Jak modernizacja infrastruktury wpłynie na wysokość opłat za wodę

sekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska

Ramowa dyrektywa wodna zezwala, aby przy wdrażaniu jej postanowień można było uwzględniać skutki społeczne, ekologiczne i ekonomiczne odzyskiwania kosztów usług wodnych. Wskazane jest zatem, aby ceny usług wodociągowo-kanalizacyjnych ustalane były z uwzględnieniem możliwości finansowych zarówno ludności korzystającej z tych usług, jak i możliwości finansowych ich operatorów, z uwzględnieniem ochrony zasobów wodnych. Posiadane przez resort środowiska analizy wykonane w latach 2007-2008, głównie na potrzeby uwzględniania postanowień ramowej dyrektywy wodnej w dokumentach planistycznych wynikających z ustawy z 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2005 r. nr 239, poz. 2019 ze zm.), pozwalają jasno wnioskować, iż finansowa stopa zwrotu kosztów za usługi wodne w sektorze komunalnym, jak i w przemyśle oscyluje obecnie wokół 100 proc. Powołane opracowania wskazują, że nie powinno być poważnych obaw o nadmierne podnoszenie cen w zakresie dostarczania wody dla ludności przez operatorów usług wodociągowych. Może jednak istnieć pewne ryzyko zwiększania kosztów za usługi wodne lub ściekowe. Proces taki może nastąpić w związku ze zintensyfikowanym w ostatnich latach tempem realizacji dużych zadań infrastrukturalnych w zakresie rozbudowy i modernizacji systemów gospodarki wodno-ściekowej sektora komunalnego, głównie na potrzeby wywiązywania się z zobowiązań unijnych.

Jak wyjaśnił to minister infrastruktury, podstawę ustalania taryf za dostarczaną wodę i odprowadzane ścieki stanowią wszystkie uzasadnione koszty działalności przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego wraz z marżą zysku. Organem gwarantującym mieszkańcom ochronę przed nadmiernie wygórowanymi cenami za usługi wodociągowo-kanalizacyjne jest rada gminy. W swoich decyzjach o podjęciu uchwały o zatwierdzeniu taryf za te usługi rada gminy powinna kierować się również wysokością dochodów swych mieszkańców. Jeśli bowiem opłaty za korzystanie z wybudowanej sieci przekraczają 1,5 proc. dochodu dyspozycyjnego mieszkańców, zawsze istnieje poważna wątpliwość co do możliwości obsługi i utrzymania proponowanej do budowy sieci w przyszłości.

Minister infrastruktury wskazuje również, że istnieją także inne mechanizmy prawne, które generalnie mają na celu niedopuszczanie do znaczącego wzrostu cen za usługi sektora wodociągowo-kanalizacyjnego. Jednym z nich jest par. 7 ust. 5 rozporządzenia ministra budownictwa z 28 czerwca 2006 r. w sprawie określania taryf (...), w którym zaleca się, aby uwzględnianie w taryfach kosztów inwestycji finansowanych ze środków własnych przedsiębiorstwa było rozłożone w czasie.

Minister infrastruktury potwierdza także, iż jedną z przyczyn wysokich cen za usługi nadzorowanego sektora wodociągowo-kanalizacyjnego w ostatnich latach mogą być inwestycje wymuszone unijnymi przepisami w zakresie jakości dostarczanej wody i odprowadzanych do środowiska ścieków. W szczególnie trudnej sytuacji mogą znajdować się małe gminy, zwłaszcza z obszarów wiejskich, mające ograniczony dostęp do środków unijnych, co związane jest z wymaganiami w zakresie liczby osób korzystających z planowanej inwestycji (na podstawie odpowiedzi na interpelację nr 5085).