Los Al-Asada waży się w Petersburgu

Dla prezydenta USA obecny szczyt G20 jest najlepszą okazją do zdobycia międzynarodowego poparcia dla interwencji w Syrii. Głosowanie w Izbie Gmin wykluczyło z tej gry Brytyjczyków, w związku z czym proces szukania sojuszników - a przynajmniej nieoponentów - Waszyngton musi zacząć od nowa. Paradoksalnie to największy dotychczas sojusznik Damaszku Władimir Putin pokazał właśnie, że nie jest to przegrana sprawa.

Prezydent Rosji oświadczył w opublikowanej wczoraj rozmowie z Pierwym Kanałem i agencją Associated Press, że może poprzeć interwencję, jeśli dostanie dodatkowe dowody na użycie broni chemicznej przez Baszara al-Asada. Bez tego próbę podjęcia działań zbrojnych względem Syrii uznałby za agresję. Dotychczas Putin zdecydowanie odrzucał możliwość zgody na interwencję. Gdy Amerykanie wysłali na Morze Śródziemne lotniskowiec USS "Nimitz" wraz z grupą uderzeniową, Rosjanie odpowiedzieli wysłaniem krążownika "Moskwa", flagowego okrętu Floty Czarnomorskiej.

Za kulisami szczytu kwestię Syrii będą z pewnością omawiać towarzyszący głowom państw dyplomaci, ale zaplanowane są także spotkania w cztery oczy. Obama porozmawia z przywódcą Chin Xi Jinpingiem oraz deklarującym poparcie dla interwencji prezydentem Francji François Hollande’em. Możliwe, że nawet ten ostatni pewnie nie będzie mógł na razie zadeklarować nic konkretnego, ponieważ dopiero wczoraj w parlamencie rozpoczęła się debata na temat francuskiego zaangażowania w Syrii. Premier Jean-Marc Ayrault na jej początku potępił Al-Asada, oświadczając, że ten w wyniku użycia gazów bojowych "stał się zbrodniarzem wojennym".

Inni przywódcy czekają, aż w przyszłym tygodniu odbędzie się głosowanie w Kongresie USA. Jego wynik pozostaje trudny do przewidzenia, ponieważ podziały w kwestii interwencji biegną w poprzek partyjnych podziałów. Jastrzębi, czyli zwolenników syryjskiej interwencji, można podzielić na dwie kategorie. Pierwsi chcieliby, by interwencja nastąpiła jak najprędzej. Do tej grupy zalicza się m.in. liderka Demokratów Nancy Pelosi, a także republikanin Peter King, który zarzucił nawet Obamie tchórzostwo, mówiąc, że przerzucanie odpowiedzialności na Kongres to "rezygnacja ze stanowiska dowódcy sił zbrojnych". Druga grupa chciałaby interwencji o znacznie większej skali. Czołową postacią tej nielicznej frakcji jest senator John McCain, rywal Obamy w wyborach 2008 r.

Do gołębi z kolei można zaliczyć zarówno przeciwników interwencji, np. republikańskiego renegata Justina Amasha, jak i sceptyków, do których zalicza się jego prominentny kolega partyjny Marco Rubio.

Największą grupę stanowią jednak niezdecydowani, którzy chcą się wstrzymać z ostateczną opinią aż do czasu debaty w Kongresie. Ci z pewnością będą też bacznie obserwowali badania opinii publicznej. Interwencję popiera bowiem w tej chwili zaledwie 29 proc. Amerykanów, zaś przeciwko opowiada się aż połowa. Tutaj także postawy idą w poprzek partyjnych podziałów. Główną przyczyną jest obawa przed długą wojną. Amerykanie nie wierzą, że interwencja wojskowa w Syrii skończy się na serii precyzyjnych uderzeń z oddali.

Podzielone zdania mają także eksperci. Ci z Council on Foreign Relations (CFR) zwracają uwagę, że zwlekanie z decyzją już spowodowało szkody dla wizerunku USA. - Kto w Jerozolimie albo Teheranie uwierzy teraz, że "wszystkie opcje są na stole" i że ktoś naprawdę użyje wojska, aby powstrzymać Iran przed zdobyciem broni atomowej? - pyta Elliot Abrams z CFR. Z kolei Robert Satloff z Washington Institute argumentuje, że ograniczona interwencja nie zrealizuje prawdziwego, długofalowego celu USA, jakim powinno być obalenie Al-Asada. Jedyny cel, któremu posłuży, to osłabienie reżimu i związany z tym wzrost siły Al-Kaidy - dodaje Steve Cook z CFR.

Wstrzymując atak, Obama rezygnuje z bycia dowódcą sił zbrojnych

@RY1@i02/2013/172/i02.2013.172.00000060a.803.jpg@RY2@

AFP/East News

Opinie wobec interwencji zbrojnej w Syrii przebiegają w USA wzdłuż partyjnych podziałów. Świat jeszcze nie zdecydował, co mu się opłaca

Jakub Kapiszewski

jakub.kapiszewski@infor.pl