Rafał Woś

Musiałem sobie sprawdzić, co tam u Warrena Buffetta. I chyba dobrze u niego. Ma 93 lata (kończy w sierpniu), majątek wart co najmniej 135 mld dol., ostatnio sprzedał sporo akcji Bank of America, Apple’a i chińskiego BYD. 

Uwielbiają dyskutować o „uprzedzeniach”. „Tolerancja” jest dla nich największą świecką cnotą. Zawsze stoją w pierwszym szeregu walki z „faszyzmem” i „autorytaryzmem”. Poznajcie profesjonalną klasę menedżerską. Prawdziwych dyktatorów naszych czasów.

Przed tygodniem pisałem, że sztuczna inteligencja (AI) to wielki żarłok konsumujący coraz większe ilości energii. Oraz zostawiający po sobie rosnący – skokowo – ślad węglowy.

Przychodzi Kwaśniewski do doktora. „O, to znowu pan – mówi lekarz. – Przecież już mówiłem, że jest pan w świetnej formie”. „Prawda, że w świetnej? I do tego jestem jeszcze przystojny. I wszyscy mnie lubią” – odpowiada Kwaśniewski. I wychodzi uśmiechnięty.

Zespół ekonomistek – tak, same kobiety – z Narodowego Banku Ukrainy opublikował ciekawy raport, w którym próbuje po raz pierwszy zbiorczo oszacować wpływ masowej migracji ukraińskich pracowników (głównie kobiet) na rynki pracy i finanse publiczne krajów przyjmujących. Rzecz jasna ze szczególnym uwzględnieniem Polski. 

Przeliczanie wartości ludzkiego życia na pieniądze wzbudzi (przynajmniej w wielu z nas) odruch moralnego oburzenia. Ale w ekonomicznej rzeczywistości takie wyceny odbywają się nieustannie – choćby w ubezpieczeniach czy przy udzielaniu pożyczek. Tym tropem poszli Dżamila Nigmatulina (Wydział Biznesu i Ekonomii Uniwersytetu w Lozannie) oraz Antonio Avila-Uribe (London School of Economics), którzy podjęli próbę oszacowania, na ile wyceniają dziś wartość swojego życia Rosjanie.

Rosja, od najazdu na Ukrainę, notuje niesamowite nadwyżki obrotów handlowych. Ich ogrom jest logiczną konsekwencją sankcji, jakie Zachód nałożył na państwo Putina po lutowej inwazji. Przypomnijmy: przez ostatni rok kraje Zachodu nadal kupowały od Moskwy ropę oraz gaz, a jednocześnie uderzyły w Kreml szeregiem obostrzeń, w wyniku których europejskie i amerykańskie firmy zostały w praktyce zmuszone do rezygnacji ze sprzedawania Rosji swoich towarów. Wyszło więc takie równanie: wzrost rosyjskich dochodów z eksportu + gwałtowny spadek importu = rekordowe nadwyżki handlowe.

Światowa gospodarka znalazła się w bardzo niebezpiecznym momencie. Grozi nam coś w rodzaju globalnej epidemii: zbyt mocne i w dużej mierze niepotrzebne podnoszenie stóp procentowych.

Pandemiczny Program Zakupów Awaryjnych  to ważna – choć niezbyt znana – inicjatywa Europejskiego Banku Centralnego. Dlaczego powinniśmy wiedzieć o niej więcej? Bo to ona – w dyskretny sposób – uchroniła strefę euro.

Staram się regularnie wracać do tematu sankcji ekonomicznych nałożonych na Rosję. Powód jest prosty: chodzi o zrozumienie mechanizmów działania wojny ekonomicznej, którą Zachód toczy z Kremlem już od pół roku. Bo nie sztuką jest wprowadzić sankcje, trzeba to tak zrobić, by to przeciwnika zabolało, a samemu zbyt wiele nie stracić.

Jako zatwardziały użytkownik Twittera zastanawiam się często nad wpływem tego medium na debatę publiczną. Okazuje się, że nie tylko ja. Niedawno postanowili to zmierzyć francuscy ekonomiści Julia Cagé, Nicolas Hervé, Béatrice Mazoyer.

Wojna potężnie demoluje ekonomię, lecz po jej zakończeniu zawsze przychodzi odbicie. Jak to będzie wyglądało w przypadku Ukrainy? Aby odpowiedzieć na to pytanie, trzeba oszacować rozmiary strat. Istnieje sporo literatury zajmującej się zagadnieniem – do rachunku trzeba zaliczyć i zniszczenia infrastruktury, i ubytki w kapitale ludzkim (śmierć oraz migracja).

Niedługo miną trzy miesiące od rosyjskiej inwazji na Ukrainę. To także trzy miesiące, które pokazują nam, jak ważna jest rola Rosji w globalnych łańcuchach dostaw, czyli w sieci powiązań, która stanowi krwiobieg globalizacji. W nowej pracy „Konsekwencje rosyjskiej inwazji na globalne łańcuchy dostaw” Deborah Winkler i Lucie Wuester, ekonomistki Banku Światowego, podsumowują jej udział w obrocie w poszczególnych branżach.

Są na tym świecie trzy rzeczy pewne. Śmierć, podatki oraz to, że Grzegorz Kołodko raz na rok (góra dwa) napisze coś grubego na 400 stronic. Przyznam, że kiedyś mnie to jego pisanie denerwowało.