Czas usunąć artykuł 212 z kodeksu karnego

Historyczne tło

Nadto, co można usłyszeć także w kuluarach, nie odpowiada także wadze i istocie procesu, który ma być wszczęty z tytułu oskarżenia prywatnego. Przestępstwa z prywatnego aktu oskarżenia, mimo iż ich waga gatunkowa jest na tyle niska, że ustawodawca nie zdecydował się na ich ściganie z oskarżenia publicznego, to jednak wciąż pozostają przestępstwami, a w związku z tym prywatne oskarżenia nie powinny być wytaczane pochopnie. Symboliczna kwota opłaty sprawia, że potencjalny pokrzywdzony może przystępować do procesu bez należytej analizy faktycznej krzywdy, która go dotknęła. A to i tak nadmiernie obciążanym sądom nie pomaga w procedowaniu. Wreszcie, potencjalny oskarżony, nawet uniewinniony, zmierzy się i tak z nerwami związanymi z procesem karnym. Stąd złożenie prywatnego aktu oskarżenia musi być decyzją przemyślaną, a ewentualna przegrana procesu, gdzie przy prywatnym akcie oskarżenia rozliczenia kosztów procesu następuje jak w procesie cywilnym, musi wiązać się z kosztami dla strony przegrywającej.

Jakie czyny pozostają objęte prywatnym aktem oskarżenia? Są to kolejno przestępstwa zniesławienia (art. 212 par. 1 kodeksu karnego), zniewagi (art. 216 par. 1 k.k.), naruszenia nietykalności cielesnej (art. 217 par. 1 k.k.) oraz lekki uszczerbek na zdrowiu (art. 157 par. 2 i 3 k.k.) trwający nie dłużej niż siedem dni.