Artykuły autora

Na mocy art. 362 kodeksu pracy pracodawca ma prawo zwolnić pracownika z obowiązku świadczenia pracy do upływu okresu wypowiedzenia. Może to zrobić jednostronnie, a jedynym wymogiem jest to, że umowa musi zostać rozwiązana za wypowiedzeniem – przez pracodawcę lub przez pracownika. Pracownik, mimo zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy, zachowuje prawo do wynagrodzenia za cały okres wypowiedzenia.

W ostatnim czasie sporo dyskusji na temat dopuszczalności niejawnej kontroli pracowników, a także potrzeby zbalansowania prawa do prywatności z interesem pracodawcy wywołała sprawa López Ribalda i inni przeciwko Hiszpanii, rozpatrywana przez Europejski Trybunał Praw Człowieka (ETPC). Głównym punktem sporu była kwestia legalności ukrytego monitoringu pracowników w miejscu pracy. Autorka jest radcą prawnym w Rycak Kancelaria Prawa Pracy i HR, dyrektor Instytutu Prawa, Zatrudnienia i Work-Life Balance, w Uczelni Łazarskiego.

Polskie przepisy, które wymagają, aby pracownik zatrudniony w niepełnym wymiarze czasu pracy musiał przepracować taką samą liczbę godzin jak zatrudniony w pełnym wymiarze, żeby otrzymać dodatkowe wynagrodzenie za nadgodziny, są dyskryminujące. Jasno wynika to z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w sprawie C-660/20 Lufthansa CityLine, który zapadł 19 października 2023 r. W związku z tym należy uznać, że art. 151 par. 5 naszego kodeksu pracy (k.p.) również jest niezgodny z prawem Unii Europejskiej. Twierdziłam tak od lat w różnych opracowaniach naukowych, m.in. w monografii opublikowanej w 2008 r. „Wymiar i rozkład czasu pracy” oraz licznych komentarzach do kodeksu pracy. Wykładnia tego przepisu, dokonywana przez Sąd Najwyższy, jest moim zdaniem błędna - pisze dr Magdalena Rycak, radca prawny w Rycak Kancelaria Prawa Pracy i HR.