Wojna o Donbas trwa od ośmiu lat

Wspierane przez Moskwę organizacje separatystyczne istniały w Zagłębiu Donieckim od lat 90. W większości marginalne, miały pewne kontakty z lokalnymi władzami i elitami biznesowymi, organizowały obozy paramilitarne, budowały struktury. Gdy w lutym 2014 r. w wyniku rewolucji godności w Kijowie rozpadły się władze centralne, a prezydent Wiktor Janukowycz uciekł z kraju, Rosja wywołała protesty na całym południu i wschodzie Ukrainy, by dzięki tej tzw. rosyjskiej wiośnie odciąć ją od Morza Czarnego. Lokalny aktyw miał jej w tym pomóc.

Stopniowo krzepnące postrewolucyjne władze centralne zaczynały opanowywać sytuację. Wyjątkiem były obwody doniecki i ługański, graniczące z Rosją obszary o relatywnie dużym, choć - jak pokazały dalsze wydarzenia - raczej pasywnym wsparciu dla sił prorosyjskich. Kijów zdołał się wstępnie porozumieć z buntownikami w Ługańsku, ale po interwencji Moskwy zerwali oni rozmowy. 12 kwietnia 2014 r. bojówka dowodzona przez niedawnego funkcjonariusza Federalnej Służby Bezpieczeństwa Igora Girkina ps. Striełkow zajęła miasto Słowiańsk w obwodzie donieckim. W ten sposób rozpoczęła się wojna.