Piotr Mgłosiek

W systemie prawnym nie mogą istnieć dwie równoległe ścieżki reakcji na te same zachowania sprzeczne z prawem

Nowelizacja ustawy o ustroju sądów powszechnych (u.s.p.), która zyskała miano „kagańcowej”, weszła w życie 13 lutego 2020 r. Oprócz wielu przepisów, wokół których wciąż toczy się ożywiona publiczna dyskusja – dotyczących chociażby rozszerzonej odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziów za stosowanie się do orzeczeń sądów europejskich, definicji legalnej sędziego, powiększonych kompetencji nowych izb SN – w ustawie znalazł się nowy art. 88a.

Izba Dyscyplinarna działająca przy Sądzie Najwyższym nie jest sądem. Po raz pierwszy zostało to stwierdzone w wyroku SN z 5 grudnia 2019 r. (sygn. akt III PO 7/18), który zapadł w wykonaniu orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości UE z 19 listopada 2019 r.

Wyobraźmy sobie, że sędzia musi się udać do szpitala, bo tam przebywa podejrzany o popełnienie zbrodni, a prokurator wystąpił z wnioskiem o jego tymczasowy areszt. Posiedzenie w takim przypadku siłą rzeczy odbywałoby się poza budynkiem sądu, a więc na terenie, nad którym władzę administracyjną sprawuje dyrektor placówki zdrowotnej. Czy ma on prawo uzależnić zgodę na wykonanie czynności procesowych w szpitalu od okazania przez sędziego delegacji służbowej podpisanej przez prezesa sądu?

Trudno już zliczyć, ile funkcji oraz stanowisk państwowych pełni Marcin Warchoł. Jest on bowiem nie tylko dr hab. praw, adwokatem, lecz także posłem, sekretarzem stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, wiceministrem oraz pełnomocnikiem rządu do spraw praw człowieka.