prawo miejscowe

Gminy są zobowiązane do uchwalenia zasad korzystania z placów zabaw, obiektów sportowych czy miejskich kąpielisk. Niestety z uwagi na lakoniczność przepisów oraz rozstrzygnięć organów nadzoru ich sporządzenie jest czasem niełatwym zadaniem

Gminy są zobowiązane do uchwalenia zasad korzystania z placów zabaw, obiektów sportowych czy miejskich kąpielisk. Niestety z uwagi na lakoniczność przepisów oraz rozstrzygnięć organów nadzoru ich sporządzenie jest czasem niełatwym zadaniem

Jakub Krawczyk: Na podstawie obowiązujących przepisów samorządy mają ograniczone możliwości reagowania na publiczne prezentowanie drastycznych lub szokujących treści

Odpowiedź na to pytanie od lat budzi wiele wątpliwości. Koronnym argumentem przeciwników uzasadnień jest brak wyraźnej podstawy w tym zakresie w przepisach samorządowych. Z kolei z Zasad techniki prawodawczej wynika obowiązek ich sporządzania.

Jednym z głównych celów tekstu jednolitego jest ułatwienie odczytywania zmienionego aktu prawnego, ale bez zmiany przepisów. Ma on charakter oficjalny, urzędowy i co do zasady jest wydawany przez organ, który odpowiada za dany akt.

Jednym z głównych celów tekstu jednolitego jest ułatwienie odczytywania zmienionego aktu prawnego, ale bez zmiany przepisów. Ma on charakter oficjalny, urzędowy i co do zasady jest wydawany przez organ, który odpowiada za dany akt. Tekst jednolity należy odróżnić od tzw. tekstu ujednoliconego, który ma charakter prywatny i często jest stosowany w systemach informacji prawnej. Sprostowanie błędu natomiast jest instytucją korygującą nieprawidłowość, która powstała w treści danego aktu na etapie jego publikacji.

Zmianą uchwały rady gminy czy zarządzenia wójta jest nie tylko zastąpienie określonych przepisów nowymi. Może to też być ich uchylenie bez wprowadzania w to miejsce żadnych nowości albo odwrotnie - dodanie całkowicie innych rzeczy. Swoistego rodzaju nowelizacją jest zastąpienie całego aktu nowym.

Żaden akt prawa miejscowego nie może obowiązywać bez prawidłowo skonstruowanych przepisów końcowych. Niestety wcale nierzadko dochodzi do ich nieumiejętnego użycia. W większości takich sytuacji w odpowiedni sposób reagują organy nadzoru, eliminując całe uchwały czy zarządzenia. Ale zdarza się, że także one przepuszczają wadliwe konstrukcje. 

Żaden akt prawa miejscowego nie może obowiązywać bez prawidłowo skonstruowanych przepisów końcowych. Niestety wcale nierzadko dochodzi do ich nieumiejętnego użycia. W większości takich sytuacji w odpowiedni sposób reagują organy nadzoru, eliminując całe uchwały czy zarządzenia. Ale zdarza się, że także one przepuszczają wadliwe konstrukcje

Rady gmin czy miast rzadko je wykorzystują, tymczasem w niektórych przypadkach mogą odgrywać istotną rolę, pozwalając osiągnąć zamierzony cel. Przepisy epizodyczne wprowadzają odstępstwa od określonych regulacji, a czas ich obowiązywania jest wyraźnie zaznaczony. Zaś przepisy przejściowe i dostosowujące regulują sprawy już wcześniej unormowane w innym akcie. Ich rolą jest ułatwienie adresatom, np. danej uchwały, dostosowanie się do nowego stanu prawnego. Wszystkie one mają swoje konkretne umiejscowienie w akcie prawnym (jeśli oczywiście są wprowadzane) - przepisy epizodyczne znajdujdują się bezpośrednio po tych zmieniających, które z kolei stoją po przepisach merytorycznych. Natomiast przepisy przejściowe i dostosowujące - koniecznie w tej kolejności - mają swoje miejsce po regulacjach epizodycznych.

Ten rodzaj aktów prawa miejscowego jest niezwykle rzadko stosowany. Co jakiś czas ma jednak swoje pięć minut, jak ostatnio za sprawą szczepień na COVID-19 i uchwały Rady Miejskiej Wałbrzycha. Wałbrzyscy radni zdecydowali się na wykorzystanie tego instrumentu prawnego do wprowadzenia obowiązku szczepień przeciwko COVID-19 przez mieszkańców oraz inne osoby wykonujące pracę na terenie miasta (uchwała nr XXXV/385/21 Rady Miejskiej Wałbrzycha z 29 kwietnia 2021 r.). Uchwała ta, co prawda, została unieważniona przez wojewodę dolnośląskiego (rozstrzygnięcie nadzorcze nr NK-N.4131.144.2.2021.MF z 18 maja 2021 r.), jednakże stanowi dobry pretekst do wskazania, jak prawidłowo pod względem legislacyjnym i formalnoprawnym powinny wyglądać przepisy porządkowe.

Ten rodzaj aktów prawa miejscowego jest niezwykle rzadko stosowany. Co jakiś czas ma jednak swoje pięć minut, jak ostatnio za sprawą szczepień na COVID-19 i uchwały Rady Miejskiej Wałbrzycha. Wałbrzyscy radni zdecydowali się na wykorzystanie tego instrumentu prawnego do wprowadzenia obowiązku szczepień przeciwko COVID-19 przez mieszkańców oraz inne osoby wykonujące pracę na terenie miasta (uchwała nr XXXV/385/21 Rady Miejskiej Wałbrzycha z 29 kwietnia 2021 r.). Uchwała ta, co prawda, została unieważniona przez wojewodę dolnośląskiego (rozstrzygnięcie nadzorcze nr NK-N.4131.144.2.2021.MF z 18 maja 2021 r.), jednakże stanowi dobry pretekst do wskazania, jak prawidłowo pod względem legislacyjnym i formalnoprawnym powinny wyglądać przepisy porządkowe.

Przepisy merytoryczne są nieodzownym elementem niemalże każdego aktu prawa miejscowego. Wyjątkiem są jedynie akty nowelizujące, które zawierają w głównej mierze regulacje zmieniające. Przepisy merytoryczne są elementem aktu prawa miejscowego umieszczanym jako pierwszy bezpośrednio po tytule i podstawie prawnej, przed pozostałymi elementami (innymi rodzajami przepisów).

Przepisy merytoryczne są nieodzownym elementem niemalże każdego aktu prawa miejscowego. Wyjątkiem są jedynie akty nowelizujące, które zawierają w głównej mierze regulacje zmieniające. Przepisy merytoryczne są elementem aktu prawa miejscowego umieszczanym jako pierwszy bezpośrednio po tytule i podstawie prawnej, przed pozostałymi elementami (innymi rodzajami przepisów).

Poprawność stanowionego prawa ma istotne znaczenie nie tylko dlatego, aby tworzone przepisy były czytelne, lecz przede wszystkim, by były zrozumiałe dla ich adresatów. Dotyczy to także tych elementów, które mogą się wydawać marginalne, a przynajmniej nie najistotniejsze, jak np. tytuł i podstawa prawna uchwały oraz jednostki redakcyjne i systematyzacyjne. Elementy te – z wyjątkiem jednostek systematyzacyjnych, które używane są wyłącznie w miarę potrzeby – stanowią nieodzowny element każdego aktu prawa miejscowego. O tym, jak je prawidłowo używać, mówi załącznik do rozporządzenia prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie „Zasad techniki prawodawczej” (Dz.U. z 2016 r. poz. 283; dalej: ZTP).