Pchać taczkę, i tyle

Kiedy dorastało moje pokolenie, urodzone 20 lat po wojnie, a 10 po śmierci wielkiego ludobójcy, słyszało nieraz o sobie: wydelikacone. Dla tych, którzy przeżyli w latach wojennych oraz powojennych terror, głód i poniewierkę, młodzi, którzy mieli co najwyżej kłopot z cukrem na kartki (i brakiem mieszkań), byli szczęściarzami, których los nie dotknął. Kiedy my staliśmy się starzy, patrzymy na pokolenie obecne z podobnym dystansem – mimozy w conversach i ze smartfonem w głowie (a niechby tak się zepsuł! O jeny!). Jak mawia mój znajomy, w młodości zawodowy rewolucjonista – z tym pokoleniem rewolty nie zrobię, tak długo szykowaliby odpowiedni outlook, że wszyscy by się spóźniali.