sprostowanie

W materiale opublikowanym 2 grudnia br. pod tytułem „Minus 3 proc. za brak 12 gwiazdek” opisaliśmy spór dotyczący obowiązku informowania o eurofunduszach. A konkretnie o tym, że realizowane w Polsce inwestycje są finansowane z pieniędzy europejskich i w jakim wymiarze. Problem ostatnio wybrzmiał w czasie otwierania tunelu pod stołeczną dzielnicą Ursynów w ramach budowy Południowej Obwodnicy Warszawy. Komisja Europejska zarzuciła, że podczas ceremonii otwarcia z udziałem premiera Mateusza Morawieckiego zabrakło unijnej flagi i logo funduszy europejskich, a sam premier zaniżył wkład z UE w budowę POW.

Sprostowania do prasy nie musi koniecznie podpisywać zainteresowany jego publikacją, może je sporządzić i podpisać także pełnomocnik – orzekł SN.

Sprostowanie spełniające wymogi formalne określone w przepisach prawa prasowego musi być opublikowane, nawet jeżeli zawiera subiektywne i nie do końca prawdziwe lub sprawdzone informacje, chyba że jego treść zawiera oczywiste kłamstwa lub obraża zdrowy rozsądek – orzekł Sąd Najwyższy.

Dlaczego orzeczenia lekarskie w postępowaniach o świadczenie rehabilitacyjne i rentę z tytułu niezdolności do pracy mogą się różnić? Czy osobie wyłączonej z ubezpieczeń społecznych przysługują w razie zmiany decyzji odsetki od niewypłaconych zasiłków? Jak sprostować błędnie wpisany okres niezdolności do pracy na zaświadczeniu lekarskim? W jakim terminie należy złożyć wniosek o świadczenie chorobowe, aby nie uległo przedawnieniu?

Z orzecznictwa sądów wynika, że taka korekta nie powinna prowadzić do merytorycznych zmian. Może służyć jedynie kosmetycznemu poprawieniu formy.

Izba Dyscyplinarna Sądu Najwyższego podtrzymała karę dla rejenta, który dokonał sprostowania na podstawie danych z wypisu, a nie oryginalnego aktu notarialnego.

Czy sprostowanie może podpisać należycie umocowany pełnomocnik osoby uprawnionej do jego żądania, czy też jedynie sam bezpośrednio zainteresowany? Z tym zagadnieniem zmierzy się siódemkowy skład Izby Cywilnej Sądu Najwyższego. Wniosek o rozstrzygnięcie rozbieżności w wykładni prawa złożyła I prezes SN.

Gdy stopka redakcyjna sugeruje, że dodatek do gazety albo serwis internetowy jest odrębnym tytułem prasowym, adresatem wniosku o sprostowanie i ewentualnym pozwanym będzie redaktor tego medium. Nawet jeżeli nie było ono osobno zarejestrowane. Uznał tak Sąd Najwyższy.

Jeśli osoba nie jest kojarzona przez opinię publiczną z danym podmiotem ani nie została wprost wymieniona w artykule, wówczas legitymację do wnoszenia o sprostowanie ma jedynie zarząd osoby prawnej – orzekł Sąd Apelacyjny w Warszawie.

Mimo zapewnień bank nie poprawił omyłki w swym systemie i wydzwaniał nie do tego klienta co trzeba. Na koniec przekazał numer firmom windykacyjnym.

„Głos Zabrza” opublikował tekst o postępowaniu prokuratorskim w sprawie doradcy, który miał się podszywać pod adwokata lub radcę prawnego. Śledczy jednak ostatecznie nie dopatrzyli się znamion przestępstwa. Teraz problemy będą mieć dziennikarze.

Firma nie będzie już musiała wskazywać konkretnego sądu pracy, do którego pracownik może wystąpić z żądaniem sprostowania świadectwa pracy. Zmieni się jednocześnie krąg osób, którym można przekazać kopię takiego dokumentu.

Brak podpisu prezesa TVP Jacka Kurskiego pod sprostowaniem sprawił, że nie musiało ono zostać uwzględnione. Podpis jego pełnomocnika sąd uznał za niewystarczający.

Kandydat PiS na prezydenta Radomia Wojciech Skurkiewicz ma sprostować nieprawdziwą - w ocenie sądu - informację, że żadna inwestycja, która została rozpoczęta w okresie rządów PO w Radomiu nie została ukończona w terminie. Skurkiewicz podał ją kilka dni temu w radomskiej telewizji i radiu.

Sędzia nie może sprostować wyroku, jeśli jego omyłka dotyczy zapisu: „komu przysługują koszty” – stwierdził w orzeczeniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu.