Marcin Król

Ogromnie mnie irytują specjaliści od nierówności. Stosują rozmaite skale i najczęściej z ich badań wynika, że nierówność w Polsce jest duża, ale maleje. Nie jest taka straszna, bo tylko minimalna liczba ludzi żyje w nędzy. 

Czytam w wielu wypowiedziach, słyszę porównania Putina do Hitlera i sytuacji z 1938 r. do chwili obecnej. 

 Obejrzałem dwa spotkania partii politycznych, na których prezentowano kandydatów na prezydentów, i pomyślałem, że mamy do czynienia z wielką nieprzyzwoitością. Cokolwiek bym sądził o Jarosławie Kaczyńskim i Leszku Millerze, to pewien kaliber polityczny oni mają. Wybrani przez nich reprezentanci – nie. I to w stopniu przerażającym. Nie mam zamiaru się pastwić nad panem Dudą czy panią Ogórek. Ich wina polega tylko na tym, że się zgodzili kandydować. Winni są przywódcy i partie, bo takie lekceważenie stanowiska prezydenta graniczy ze skandalem, a na pewno wywołuje uczucie zgrozy.

Strajki górników i rolników są zapewne podsycane przez polityków, mniejsza o to. Istotne jest bowiem, że strajkują pracownicy tych akurat dziedzin gospodarki, które są deficytowe. Jestem przeciwnikiem neoliberalizmu, ale nikt rozsądny nie jest przecież przeciwnikiem zasady, że w gospodarce najważniejszy jest dochód. To, co przynosi straty, musi zatem zostać zlikwidowane. I uwzględniając liczne aspekty, jak konsekwencje socjalne i potrzeby kraju, trzeba kasować przedsiębiorstwa niedochodowe.