Katarzyna Gruszecka-Spychała

Zaryzykuję twierdzenie, że choć codzienność zaprząta oczywiście samorządowców, w tym roku ich uwaga co do finansów znacznie bardziej skupiona jest na zmianach systemowych, niż na bieżących projektach, zadaniach i narzędziach. Ten stan rzeczy ma dwie przyczyny. Pierwsza, praktyczna związana jest z zamrożeniem funduszy europejskich dla Polski, opóźniającym uruchamianie środków z perspektywy 2021-27 oraz z KPO i procesem tranzycji władzy. Oba czynniki w naturalny sposób generują pewien chaos, a przede wszystkim bardziej stan wyczekiwania niż działania.

Na fali zmiany władzy oraz emocjonujących wydarzeń w Sejmie tworzy się wiele list najpilniejszych potrzeb zmian legislacyjnych. Warto, by na taką listę trafiła także świeżo znowelizowana ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r. poz.1688 ze zm.).

Był rok 2016, gdy Gdynia rozpoczęła rozmowy na temat realizacji programu „Mieszkanie plus” w mieście. Dwa lata później przeprowadziliśmy nabór mieszkańców do nowych budynków wybudowanych w jednej z dzielnic w ramach rządowego projektu. Dziś ich mieszkańcy zapisują się na interwencje do prezydenta miasta i proszą o wsparcie. Czują się oszukani – jakością infrastruktury, warunkami najmu, a nade wszystko – kosztem dojścia do własności, dalece odbiegającym od zapowiadanego

Tworzenie i wdrażanie lokalnych i regionalnych programów deinstytucjonalizacji usług społecznych to jedno z kluczowych działań samorządów wskazanych w Strategii rozwoju usług społecznych – polityce publicznej do roku 2030. O ile zostaną uruchomione pieniądze europejskie, w EFS+ będzie można znaleźć finansowanie na skuteczne wdrażanie tych działań. Rzecz w tym, by plany były mądre, a przede wszystkim by rzeczywiście służyły ludziom i prowadziły do niezależnego życia.

O złym stanie psychicznym młodzieży grzmią dziś wszyscy. Statystyki są zatrważające.