Jan Wróbel

Rozumiemy chyba, o ile nie jesteśmy zacietrzewieni ponad miarę, że nawet gdyby PiS przeprowadził prawdziwą reformę sądów, to opór wobec niej nie byłby wcale mniejszy.

Ciekawie się równolegle czyta dwa wywiady: Roberta Mazurka ze Zdzisławem Krasnodębskim („Musimy dokończyć rewolucję”, Magazyn DGP z 6 grudnia 2019 r.) i Grzegorza Sroczyńskiego z Agatą Bielik-Robson (Gazeta.pl).

Nieumiejętność zrozumienia przez Władysława Frasyniuka, że popełnił błąd, to kiepska wróżba na przyszłość. Opozycja dostanie jeszcze jednego Lecha Wałęsę – rozgoryczonego, przekonanego o własnej niezwykłości, bzdurzącego oraz zapienionego. Wykrzykiwanie wulgaryzmów pod adresem licznych Polaków podczas manifestacji „w obronie sądów”, to głupota.

Symetryzm toruje drogę do władzy obecnej już w Sejmie Lewicy. Powstał jako ruch nie tyle intelektualny, ile emocjonalny, ułatwiający ludziom myślącym zachowanie zdrowej psychiki.

Państwo dobrobytu to jedna z idei, dzięki którym lewica dochodziła do władzy, przekonując – siebie i wyborców – że ma normalny program dla normalnych ludzi. Nie program rewolucji socjalistycznej, likwidacji własności prywatnej oraz anihilacji całych klas społecznych. „Państwo dobrobytu” brzmi sympatyczniej niż „dyktatura proletariatu” i stawia przed wygranymi akceptowalne cele do realizacji.