książki

Po wprowadzeniu do szkół rządowego podręcznika w jednym z wydawnictw na makulaturę trafiły książki o wartości 10 mln zł.

Dlaczego Marek Kondrat porzucił aktorstwo, by zająć się winem? Czy zobaczymy go jeszcze na ekranie?

„Czasomierze” Davida Mitchella – osobliwe połączenie powieści obyczajowej z fantastyką i futurologiczną refleksją – wygrywają brawurową potoczystością świetnie napisanej prozy

Wieprzów Ordynacki istnieje naprawdę. Jak podpowiada internet, to wieś położona w województwie lubelskim. Ale w prozie Jacka Podsiadły nic nie może być pewne. Zmyślone nazwy geograficzne, postacie i tytuły książek funkcjonują na równych prawach z autentycznymi. Żart i powaga plączą się tu ze sobą bez żadnej reguły. Są szaleństwo, ułańska fantazja i prawdziwa radość pisania. Sam autor najchętniej posługuje się słowem „anarchia”. Precz z regułami – tworzenie to wolność.

Kiedyś mówić i myśleć o stolicy Polski było zdecydowanie łatwiej, bo „cała Polska budowała swoją stolicę”. Choć Warszawa była wspólnym symbolem Polaków, to zamieszkać w niej było trudno, bo limitowano liczbę meldunków, a chętnych na przeprowadzkę było jeszcze więcej niż dziś. Wtedy stolica to był wielki świat.

Co nowego wśród książek?

Dziennikarz ekonomiczny „Newsweeka” Marek Rabij podjął próbę napisania ambitnego reportażu. Ale w sumie przez całą książkę nie mógł się zdecydować: czy to ma być rzecz o losie lumpenproletariatu szyjącego w Bangladeszu T-shirty dla największych marek odzieżowych zachodniego świata, czy raczej opowieść o machinie globalnego wyzysku, w której każdy uczestnik uważa się tylko za trybik.

Wiem, że to określenie bardzo kolokwialne. Ale nie mogę się powstrzymać, bo akurat do tej sytuacji pasuje jak ulał. Oto przed państwem książka, w której Szwajcar Gilbert Rist zaorał ekonomię neoklasyczną. Tak – zaorał.

Egocentryczni i niezdolni do okazywania uczuć rodzice nauczyli swoje córki wiecznej rywalizacji i niechęci do siebie nawzajem. Teraz są schorowani, stają się niedołężni, wymagają opieki. Wobec zbliżającej się śmierci ojca i matki przypominają o sobie niezagojone rany i zadawnione żale jeszcze z czasów dzieciństwa.

Sprawą „eleganckiego mordercy” Władysława Mazurkiewicza żył Kraków w latach 50. Dekadę później przerażenie siał niepozorny nastolatek Karol Kot. Ukazały się niedawno dwie książki przybliżające postacie słynnych morderców z PRL-u. Odmienne jak sami sprawcy.

Odkrywanie pisarstwa Stanisławy Przybyszewskiej może być fascynującą, choć ekstrawagancką i niebezpieczną podróżą. Zacznijcie od „Cyrografu na własnej skórze”

„Wiek Wolności był również Wiekiem Niewolnictwa” – pisze Greg Grandin w „Imperium konieczności”, przełamując stereotypy post-oświeceniowego humanizmu

Knausgard nie ukrywa, że pisze o sobie, a jednocześnie nie próbuje retuszować ani poprawiać własnego wizerunku. Nie waha się pokazać, że jego życie było i jest banalne.

Niemal równo po 200 latach od samobójczej śmierci Jana Potockiego dostaliśmy nowy polski przekład jego „Rękopisu znalezionego w Saragossie”. Ale nie jest to, co ważne, przekład tego samego, skądinąd znakomitego tekstu, który znaliśmy z XIX-wiecznego tłumaczenia Edmunda Chojeckiego. Profesorowie François Rosset i Dominique Triaire utrzymują, że dotarli do ostatecznej autorskiej wersji „Rękopisu...”, pochodzącej z 1810 roku i znacząco różnej od wersji, z której przekładał Chojecki, a której francuski oryginał nie został nigdy później odnaleziony. Na propozycję Rosseta i Triaire’a wypada jednak spojrzeć krytycznie i zadać parę pytań – o to choćby, czy nie poczyna ona sobie zbyt arbitralnie z chronologią, czy nie abstrahuje w sposób dowolny od kontekstu epoki, a także o to, czy „wersja z 1810 roku” jest nie tyle wersją ostatnią, ile raczej świadectwem przejściowego kryzysu duchowego autora, kryzysu, który finalnie został przezwyciężony. Nowy przekład „Rękopisu znalezionego w Saragossie” przynosi więcej pytań niż odpowiedzi. O wątpliwościach z nim związanych mówi Michał Otorowski, historyk i badacz twórczości Jana Potockiego

Szkice Virginii Woolf ukazują ich autorkę nie tylko jako wielką erudytkę, ale też apologetkę życia w różnych jego przejawach. Mimo choroby i izolacji od świata autorka „Pani Dalloway” doskonale rozumiała swoją epokę i fundamentalne dla niej przemiany