Trzy ugrupowania, jeden mandat

Cała Irlandia Północna wybiera ledwie trzech europosłów. Głosy alokuje się na mandaty systemem tzw. pojedynczego głosu przechodniego (PGP). Zwycięstwa mogą być pewne liderki list obydwu skrajnych obozów, czyli Martina Anderson z Sinn Fein (katoliccy nacjonaliści zrzeszeni we frakcji Zjednoczonej Lewicy Europejskiej) i Diane Dodds z demokratycznej Partii Unionistycznej (protestanccy lojaliści, w Brukseli niezrzeszeni, ale bliscy Sojuszowi Europejskich Konserwatystów i Reformatorów), zresztą deputowane mijającej kadencji. Dlatego kampania wyborcza w Belfaście i poza nim sprowadza się do walki o trzeci mandat. I mają na niego szanse reprezentanci trzech bardziej centrowych stronnictw: Colum Eastwood z Socjaldemokratycznej Partii Pracy, Danny Kennedy z Ulsterskiej Partii Unionistycznej oraz Naomi Long z liberalnego Przymierza. Przeprowadzone w przedwyborczy weekend sondaże nieco faworyzują tę ostatnią. Jednak ktokolwiek z nich wygra, będzie – w przeciwieństwie do dwóch wspomnianych na początku kobiet – uczestniczyć w Parlamencie Europejskim w głównym nurcie polityki i wspierać establishment.

– Głosuję na Przymierze, zresztą tak samo jak w ostatnich wyborach samorządowych, żeby wyrazić w ten sposób swój sprzeciw wobec brexitu. Liberałowie są zagorzałymi „remainersami”. I przede wszystkim wobec kompletnego upadku lewicy, zresztą tak jak w Londynie, wyrażają interes młodszych pokoleń i nie oglądają się na przeszłość. Moim zdaniem i DUP, i Sinn Fein powinny zniknąć ze sceny politycznej, bo interesuje ich tylko permanentny konflikt – mówi DGP Stephen D. Aiken, właściciel salonu fryzjerskiego w Belfaście. Podobni jemu drobni biznesmeni bardzo boją się nowego podziału irlandzkiej wyspy, ceł, zmian w systemie podatkowym, a przede wszystkim odstąpienia od unijnych regulacji, które ustandaryzowały prowadzenie działalności gospodarczej.