polemika

Zgodnie z Konstytucją Prezydent ma powołać Pierwszego Prezesa SN spośród kandydatów przedstawionych przez Zgromadzenie Ogólne Sędziów Sądu Najwyższego a nie przez grupkę, choćby kilkunastu sędziów tego Sądu.

Już jakiś czas temu, gdy zobaczyłem, jak Wielka Brytania, Szwecja czy Niemcy prowadzą politykę społeczną, zrewidowałem swoje liberalne poglądy gospodarcze. Nie jest mi teraz obce analizowanie rozwiązań systemowych pod kątem rozwarstwienia społecznego oraz wpływu wielkości różnic pomiędzy biednymi a bogatymi na życie społeczne i rozwój cywilizacyjny.

Szef resortu zdrowia prof. Łukasz Szumowski postanowił rozprawić się z dziennikarzem, który go kilka tygodni temu skrytykował. Napisał polemikę, którą można przeczytać w wydaniu DGP z 9 stycznia („Gdzie leży prawda o liczbie lekarzy w Polsce?”). Przy okazji ujawnił, że po dwóch latach jego rządów w Ministerstwie Zdrowia nikt nie wie (włącznie z nim), ilu w Polsce jest lekarzy, system zbierania informacji na ten temat jest wadliwy, a dane przekazane przez polskie państwo międzynarodowym instytucjom są fałszywe.

Na swój sposób interesujące są figury retoryczne, jakie kreśli sędzia Adam Tomczyński w tekście „Czy w Sądzie Najwyższym rządzi prawo?” opublikowanym w DGP nr 245 z 19 grudnia 2019 r., w ramach bezskutecznej próby zdezawuowania wyroku Sądu Najwyższego w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 5 grudnia 2019 r.- pisze Piotr Mgłosiek, sędzia Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Krzyków we Wrocławiu.

Mój „Wołyń zdradzony” został usunięty z konkursu z naruszeniem elementarnych zasad przyzwoitości. To rugowanie osób o innych poglądach z przestrzeni publicznej - pisze Piotr Zychowicz.

W komentarzu z 10 września „Politycy wypełnili próżnię po was” redaktor Marek Tejchman stawia ludziom gospodarki nie tylko retoryczne pytania. To bardzo ważny głos. Zmusza przedsiębiorców i ich organizacje do wiwisekcji. Jaką rolę odgrywamy w życiu publicznym? Czy angażujemy się w sprawy całego kraju?

Michał Karnowski, odnosząc się do mojego felietonu (Magazyn DGP z 19 lipca), zachęca do merytorycznej dyskusji na temat mediów. Z przyjemnością. Co do myśli przedstawiciela tygodnika „Sieci”, pisma w każdym numerze deklarującego myślą, mową i uczynkiem poparcie dla PiS, pozwolę sobie je skrócić do dwóch ważnych punktów.

Ustawa zmieniająca kodeks karny pełna jest nieścisłości i błędów, a uchwalona została w niekonstytucyjnym trybie, co dostrzegł także prezydent.

Kilka dni temu w Opactwie Westminster odbyła się uroczystość jaskrawo kontrastująca z ostatnimi miesiącami okołobrexitowego chaosu. Na prezbiterium w jednym szeregu stanęło pięcioro premierów rządu brytyjskiego: John Major, Tony Blair, Gordon Brown, David Cameron i Theresa May. Spotkali się, by oddać hołd zmarłemu kilka miesięcy wcześniej sir Jeremy’emu Heywoodowi, który przez 30 lat blisko współpracował i doradzał kolejnym lokatorom Downing Street 10.

Tomasz Szafrański z Prokuratury Krajowej skrytykował opinię Krakowskiego Instytutu Prawa Karnego (KIPK), wydaną w związku z pracami parlamentarnymi nad obszerną nowelą kodeksu karnego („O krakowskiej sztuce sofistyki”, DGP z 18 czerwca 2019 r.). W ramach debaty nad fundamentalnymi problemami niekonstytucyjności ustawy autor posługuje się aluzjami, insynuacjami, niewyszukaną ironią i atakami ad personam, co najlepiej obrazuje jego stosunek do obywateli i tworzonego w Polsce prawa.

