Piotr Mgłosiek

Gdyby komunikacja między KRS, KSSiP i ministerstwem nie sprowadzała się w ciągu ostatnich dwóch lat do formułowania oskarżeń na każdy temat, może dałoby się uniknąć tak dotkliwych dla asesorów konsekwencji

 Ośrodki władzy wykonawczej oraz ustawodawczej z radością przyjęłyby, jak sądzę, skuteczność zakazu recenzowania działań organów władzy publicznej przez przedstawicieli władzy sądowniczej. Zakaz ów sformułował podczas majowego Kongresu Prawników Polskich prezydencki minister Andrzej Dera.

Kancelaria Sejmu obwieściła, że prezydenckie projekty ustaw o Sądzie Najwyższym i Krajowej Radzie Sądownictwa zostały skierowane do konsultacji. Opinię mają wydać oba zainteresowane podmioty, tj. SN i KRS, a także Naczelna Rada Adwokacka, Krajowa Izba Radców Prawnych i Prokuratura Generalna.

Niedawno jeden z największych przewoźników lotniczych w Europie ogłosił, że do końca października będzie odwoływał 40–50 połączeń dziennie. Jego służby prasowe początkowo podawały, że winne są warunki atmosferyczne i następnie strajk kontrolerów lotów we Francji, by ostatecznie przyznać, z tak samo rozbrajającą jak bulwersującą szczerością, że loty odwoływane będą, by poprawić punktualność siatek połączeń z uwagi na konieczność wykorzystania przez personel, głównie pokładowy, zaległych urlopów do końca roku.

Ustawodawca, tworząc nowe regulacje dotyczące asesorów sądowych, uwzględnił uwagi Trybunału Konstytucyjnego sprzed dekady. Niestety dość wybiórczo.

Nie ma lepszego momentu na rozpoczęcie dyskusji o rzeczywistej reformie wymiaru sprawiedliwości. Przede wszystkim dlatego, że problem zainteresował znaczną część społeczeństwa, o czym świadczą lipcowe protesty.

 Jakaż szkoda, że w listopadzie ub.r. w Senacie głosami większości upadł projekt ogłoszenia roku 2017 Rokiem Leśmianowskim. Ale czy na pewno? Czy aby słowotwórcza szarża prezydenckiego ministra Krzysztofa Łapińskiego – komentującego ogłoszoną 31 maja 2017 r. uchwałę Sądu Najwyższego dotyczącą prawnej skuteczności ułaskawienia przez prezydenta ministra Mariusza Kamińskiego jako przykładu sędziokracji – nie zdradza fascynacji twórczością Bolesława Leśmiana. Bo był on, nie licząc Cypriana Kamila Norwida, największym mistrzem neologizmów słownych w obszarze języka polskiego, wybitnym poetą i oddanym swojej pracy notariusza prawnikiem.