franki

Rzecznik Finansowy rozpoczął prace nad stanowiskiem odnośnie zagadnień prawnych objętych wnioskiem Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego w sprawie III CZP 11/21.

Zapowiedziana strata PKO BP, największego krajowego banku, związana z wejściem w ugody z frankowiczami oznacza, że ubiegłoroczny wynik całego sektora bankowego skurczy się być może nawet poniżej 2 mld zł. Poprzednio z tak niskimi zyskami mieliśmy do czynienia jeszcze w poprzednim stuleciu.

Termin przedawnienia roszczeń powinien rozpoczynać się dopiero w momencie, gdy klient dowiedział się, że po stronie instytucji finansowej mogło nastąpić bezpodstawne wzbogacenie.

Ministerstwo Finansów analizuje pomysł nadzoru. I wytyka branży, że sama za mało się angażuje w inicjatywy dotyczące hipotek walutowych.

Uchwała Izby Cywilnej Sądu Najwyższego, która ma zapaść 13 kwietnia w odpowiedzi na sześć pytań prawnych w sprawach frankowych zadanych przez I prezes SN, nie przyniesie zapewne przełomu w nabrzmiewającym kryzysie sektora bankowego.

Niemiecki profesor prawa Johannes Köndgen już w latach 70. XX wieku reprezentował pogląd, że kredyt per se jest typem umowy, która ze względu na ryzyka wywoływane w sferze majątkowej klienta nakłada na bank obowiązek uwzględnienia interesu kredytobiorcy. Dwa zasadnicze ryzyka są następujące: Po pierwsze, nadmiernie optymistyczna ocena własnej zdolności płatniczej w przyszłości. Po drugie, ryzyko niezrozumienia treści własnego zobowiązania: od jakich czynników zależy zakres mojego obciążenia finansowego? Jaką ratę będę spłacał bankowi za 10 lat? Bank zachowuje swobodę ustalenia kosztów kredytu za pomocą klauzul, których prawnego i ekonomicznego znaczenie przeciętny konsument nie zna (formalnie) i nie rozumie (kognitywnie). Dochodzi do tego agresywny marketing produktów kredytowych, który wywołać może błędne oczekiwania konsumenta co do relacji między korzyścią a ryzykiem produktu.

Wszyscy z niecierpliwością wyczekują uchwały pełnej Izby Cywilnej Sądu Najwyższego, która ma zapaść 13 kwietnia 2021 r., a która ma rozwiać szereg wątpliwości, jakie pojawiły się na przestrzeni ostatnich lat w orzeczeniach sądów. W przekazie medialnym pojawiają się jednak sygnały, że uchwała ta 13 kwietnia nie zapadanie.

Nie ma podstaw prawnych ku temu, aby banki pozywały swych dawnych klientów o bezumowne korzystanie z kapitału po unieważnieniu umowy kredytowej. Stwierdził tak polski rząd w stanowisku przedłożonym Trybunałowi Sprawiedliwości UE. O piśmie rodzimych władz poinformował serwis Prawo.pl, który je obszernie cytuje. Portal wskazuje, że zdaniem rządzących gdyby roszczenia banków uznać za uzasadnione, konsument poniósłby dodatkową szkodę, a bank nie odczułby negatywnych skutków stosowania nieuczciwych postanowień umownych.

Sędziowie Sądu Najwyższego, którzy 25 marca będą odpowiadać na pytania w sprawie kredytów frankowych, mają chyba ułatwione zadanie: przybywa tych, którzy im służą radą i pomocą. Do tego grona dołączyli też rektorzy czołowych polskich uczelni ekonomicznych – Szkoły Głównej Handlowej oraz uniwersytetów ekonomicznych w Krakowie, Poznaniu i we Wrocławiu, pisząc list otwarty.

Stowarzyszenie Stop Bankowemu Bezprawiu zareagowało na opinię rektorów uczelni ekonomicznych. Według SBB jej autorzy wprowadzają opinię publiczną w błąd, więc stowarzyszenie zwraca się do MEiSW z prośbą o reakcję.

NBP nie jest gospodarzem tej sprawy – mówi o problemie kredytów frankowych Adam Glapiński, prezes Narodowego Banku Polskiego. „Rząd jest raczej obserwatorem” – deklarował kilka tygodni temu premier Mateusz Morawiecki. Zadziwiać może tak spokojne podejście do kwestii, która – w skrajnym przypadku ‒ może mieć wartość przekraczającą 10 proc. PKB i przy okazji może rozłożyć na łopatki nasz system bankowy.

Sąd Najwyższy zajmował się wczoraj jednym z kluczowych aspektów spraw wytaczanych bankom przez spłacających kredyty walutowe: jak należy traktować wzajemne roszczenia w przypadku unieważnienia umowy. Dotąd sądy stosowały dwa podejścia. Jedno polegało na porównaniu wzajemnych roszczeń (klienta – o zwrot nienależnie zapłaconych rat, banku – o zwrot wypłaconego kredytu).

Główny ekonomista Business Centre Club prof. Stanisław Gomułka odnosząc się do doniesień medialnych, zgodnie z którymi w najbliższych tygodniach mogą być finalizowane prace nad rozwiązaniem kwestii kredytów frankowych, wskazał, iż "w praktyce, może to oznaczać konieczność przewalutowania kredytów na złote".

Już 25 marca 2021 r. Sąd Najwyższy rozstrzygnie wszelkie najistotniejsze rozbieżności w orzecznictwie dotyczącym kredytów walutowych.

W styczniowym numerze Dziennika Gazeta Prawna prezes Deutsche Bank Polska Krzysztof Kalicki załamuje ręce nad wyrokami sądów, które w jego opinii są dla banków krzywdzące i niesprawiedliwe. Pan prezes ma na swoim koncie już wiele podobnych publikacji, natomiast w żadnej z nich nie odnosi się do sentencji wyroków sądów. Nie zadaje sobie trudu, by dociec przyczyn sądowych porażek banków, choć są one oczywiste.

Zarządy instytucji finansowych nie wezmą na siebie ciężaru decyzji o przewalutowaniu hipotek. Zostawią to akcjonariuszom

Jeśli pojawią się sygnały o nieprawidłowościach w działaniach kancelarii oferujących usługi kredytobiorcom walutowym, to będziemy reagować – deklaruje urząd antymonopolowy.

- Bankowcy muszą liczyć się z tym, że jeśli nie podejmą tematu propozycji KNF w sprawie kredytów walutowych, to liczba pozwów sądowych przeciwko nim będzie rosła - mówi Arkadiusz Szcześniak, prezes Stowarzyszenia Stop Bankowemu Bezprawiu.

W dniu 25 listopada 2020 r. w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej zapadł wyrok w sprawie C-269/19.