Ustalenie konkretnej opłaty za mieszkanie chronione nie leży w kompetencji radnych

Mieszkanie chronione jest świadczeniem z zakresu pomocy społecznej o charakterze niepieniężnym (art. 36 pkt 2 lit. n ustawy o pomocy społecznej; dalej: u.p.s.). I tak świadczenie w formie pobytu w mieszkaniu chronionym może być przyznane osobie pełnoletniej, która ze względu na trudną sytuację życiową, wiek, niepełnosprawność lub chorobę potrzebuje wsparcia w funkcjonowaniu w codziennym życiu, ale nie wymaga usług w zakresie świadczonym przez jednostkę całodobowej opieki. W szczególności chodzi o osobę z zaburzeniami psychicznymi, osobę opuszczającą pieczę zastępczą, młodzieżowy ośrodek wychowawczy, zakład dla nieletnich, a także cudzoziemca, który uzyskał w Polsce status uchodźcy, ochronę uzupełniającą lub zezwolenie na pobyt czasowy. Wskazana forma pomocy społecznej przygotowuje (pod opieką specjalistów) osoby nią objęte do prowadzenia samodzielnego życia lub wspomaga te osoby w codziennym funkcjonowaniu.

Mieszkanie chronione może być prowadzone przez każdą jednostkę organizacyjną pomocy społecznej lub organizację pożytku publicznego i w zależności od celu udzielania wsparcia bywa prowadzone jako mieszkanie chronione treningowe lub mieszkanie chronione wspierane (art. 53 ust. 2 i 3 u.p.s.). Zgodnie natomiast z art. 53 ust. 7 i 8 u.p.s. decyzję o skierowaniu do korzystania ze wsparcia w mieszkaniu chronionym wydaje się na czas określony. Jednak w stosunku do osób, które posiadają orzeczenie o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, a także w szczególnie uzasadnionych przypadkach w stosunku do innych osób, może być wydana decyzja o skierowaniu do korzystania z tej formy wsparcia na czas nieokreślony.