Jan Wróbel

Wierzcie Państwo albo nie wierzcie, ale bardzo fajnie było być na prawicy w minionych latach. Przypomniał o tym w „Polityce” Robert Krasowski, który sam odegrał nieocenioną rolę w historii, dając prawicowym piórom miejsce do pisania w kolejnych periodykach (może nawet sam był prawicowcem, ale z Krasowskim jest jak z Billem Clintonem, który palił marychę, ale się nie zaciągał).

Prawicowy prezydent Andrzej Duda, tłumaczący, że hipotetyczna ustawa o związkach partnerskich jest do pomyślenia, i opowiadający się za tolerowaniem osób homoseksualnych jest tym samym prawicowym prezydentem Andrzejem Dudą, który bez wahań podpisuje sądową ustawę kagańcową.

O nocnym e-mailu dyrektora programowego Radia Gdańsk w sprawie dwóch dziennikarzy szybko stało się głośno, bo był i głupi, i karykaturalnie pisowski. A przecież prawdziwa wartość tego wydarzenia leży w tym, że treścią paszkwilu przejął się sam jego autor!

Powiedzcie Państwo, ale tak z ręką na sercu – czy emocjonujecie się wyborami na przewodniczącego Platformy Obywatelskiej? Szczęśliwy, kto odpowiedział „tak”, przynajmniej ma jakieś hobby (pomijam osoby zajmujące się PO zawodowo, czyli polityków, służby oraz płatnych internetowych trolli), odrywające go chociaż na chwilę od rozmyślań na temat klimatu, wojny i sądów. Ja do tych szczęściarzy nie należę.

Narodowe „hurra” z okazji kolejnych rocznic 1410 r. już dawno miało swoich krytyków. Dość często byli to polscy konserwatyści. Ci w Galicji mieli swoje geopolityczne rachuby, ale decydował spór o istotę polskości, w którym to sporze konserwatyści byli dzisiejszymi liberałami...