Donald Tusk

Te go, że PiS nie poprze oficjalnie Donalda Tuska w staraniach o reelekcję na stanowisku szefa Rady Europejskiej, można było się spodziewać właściwie od dawna. Dla obserwatorów polskiej polityki było to czytelne i niezaskakujące od chwili, gdy PKW ogłosiła wygraną PiS w ostatnich wyborach parlamentarnych. Była to wygrana bez precedensu, indywidualne zwycięstwo Jarosława Kaczyńskiego, który po wielu latach prób osiągnął to, do czego dążył zawsze: samodzielną większość w Sejmie. Władzę dającą możliwości nigdy wcześniej po 1989 r. w Polsce nienotowane.

Polskie MSZ zgłosiło w sobotę kandydaturę Jacka Saryusz-Wolskiego na przewodniczącego Rady Europejskiej. Łódzki polityk jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych polskich eurodeputowanych, zaangażowanym przede wszystkim w sprawy polityki wschodniej.

Komitet polityczny PiS podjął uchwałę, która zobowiązuje premier Beatę Szydło do sprzeciwienia się kandydaturze Donalda Tuska na przewodniczącego Rady Europejskiej - powiedziała PAP rzecznik prasowa PiS Beata Mazurek. Celem uchwały - dodała - jest wzmocnienie stanowiska rządu.

Sytuacja z Donaldem Tuskiem przypomina oklepany kawał o Polakach i piekle. Szatan, przechadzając się wzdłuż kotłów, w których smażą się różne nacje, wściekł się, gdy przy kotle z Polakami nie było pilnującego ich diabła. Zauważył go nieopodal smacznie śpiącego, obudził go kopniakiem i zbeształ, że nie pilnuje kotła i potępione dusze z Polski mogą uciec od piekielnych mąk. –Ich nie trzeba pilnować, jak tylko jeden wychodzi, to zaraz reszta ściąga go z powrotem – obronił się czart. Żart smutny, ale prawdziwy. Świadkami takiego zjawiska jesteśmy w trakcie walki o fotel szefa Rady Europejskiej.

To niekoniecznie gra o stanowisko przewodniczącego Rady Europejskiej, ale o przychylność dla pomysłów PiS dotyczących reformy Unii.