Jan Wróbel

Polubiłem Pawła Kukiza, kiedy zdecydował się wejść do polityki. Przyjęta w Polsce idea głosi, że należy od polityków spodziewać się pracy wysokiej jakości i jednocześnie oczekiwać od nich kłamstw, kradzieży i braku jakichkolwiek zasad. W rezultacie o politykach mówi się „złodzieje”, tak jak o farmaceutce mówi się „pani magister”. Trudno się dziwić, że mało kto uczciwy i wartościowy do polityki idzie. A Paweł Kukiz poszedł (ja nie).

Znana w środowiskach alt-prawicowej młodzieży raperka Zuona stała się bohaterką skandalu podczas ostatniego festiwalu „Wolnej Wściekłości”. Kiedy, wśród entuzjazmu fanów, kończyła refren największego przeboju („Siedem gwiazdek z Albatrosa”), nieoczekiwanie nałożyła na twarz maskę z podobizną Donalda Tuska. – No co? No co? – rzuciła melodyjnie, a rozradowana publiczność podchwyciła motyw: „J…ć Tuska, j…ć niemcoruska”. Zabawa przeciągnęła się do północy.

Fraza „tak w ogóle” często się prosi, by użyć jej w kontekście reform czy precyzyjnie mówiąc, działań Dobrej Zmiany. Tak w ogóle to należało(by) naprawiać sądy, media, relacje z USA... i jeszcze to, i jeszcze tamto.

To, oczywiście, bardzo ładnie, że liderzy PSL przedstawili listę „tłustych kotów” – działaczy i działaczek PiS obdarowanych miejscami w spółkach Skarbu Państwa. Szkoda, że nie zarysowali przy tym realistycznego projektu głęboko Dobrej Zmiany – aby utrudnić wpychanie Swoich na miejsca zwolnione przez Tamtych.

Na widok sędziów Trybunału Konstytucyjnego, pani Pawłowicz i pana Piotrowicza, Polacy dzielą się na takich, którzy się cieszą, oraz tych, którzy zgrzytają zębami. Ci pierwsi, wiadomo, radują się z bezsilnej złości tych drugich. Ja jestem z tych drugich. Ile to lat wycierał się człowiek po prawicowych redakcjach, uznawanych przez ówczesny główny nurt polskiej opinii publicznej za endecki park jurajski, ileż to nadwyrężył przyjaźni z dobrymi, nieraz kochanymi demokratami i liberałami… A wszystko to po to, aby twarzami odnowy moralnej sądownictwa zostali Adrenalina i Funkcjonariusz.