książki

Spór o Unię Europejską coraz częściej sprowadza się do prostego podziału: integracja albo suwerenność. Tymczasem pytanie jest głębsze – czy państwa narodowe w ogóle mają jeszcze przyszłość i kto naprawdę jest dziś gotów budować europejską siłę. Być może nie tylko liberałowie są zdolni do integracji europejskiej, ale też tak zwani populiści? O tym pisze Tomasz Gabiś w książce „Gry imperialne. Między Imperium Europejskim a Uporządkowaną Anarchią”.

Dlaczego piszę o nowej powieści Chmielewskiego? Dlatego, że można ją traktować jako ciekawe literackie echo toczonych od trzech dekad sporów o III RP, a zarazem narastających w nas lęków, będących pokłosiem międzynarodowych turbulencji politycznych, których jesteśmy świadkami obecnie.

Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego pracuje nad przepisami, które mają radykalnie zmienić zasady sprzedaży książek. Choć resort deklaruje chęć ratowania małych księgarń, projekt budzi ogromne wątpliwości uczestników rynku.

Czy nowe, regionalne tożsamości muszą rozwijać się w ostrej kontrze do tego, co staroświecko nazywano „wspólnotą polskiego losu”?

Projektanci pamięci historycznej największy sukces odnoszą wtedy, gdy uda im się przekonać społeczeństwa, że nie mogło być inaczej. Dla higieny mózgu dobrze jest kwestionować tego rodzaju twierdzenia. Historia na szczęście nie jest monolitem.

Jako Polki i Polacy naprawdę jesteśmy fajni. Mamy na potwierdzenie tej tezy solidne dowody, ale jesteśmy defensywni w tej autoafirmacji. Nie ma co kryć, przez wieki rzeczywistość mówiła nam brutalnie, że nie jesteśmy narodem, któremu się udaje - mówi prof. Ryszard Koziołek, literaturoznawca, rektor Uniwersytetu Śląskiego.

„Fikcja to kłamstwo skrywające głęboką prawdę” – uważał Mario Vargas Llosa. Według niego tylko powieściowe zmyślenia pozwalają spojrzeć trzeźwo na otaczającą nas rzeczywistość. Peruwiański noblista zmarł w niedzielę 13 kwietnia. Miał 89 lat.

„Bílá Voda” tylko potwierdza starą zasadę, że dobra powieść potrafi mówić prawdę, zmyślając ile wlezie.

Ceny rosną, ale popyt nie maleje, zwłaszcza jeśli wliczyć formy cyfrowe. Ile i za ile czytamy?

Strasznie mnie kręci dobrze zrobiona literatura popularna, która potrafi miksować autentyzm portretowania świata z przemyślanym futuryzmem

To w opowiadaniach miały i mają miejsce najdziwniejsze gry z językiem, perspektywą, nieciągłością narracji czy quasi-boskimi interwencjami samego twórcy

W.G. Sebald podchodził do mistyfikacji z obłędnym perfekcjonizmem. Jakby miał przekonanie, że stwarza rzeczywiste alternatywne światy, a może: że jedynie stworzone przez niego światy są prawdziwe.

Healing novels – pokrzepiające powieści, których bohaterowie odnajdują sens w przyziemnych zajęciach – od pandemii biją w Korei rekordy popularności. A teraz wciągnęły polskich czytelników.

Książki uczą. Kształtują też sposób, w jaki dzieci przyswajają sobie normy społeczne oraz układają relacje z innymi. Szczególnie publikacje dla najmłodszych – bogato ilustrowane – mają wpływ na ich postrzeganie świata. Czy książeczki powielają szkodliwe stereotypy? „The Quarterly Journal of Economics” opublikował badanie, którego autorzy postanowili ocenić, czy prezentacja postaci w dziecięcych książeczkach wolna jest od dyskryminacji, szczególnie płciowej i rasowej (np. czy bohaterowie są kobietami i mężczyznami lub mają ciemny kolor skóry równie często, jak wskazywałby na to rozkład w danym społeczeństwie).

Książka „Pierwszy człowiek” miała umożliwić Albertowi Camusowi powrót do raju utraconego. Ale wylądowała w styczniowym błocie w miasteczku Villeblevin.

Spotkałem Jonathana Brilla kilka dni temu w Warszawie. Uświadomiłem sobie przy tej okazji, że jakimś cudem przegapiłem polską premierę jego książki „Dzikie fale”. Czym prędzej nadrabiam tę zaległość.

I oto mam kolejnego mędrca gotowego wyjaśnić wszystko. Od japońskiej stagnacji po rewolucję łupkową w Argentynie. A wszystko to podlane pokaźną dawką pesymizmu, bo przecież dobrze już było. Tylko czy myśmy tego już przypadkiem nie słyszeli? I to wiele razy.

Na futbolu i polityce międzynarodowej zna się każdy. Im mniej się wie, tym lepiej. Bo po co zawracać sobie głowę faktami? Oczywiście, że kpię. Ale problem jest poważny. I właśnie dlatego potrzeba nam takich książek jak praca Kacpra Kity na temat Włoch i ich premier Georgii Meloni.