Jak uzyskać miejsce w domu pomocy społecznej

Prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej przysługuje osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, która nie może samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu i nie można jej zapewnić usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania. W zależności od wskazań osoba niesamodzielna może być umieszczona w określonym typie DPS, np. dla osób przewlekle chorych, dla dorosłych niepełnosprawnych intelektualnie. Osoba ta powinna trafić do DPS położonego najbliżej miejsca zamieszkania. Jeżeli w takim DPS nie ma wolnych miejsc lub czas oczekiwania przekracza 3 miesiące, to osoba może dalej czekać lub na swój wniosek może być skierowana do innego DPS.

Wniosek o skierowanie do DPS jest składany przez tę osobę lub przedstawiciela ustawowego, np. jeżeli jest to dziecko, w ośrodku pomocy społecznej (OPS) właściwym ze względu na miejsce zamieszkania lub pobytu tej osoby. Po jego otrzymaniu przeprowadzany jest przez pracownika socjalnego rodzinny wywiad środowiskowy z tą osobą. Musi się znaleźć w nim informacja, że nie można tej osobie zapewnić usług opiekuńczych. Na tej podstawie OPS wydaje decyzję o skierowaniu do DPS na czas nieokreślony, chyba że w skierowaniu mieszkaniec lub jego przedstawiciel ustawowy wystąpi z wnioskiem o skierowanie na czas określony. Natomiast decyzję o umieszczeniu wydaje samorząd prowadzący DPS, np. starosta powiatu.

Pobyt w DPS jest płatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania jego mieszkańca. Kwota ta co roku się zmienia i jest ogłaszana do 31 marca każdego roku przez organ prowadzący DPS. Wskazana kwota jest pokrywana w pierwszej kolejności z dochodu osoby tam umieszczonej, np. emerytury, renty, zasiłku stałego. Jeżeli jest to osoba małoletnia, to opłatę ponosi przedstawiciel ustawowy z ewentualnego dochodu dziecka. W obydwu przypadkach nie może to być jednak więcej niż 70 proc. tego świadczenia. Następnie do ponoszenia kosztów utrzymania są zobowiązani małżonek, zstępni (dzieci) przed wstępnymi tej osoby, pod warunkiem że ich dochód jest wyższy niż 250 proc. kryterium dochodowego w pomocy społecznej przewidzianego dla rodziny (877,5 zł) lub osoby samotnie gospodarującej (1192,5 zł). Jeżeli dochody rodziny są zbyt niskie lub dalej nie jest pokryty całkowity koszt utrzymania, brakującą kwotę pokrywa gmina, z której osoba jest kierowana do DPS.

Do wniosku o skierowanie powinny być dołączone dodatkowe dokumenty, które kompletuje OPS. Należą do nich wywiad środowiskowy, opinia lekarska, decyzja o przyznaniu osobie kierowanej zasiłku stałego wraz z pisemną zgodą na ponoszenie opłaty za pobyt w DPS oraz potrącanie jej z przyznanego zasiłku. Jeżeli osoba ma przyznaną rentę lub emeryturę, potrzebna jest decyzja organu emerytalno-rentowego, np. ZUS, ustalająca wysokość emerytury lub renty oraz pisemna zgoda na ponoszenie opłaty i potrącanie jej z przyznanego świadczenia.

michalina.topolewska@infor.pl

Ustawa z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2009 r. nr 175 poz. 1362 z późn. zm.).

Rozporządzenie ministra polityki społecznej z 19 października 2005 r. w sprawie domów pomocy społecznej (Dz.U. nr 217 poz. 1837).