demografia

Niekorzystna demografia jest kluczowym czynnikiem kształtującym polski rynek pracy w ostatnich latach, coraz bardziej uszczuplając obecnie dostępne zasoby pracy. Zwiększa się średni wiek pracujących w całej gospodarce narodowej oraz mediana wieku pracujących, która alarmująco na przestrzeni zaledwie dwunastu miesięcy urosła o rok do wieku 43 lata do sierpnia ub.r.

W Chinach rodzi się coraz mniej dzieci, a rośnie liczba seniorów. W odpowiedzi Pekin stawia na rozwój tzw. srebrnej gospodarki, która ma uczynić ze starości nowy motor wzrostu. W perspektywie dekady sektor ten ma wytwarzać nawet 10 proc. PKB.

Niekorzystny trend demograficzny w Polsce generuje niższe wpływy z podatków PIT oraz składek zdrowotnych i emerytalnych. Potrzeby pożyczkowe państwa rosną, zwiększają się koszty obsługi długu publicznego. Wszystko po to, by sfinansować deficyt wynikający z niekorzystnej demografii.

Zniesienie polityki jednego dziecka nie zatrzymało demograficznego tąpnięcia w Chinach. Wskaźnik urodzeń jest najniższy od 1949 r., a ONZ przewiduje, że do 2100 r. liczba mieszkańców kraju może zmaleć o połowę.

Powtarzam apel Strajku Kobiet z ubiegłego tygodnia: „proszę zatrzymać to szaleństwo”, bo przeszedł praktycznie bez echa. A zasługuje nie tylko na odpowiedź rządu Donalda Tuska, ale też na chwilę namysłu.

ZUS uspokaja, że nie zbankrutuje, chociaż nowa prognoza demograficzna nie daje powodów do optymizmu. PKB w regionach: rządzi Mazowieckie, ale najszybszy wzrost w długim okresie notuje Łódzkie. Ceny nieruchomości pierwszy raz od dawna nie rosną.

Po pierwsze, biznes nie gryzie, a deregulacja to nie jest brzydkie słowo. Po drugie, konkurencyjność to nie tylko sprawa polska, ale gospodarcze być albo nie być Europy. Po trzecie, demografia i polityka migracyjna – gospodarcza lista przebojów roku 2025 według Grażyny Piotrowskiej-Oliwy.

Dziecko powoli staje się produktem, środkiem do osiągnięcia celu. Dlatego staram się odchodzić od mówienia o „współczynnikach dzietności” i od traktowania dzietności niczym PKB: im wyższa, tym lepiej - tłumaczy Marcin Kędzierski, publicysta i doktor nauk ekonomicznych.

„Obyś żył w ciekawych czasach” – brzmi stare chińskie przekleństwo. Nam przyszło żyć nie tylko w ciekawych, lecz także w niestabilnych i jednocześnie przełomowych czasach.

W debacie publicznej o demografii dominuje język alarmu. Starzenie się ludności, depopulacja, „katastrofa demograficzna” – te pojęcia stały się skrótem myślowym używanym do opisu zmian populacyjnych. W centrum tej narracji znajduje się wskaźnik, który ma wszystko wyjaśniać: liczba urodzeń (lub rzadziej: dzietność). Tymczasem skupianie się wyłącznie na nim nie tylko ogranicza perspektywę, lecz także nadmiernie upraszcza procesy znacznie bardziej złożone.

Spadek liczby ludności nie jest zjawiskiem niespodziewanym, nagłym czy przypadkowym. Demografowie prognozowali to od dawna – mówi dr hab. Agnieszka Chłoń-Domińczak, prof. SGH, prorektorka Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie, przewodnicząca Rządowej Rady Ludnościowej. Wyjaśnia również, co z tego wynika.

Uważna lektura Narodowej Strategii Bezpieczeństwa USA (NSS), dokumentu, który wywołał u nas tyle frustracji, pokazuje, że jego autorzy – choć nie ujmują tego wprost – najbardziej obawiają się ludzkiej woli. Tego, że młodych Amerykanów nie będzie interesowało, w jakim stanie przejmą swój kraj od starszego pokolenia.

Wyobraźcie sobie firmę produkującą lodówki. Albo telewizory. Tysiąc sztuk dzień w dzień zjeżdża z jej linii produkcyjnej, niezmiennie od 20 lat. Firma osiąga stabilny zysk netto, 15 mln zł rocznie (inflacji w kraju nie ma) i wypłaca właścicielom dywidendę. Zatrudnia tysiąc osób, rotacja pozostaje niewielka. Firma jest cenionym pracodawcą, w miarę swoich możliwości wspiera też lokalną społeczność. Brzmi dobrze? To teraz znajdźcie w tym opisie słowo „wzrost”.

Wedle GUS za 25 lat Polska będzie miała mniej niż 30 mln mieszkańców. Polski Instytut Ekonomiczny szacuje, że w ciągu dekady z rynku pracy zniknie nam 2 mln ludzi. Co robić, by się nadal rozwijać? Spytaliśmy czołowych ekspertów.