O wyższości sołtysa nad radą osiedla

Sołtysa na Wawelu raczej nie będzie, w centrum Warszawy - też nie. Ale już na peryferiach starej stolicy Polski jest to całkiem możliwe. Bo Kraków, podobnie jak zrobiło to już kilkanaście innych miast w Polsce, chce wprowadzić sołectwa na swoim terenie. Dlaczego? W praktyce okazuje się, że sołectwa pozwalają na sprawniejsze działanie lokalnej społeczności niż przewidziane w miastach osiedle. Na czele sołectwa stoi sołtys, a działania uchwala bezpośrednio zebranie wiejskie, nieliczna rada tylko sołtysa wspiera. Oczywiście o pieniądze na wyposażenie wiejskiej świetlicy czy budowę chodnika można się pokłócić, ale to też przejaw obywatelskiej aktywności. Większej niż w wielkomiejskich osiedlach, w których działania rad słabo są znane mieszkańcom. Mimo że mieszkam na tym samym osiedlu (ma swoją radę, a nawet tablicę informacyjną) ponad piętnaście lat, bywam w osiedlowych sklepach czy przychodniach, a moje dzieci chodziły do tutejszych szkół, nikogo ze swojej rady nie znam. A działania, niepoparte nawet niewielkim odrębnym budżetem, trudno zaliczyć do sukcesów. Jedyna szansa na spełnienie rzeczywistych potrzeb mieszkańców to budżet partycypacyjny. Jednak uzyskanie takich pieniędzy akurat na inwestycje w moim osiedlu to trochę jak loteria. Bo i tak zdecyduje miasto. Wydatków na potrzeby osiedli budżet państwa nie rekompensuje, więc gmina nie ma motywacji, by w osieda inwestować. Wyodrębnione fundusze sołeckie to dla gminy dodatkowe pieniądze z budżetu państwa. W 2013 roku do budżetów gmin wpłynęło ponad 58 milionów złotych tytułem zwrotu części wydatków z funduszy sołeckich (podaję za informacją Sieci Obywatelskiej - Watchdog Polska). Jest to kilka milionów więcej niż rok wcześniej. Ale powstawanie tych jednostek w miastach i to na coraz większą skalę zaniepokoiło wojewodów, którzy zaczęli blokować takie decyzje. Sprawa trafiła na drogę sądową. Za parę tygodni wypowie się na ten temat NSA.