Mirosław Mazanec

Na początek pytanie, z pozoru niemądre: jak długo trwa 5 lat? Odpowiedź wydaje się oczywista – 5 to 5. I w zasadzie jest to odpowiedź dobra. Jednak nie w przypadku postępowań podatkowych. Bo choć obowiązuje zasada, że zobowiązania przedawniają się po takim właśnie okresie, to praktyka wygląda inaczej. Organy mają wiele możliwości zawieszania lub przerywania biegu terminu przedawnienia i chętnie z tego korzystają.

Anna Wittenberg w komentarzu „Jak wychowają, tak zostaną rozliczeni” (DGP nr 210 z 28.10.2015 r.) stawia tezę, że w edukacji w Polsce, obiektywnie rzecz biorąc, nie jest źle. „W kilkanaście lat zrobiliśmy w międzynarodowych badaniach taki postęp, że doczekaliśmy się epizodu w amerykańskiej książce o najmądrzejszych dzieciach na Ziemi (...)” – pisze autorka.

Wszyscy znamy powiedzenie o tym, że skoro powiedziało się A, trzeba powiedzieć B. Wszyscy, prócz polityków. Oni znają je w innej wersji: skoro powiedziało się A, to zaraz trzeba to A odwołać. Wydawać by się mogło, że od literki A do B jest tak blisko. Niestety dla nich jest to odległość nie do pokonania.

W kontestowaniu decyzji państwa jesteśmy mistrzami. Winę za nieufność do jego instytucji można upatrywać w historii, i tej dawnej, i tej najnowszej, po 1989 r. Bo sporo na nie łożymy z naszych kieszeni, a na wiele liczyć nie możemy.

Ma stały dochód, w dodatku dziecinnie łatwy do windykacji. Jest łatwowierny, często wręcz uroczo naiwny. Najczęściej dość nieporadnie porusza się w świecie najeżonym nowymi technologiami i informacjami atakującymi z każdej strony. Czy można nie wykorzystać takiej okazji?

30km/h samochodem po centrum miasta? Jestem na tak. Nie widzę powodu, dla którego ciągle mam brać udział w wyścigu na 20 metrów – od świateł do świateł. Jeśli jadę wolniej, bezpieczniej minę rowerzystę jadącego ulicą. Jeśli na ulicach będzie bezpieczniej, rowerzyści odważą się zjechać z chodników i nie będą wchodzić w drogę pieszym.

Czy wysłać dziecko do publicznej szkoły cieszącej się opinią dobrą, czy złą? 

Sondaże sobie, oficjalne wyniki sobie. Pytanie – kto temu winien. Czy wyborcy, którzy wstydzą się przyznać, że oddają głos na „mohera” Dudę czy „wariata” Kukiza, czy też firmy badające opinię, które nie potrafią zastosować odpowiedniej metodologii? A może chodzi, jak zwykle, o pieniądze?