Ewidencja obiektów inwentarzowych w instytucjach kultury
W z arządzaniu majątkiem trwałym instytucji kultury, takich jak muzea, biblioteki czy inne ośrodki kulturalne, kluczową rolę odgrywa precyzyjna ewidencja obiektów inwentarzowych. Obiekt inwentarzowy, będący podstawową jednostką ewidencji środków trwałych, może przyjąć postać zarówno pojedynczego elementu, jak i zbiorczego obiektu składającego się z wielu powiązanych ze sobą elementów, zarówno w wymiarze fizycznym, jak i prawnym.
Zbiorczy obiekt inwentarzowy, ze względu na swoją specyfikę i złożoność, często staje się wyzwaniem w kontekście ewidencji i zarządzania. Taki obiekt może zawierać zarówno elementy główne, jak i dodatkowe czy peryferyjne, które są z nim związane na stałe zarówno fizycznie, jak i na mocy przepisów prawa.
Zgodnie z ustawą z 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 120; ost.zm. Dz.U. z 2023 r. poz. 295; dalej: u.r.) oraz zaleceniami zawartymi w Krajowym Standardzie Rachunkowości nr 11 „Środki trwałe” (Dz.Urz. MRiF z 2017 r. poz. 105; dalej: KSR 11), każdy obiekt inwentarzowy powinien być oznaczony unikalnym, niepowtarzalnym numerem inwentarzowym. Numer ten, umieszczony na obiekcie w sposób trwały, wraz z opisem obiektu, powinien znaleźć odzwierciedlenie w prowadzonej na bieżąco księdze obiektów (księdze inwentarzowej) będącej integralną częścią ewidencji środków trwałych.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.