Jan Wróbel

Jednym z najbardziej uczęszczanych szlaków historycznych nad Wisłą jest ten o bzdurności polskich powstań. Z reguły przegrane, to raz. Usilnie chwalone za to, że przegrały, ale moralnie wygrały, zostawiając następnym pokoleniom przesłanie wolności, to dwa.

Solidarna Polska w sporze o weto poszła śladami całkiem pokaźnej grupy biskupów i duchownych, nie tylko polskich. Jak nietrudno zauważyć, wśród hierarchów zamieszanych w tworzenie klimatu sprzyjającego nadużywaniu władzy i używaniu życia przeważają oficjalni obrońcy tradycji i ortodoksji.

Spór o policję nie jest błahy. Jest bardzo sensowne, aby piętnować wszelkie przejawy nieusprawiedliwionej brutalności z jej strony. Nie jest sensowne wyolbrzymianie antypolicyjnych poczynań demonstrantów.

Kiedy gdzieś niszczy się pomniki Jana Pawła II, gdzieś powstaje pomnik Diego Maradony – władze SSC Napoli poinformowały o zamiarze nadania stadionowi imienia wielkiego piłkarza tego klubu.

Rok 1987, PRL trzeszczy, improwizując nieskładne reformy, ale jak to w Polsce bywa, prowizorka wydaje się wieczna, a tu do komunistycznej Warszawy przyjechał Zbigniew Brzeziński. Nie, na spotkaniu z nim nie byłem, dużo za wysokie progi. Ale kilka dni później piłem herbatkę na kawiarnianym spotkaniu z kimś, kto opowiadał „jak było”.