Jan Wróbel

Wszyscy tak mamy, że skoro kogoś lubimy, to bardziej ten ktoś nas zdenerwuje, jeśli zawiedzie. Niemal każdego dnia ktoś z Cenionych (przeze mnie, ale obiektywnie także zasługujących na przynajmniej pewną dozę szacunku) ulega diabelskiej pokusie, by dać sobie spokój z głupimi zasadami.

Polubiłem Pawła Kukiza, kiedy zdecydował się wejść do polityki. Przyjęta w Polsce idea głosi, że należy od polityków spodziewać się pracy wysokiej jakości i jednocześnie oczekiwać od nich kłamstw, kradzieży i braku jakichkolwiek zasad. W rezultacie o politykach mówi się „złodzieje”, tak jak o farmaceutce mówi się „pani magister”. Trudno się dziwić, że mało kto uczciwy i wartościowy do polityki idzie. A Paweł Kukiz poszedł (ja nie).

Znana w środowiskach alt-prawicowej młodzieży raperka Zuona stała się bohaterką skandalu podczas ostatniego festiwalu „Wolnej Wściekłości”. Kiedy, wśród entuzjazmu fanów, kończyła refren największego przeboju („Siedem gwiazdek z Albatrosa”), nieoczekiwanie nałożyła na twarz maskę z podobizną Donalda Tuska. – No co? No co? – rzuciła melodyjnie, a rozradowana publiczność podchwyciła motyw: „J…ć Tuska, j…ć niemcoruska”. Zabawa przeciągnęła się do północy.

Fraza „tak w ogóle” często się prosi, by użyć jej w kontekście reform czy precyzyjnie mówiąc, działań Dobrej Zmiany. Tak w ogóle to należało(by) naprawiać sądy, media, relacje z USA... i jeszcze to, i jeszcze tamto.

To, oczywiście, bardzo ładnie, że liderzy PSL przedstawili listę „tłustych kotów” – działaczy i działaczek PiS obdarowanych miejscami w spółkach Skarbu Państwa. Szkoda, że nie zarysowali przy tym realistycznego projektu głęboko Dobrej Zmiany – aby utrudnić wpychanie Swoich na miejsca zwolnione przez Tamtych.