Jak ująć środki trwałe ujawnione w inwentaryzacji

Zadaniem procesu inwentaryzacji jest ujawnienie różnic pomiędzy stanem faktycznym a stanem wynikającym z ewidencji księgowej, a następnie wyjaśnienie przyczyn powstania stwierdzonych różnic.

Różnice inwentaryzacyjne dzielimy na:

● niedobory - oznaczają sytuację, w której stan rzeczywisty składników majątkowych wynikający z przeprowadzonej inwentaryzacji jest niższy od stanu ewidencyjnego, tj. wynikającego z ksiąg rachunkowych. Do niedoborów można zaliczyć także szkody, które cechuje całkowita lub częściowa utrata pierwotnej wartości użytkowej określonego składnika majątku,

● nadwyżki - oznaczają sytuację, w której stan rzeczywisty składników majątkowych wynikający z przeprowadzonej inwentaryzacji jest wyższy od stanu ewidencyjnego, tj. wynikającego z ksiąg rachunkowych.

Zgodnie z art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości:

● przeprowadzenie i wyniki inwentaryzacji należy odpowiednio udokumentować i powiązać z zapisami ksiąg rachunkowych,

● ujawnione w toku inwentaryzacji różnice między stanem rzeczywistym a stanem wykazanym w księgach rachunkowych należy wyjaśnić i rozliczyć w księgach rachunkowych tego roku obrotowego, na który przypadał termin inwentaryzacji.

Oznacza to, że istnieje obowiązek dokumentowania zarówno przeprowadzenia inwentaryzacji, jak i rozliczenia jej wyników. Wyniki inwentaryzacji powinny być wyjaśnione i rozliczone w księgach rachunkowych roku obrotowego, którego dotyczyła inwentaryzacja oraz w terminie umożliwiającym terminowe sporządzenie sprawozdania finansowego. W przypadku braku możliwości wyjaśnienia przyczyn powstania niedoboru i tym samym nierozliczenia ich w ramach roku obrotowego, którego dotyczyła inwentaryzacja, należy pamiętać, że niedobory te traktuje się jako zawinione, i w związku z tym należy w stosunku do nich utworzyć odpis aktualizujący.

Ujęcie ujawnionych w toku inwentaryzacji środków trwałych i pozostałych środków trwałych w księgach rachunkowych jednostki powinno przebiegać zgodnie z zasadami określonymi w załączniku nr 3 do rozporządzenia ministra finansów z 5 lipca 2010 r. w sprawie szczególnych zasad rachunkowości oraz planów kont dla budżetu państwa, budżetów jednostek samorządu terytorialnego, jednostek budżetowych, samorządowych zakładów budżetowych, państwowych funduszy celowych oraz państwowych jednostek budżetowych mających siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Uwzględniając opisane tam zasady, ujawnione składniki majątkowe, które pochodzą z darowizny podlegają w ostatecznym rozrachunku (tj. po wyjaśnieniu i zaakceptowaniu sposobu rozliczenia różnic przez kierownika jednostki) ujęciu w księgach rachunkowych, odpowiednio:

● na koncie 800 "Fundusz jednostki" - w odniesieniu do środków trwałych podlegających umorzeniu stopniowemu,

● na koncie 760 "Pozostałe przychody operacyjne" - w odniesieniu do pozostałych środków trwałych umarzanych jednorazowo.

SCHEMAT

@RY1@i02/2014/237/i02.2014.237.00800030a.101.gif@RY2@

Objaśnienia do schematu

1) PK - ujawnienie w toku inwentaryzacji środków trwałych;

2) PK - ujawnienie w toku inwentaryzacji pozostałych środków trwałych;

3) PK - rozliczenie różnic inwentaryzacyjnych w zakresie środków trwałych (po wyjaśnieniu i zaakceptowaniu ich rozliczenia przez kierownika jednostki);

4) PK - rozliczenie różnic inwentaryzacyjnych w zakresie pozostałych środków trwałych (po wyjaśnieniu i zaakceptowaniu ich rozliczenia przez kierownika jednostki).

@RY1@i02/2014/237/i02.2014.237.00800030a.802.jpg@RY2@

Elżbieta Gaździk główna księgowa samorządowej jednostki budżetowej

Elżbieta Gaździk

główna księgowa samorządowej jednostki budżetowej

Podstawa prawna

Ustawa z 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 330 ze zm.). Rozporządzenie ministra finansów z 5 lipca 2010 r. w sprawie szczególnych zasad rachunkowości oraz planów kont dla budżetu państwa, budżetów jednostek samorządu terytorialnego, jednostek budżetowych, samorządowych zakładów budżetowych, państwowych funduszy celowych oraz państwowych jednostek budżetowych mających siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 289).