Piotr Mgłosiek

Należałem do umiarkowanych entuzjastów pamiętnej uchwały połączonych izb Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r. (sygn. akt. BSAI-4110-1/20) już w chwili jej ogłoszenia. Uważam, że jest rozwiązaniem doraźnym i nie likwiduje w żaden sposób nawarstwiających się problemów systemowych.

Prawdziwą miarą systemowego bezprawia nie jest brak reakcji na naruszenia prawa, lecz wybiórcze traktowanie orzeczeń, które owe naruszenia stwierdzają.

Zapoczątkowana kilka lat temu tendencja do pisania przepisów procedury karnej pod jedną ze stron procesu przybiera na sile. Apetyt owej strony na zawłaszczanie coraz to nowych obszarów, które winny być domeną bezstronnego arbitra, a więc sądu, jest nieposkromiony. Mnożą się zatem wiążące sprzeciwy oskarżyciela publicznego od decyzji sądu, obecnie w systemie jest ich już kilka. Teraz prokurator zapragnął uzyskać wpływ na to, który sąd nie będzie prowadził sprawy.

W parlamencie procedowane są właśnie zmiany w ustawie o Sądzie Najwyższym. Politycy starają się wmówić społeczeństwu, że ich legislacyjna aktywność ma doprowadzić do wykonania wyroków TSUE, który nieraz krytycznie wypowiadał się o obecnym sędziowskim systemie dyscyplinarnym. Po odrzuceniu projektów opozycji zostały do rozpatrzenia projekty Prawa i Sprawiedliwości, Solidarnej Polski oraz prezydencki (ten ostatni ma być wiodący). Jak precyzyjnie ujął w mediach społecznościowych Stanisław Zabłocki, były prezes Izby Karnej Sądu Najwyższego, sędzia SN w stanie spoczynku, motywem przewodnim każdego z trzech wymienionych projektów jest to, „jak nie zlikwidować Izby Dyscyplinarnej”.