Artykuły autora

Ministra Hanna Wróblewska szybko dojrzała do standardów Polski uśmiechniętej głupkowato i fałszywie. Nie jest łatwo czynić złe rzeczy, ale... od czego silna wola. Udało się jej.

Ministrem infrastruktury jest historyk, w czym nie ma niczego złego, bo przecież wiadomo, kogo stara sentencja uznaje za nauczycielkę życia. Dariusz Klimczak przychodził do urzędu z jasnym przesłaniem: Wody Polskie są niepotrzebne. Cytuję (my, historycy, uwielbiamy cytaty) za portalsamorzadowy.pl: „Wody Polskie są molochem, który nie jest w stanie realizować postawionych przed nim zadań (...)”. Klimczak w grudniu objął urząd, a w styczniu powołał nową prezes (w tym miejscu trzeba koniecznie zaznaczyć, że nowa prezes jest profesjonalistką i nie jej mianowanie stanowi problem, tylko dziwna zmiana stosunku do podobno niepotrzebnej instytucji).

Może napawać smutkiem, że nie traci na aktualności prymitywna gra w „Zgadnij, kto TO powiedział”. Przypomnę reguły: czekaj w gotowości nie na treść wypowiedzi, lecz na jej autora/autorkę. Nie przejmuj się tym, jak bardzo w wypowiedzi sens roztrzaska się o dobry smak oraz rudymentarną faktografię, przejmuj się tym, czy powiedział TO Kaczyński bądź Tusk, Macierewicz bądź Sikorski, Szydło bądź Nowacka. Nie przebaczaj i nie symetryzuj. Nie twierdź, że nie ma znaczenia, czy słowa o Norymberdze padły z ust premiera, czy z ust prezesa.

W Polsce czytamy ciągle, politycy „dzielą ludzi”. Szkoda, że nie dzielą nauczycieli na złych i dobrych, jednych przekwalifikowując, a drugich zatrzymując pieniędzmi, szacunkiem i autonomią działania.

Przyznam się, że zadrżała mi ręka, kiedy napisałem wprowadzenie do tego tekstu. A przecież zdarzało mi się artykułować myśli bardziej obrazoburcze, bo w końcu tym zasadniczo zajmuje się publicystyka – prowokowaniem do myślenia. Tu jednak nie o prowokację chodzi, lecz o konkret. Naprawdę uważam, że wprowadzenie historii do grupy przedmiotów maturalnych obowiązkowych byłoby dla polskiej szkoły średniej zdrowym zabiegiem. A drży mi ręka, bo... Dość dobrze znam realia nauczania tego przedmiotu, więc mogę sobie bardzo łatwo wyobrazić, jak podczas lektury tego „odważnego” zdania słychać głośny odgłos stukania się w głowę tak nauczycielską, jak i uczniowską.