Izba Dyscyplinarna SN nie była sądem

Orzeczenie zapadło na początku stycznia br. w głośnej sprawie prokurator, która została oskarżona o niedopełnienie obowiązków służbowych i przekroczenie uprawnień w postępowaniu przygotowawczym dotyczącym afery Amber Gold. Immunitet prokurator został uchylony najpierw przez sąd dyscyplinarny przy prokuratorze generalnym, a później przez nieistniejącą już Izbę Dyscyplinarną Sądu Najwyższego. Sąd karny w I instancji, do którego trafił akt oskarżenia, uznał jednak, podczas postępowania, które miało doprowadzić do zezwolenia na ściganie, doszło do rażącego naruszenia prawa. Jego zdaniem oskarżona nie miała zagwarantowanego prawa do niezawisłego i bezstronnego sądu. A to dlatego, że ID SN nie spełniała wymogów, jakie stawia się sądom. Rozstrzygnięcie to zostało zaskarżone przez oskarżyciela publicznego, a sąd II instancji, rozpoznając to zażalenie, postanowił zapytać SN m.in. o to, czy podtrzymanie w II instancji zgody na uchylenie immunitetu przez ID SN należy traktować jak brak wymaganego prawem zezwolenia na ściganie. SN odmówił podjęcia uchwały, przypomniał jednak m.in., że sprawa o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej osoby chronionej immunitetem musi spełniać wszelkie konstytucyjne standardy, w tym strona musi mieć zagwarantowane prawo do rozpatrzenia sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.