Karolina Lewestam

Trudno nie użyć znienawidzonego zdania rozpoczynającego wypracowania gimnazjalistów – „Już starożytni Grecy” – rozważając znaczenie charakteru. Już starożytni Grecy bowiem pisali o charakterze jako o podstawie dobrze funkcjonującego społeczeństwa.

Jak tu komuś dołożyć w dyskusji o moralności? Przywołać na pomoc naturę. I mówić, że dłoń kobiety jest, w strukturze swojej, stworzona do trzymania chochli, wyrywać jej tę chochlę jest więc nienaturalne. Nienaturalna może być też cała masa różnych rzeczy: in vitro, eutanazja, szef baba, facet pielęgniarka, związki bezdzietne.

Liberalne poczucie winy. Występuje u tych, których wrażliwość na problemy tego świata jest dość silna, ale niewystarczająco silna, żeby oddać całą kasę na Oxfam i przykuć się w proteście do amazońskich drzew. Dotyczy niewystarczająco dobrych samarytan. Jest emocją czającą się w tle, bardziej nastrojem niż nagłą ekscytacją; oprócz zwykłego poczucia winy zawiera w sobie szczyptę melancholii, obrzydzenia i rezygnacji.

Taka bakteria jak zechce, to się rozdwoi – myślałam sobie, żując tępo bułkę w bibliotece uniwersyteckiej – a człowiek nie. Jest na zawsze sam, jeden jedyny, metafizycznie odrębny od innych istot. Jest sam, gdy żuje bułkę, a przede wszystkim sam, gdy nawiedzają go demony jego osobistych słabości moralnych.