Jan Wróbel

Rok 1987, PRL trzeszczy, improwizując nieskładne reformy, ale jak to w Polsce bywa, prowizorka wydaje się wieczna, a tu do komunistycznej Warszawy przyjechał Zbigniew Brzeziński. Nie, na spotkaniu z nim nie byłem, dużo za wysokie progi. Ale kilka dni później piłem herbatkę na kawiarnianym spotkaniu z kimś, kto opowiadał „jak było”.

Czy byłoby spełnieniem marzeń, gdyby policja była nie tylko profesjonalna (wpadki się zdarzają, ale jest), lecz trochę przy tym stronnicza? Oczywiście stronnicza jak należy, po naszemu, na złość tamtym drugim.

Pamiętacie burzę, którą wywołał transparent „EU macht frei. Konzentration lager Europa” (pisownia oryginalna - red.)? Faktycznie, szpetny i podły. A „wyp…ć z uchodźcami”? Jak łatwo było krytykować przejawy kuku na muniu tych wściekłych z prawicy.

Koronawirus pośpiesznie i chaotycznie reformuje polską oświatę. Wiosną pandemia zamknęła szkoły, zaś uczniów wraz z rodzicami zamknęła w areszcie domowo-komputerowym. Potem została odwołana przez najwyższe czynniki państwowe, by następnie wrócić i zaskoczyć.

Sam się dziwię, że to piszę, ale „zdobywanie” kościołów i obrażanie wiernych podczas nabożeństw było uderzeniem celnym. Odpychającym, lecz skutecznym.