KAROL MARKS TWIERDZIŁ, ŻE REWOLUCJONIŚCI POWINNI WSPIERAĆ PROGRESYWNE PODATKI DOCHODOWE, BO ONE… OSŁABIAJĄ KAPITALIZM. TO PRAWDA!

Z zaciekawieniem przeczytaliśmy opublikowany w DGP 20 marca br. artykuł „Przesłanki wykluczania z przetargów powinny być bardziej elastyczne”. Nie zgadzamy się jednak z postawioną w nim tezą, że przepisy ustawy z 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (dalej: p.z.p.) są niezgodne z prawem Unii Europejskiej.

Polityk każdy kontrargument przeciwnika nazywa politycznym. Gorzej, gdy takiego skrótu myślowego używają osoby, które działają w delikatnym obszarze wymiaru sprawiedliwości.

Język anty-wolnościowy jest zwykle tym bardziej niebezpieczny, im wyższy tytuł naukowy posiada jego producent. Jeszcze gorzej, gdy posługuje się nim osoba piastująca najwyższe państwowe stanowisko. Mateusz Morawiecki, w wywiadzie zatytułowanym „Nie jestem Wallenrodem. Raczej Wokulskim” z dnia 28-30.12.2018, przedstawił szokujące stwierdzenia na temat polskiej transformacji, które poparł zmanipulowanymi przykładami. Co gorsza, posłużył się przy tym językiem, do złudzenia przypominającym język środowisk skrajnych, które upatrują się zbawiennej roli państwa w rozszerzaniu swojej kontroli i arbitralnej władzy polityków w gospodarce. Mając świadomość zagrożenia, do jakiego może prowadzić triumf nieprawdy i emocji nad faktami, trzeba się im przeciwstawiać.

Język antywolnościowy jest zwykle tym bardziej niebezpieczny, im wyższy tytuł naukowy posiada jego producent. Jeszcze gorzej, gdy posługuje się nim osoba piastująca najwyższe państwowe stanowisko - polemizuje z Mateuszem Morawieckim Tomasz Dróżdż.

W dodatku „Prawnik” do DGP z 13.11.2018 r. dr hab. Waldemar Gontarski był uprzejmy odnieść się do moich uwag dotyczących budzącego wiele emocji postanowienia zabezpieczającego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 19.10.2018 r. w sprawie C-619/18 R Komisja Europejska przeciwko Polsce (DGP z 5.11.2018 r.).

W całej Europie rozprzestrzeniają się nacjonalizm i rasizm, rządy zwracają się ku autorytaryzmowi, a skrajna prawica rośnie w siłę. Wielu obarcza winą za te niepokojące trendy polityczne słabą praworządność i zanik wartości demokratycznych.

Po przeczytaniu artykułu red. Piotra Szymaniaka pt. „Za zabawy z prawem płacą oskarżeni. Czasem słono” (DGP z 8 sierpnia 2018 r.) czuję się zobowiązany wyrazić stanowisko niejako drugiej strony. Na omawianą problematykę patrzę bowiem z perspektywy sędziego korzystającego z kwestionowanych regulacji.

Minister Marcin Warchoł w artykule „Dlaczego Sąd Najwyższy chroni przestępców?!” (DGP nr 131/18) wyraża krytyczne stanowisko wobec uchwały siedmioosobowego składu Sądu Najwyższego z 28 czerwca 2018 r. (sygn. akt I KZP 4/18). Trudno doszukać się w tekście ministra Warchoła merytorycznego, naukowego czy choćby popularnonaukowego komentarza do uchwały. Próżno szukać odniesienia się do pytania, czy art. 168b kodeksu postępowania karnego wywołuje poważne wątpliwości co do właściwego i dopuszczalnego sposobu interpretacji wskazanego w nim sformułowania „innego przestępstwa ściganego z urzędu lub przestępstwa skarbowego niż przestępstwo objęte zarządzeniem kontroli operacyjnej” - twierdzi Zbigniew Krüger.