Czy doczekamy się konfiskaty

Obowiązujący kodeks karny obok przepadku przedmiotów związanych z przestępstwem przewiduje także przepadek korzyści majątkowych pochodzących chociażby pośrednio z przestępstwa. By ułatwić postępowanie dowodowe przy orzekaniu przepadku korzyści majątkowej znacznej wartości, ustawa z 13 czerwca 2003 roku wprowadziła dwa domniemania prawne. Zgodnie z pierwszym (art. 45 par. 2 k.k.) "w razie skazania za przestępstwo, z którego popełnienia sprawca osiągnął, chociażby pośrednio, korzyść majątkową znacznej wartości, zakłada się, że mienie, które sprawca objął we władanie lub do którego uzyskał jakikolwiek tytuł w czasie popełnienia przestępstwa lub po jego popełnieniu, do chwili wydania chociażby nieprawomocnego wyroku, stanowi korzyść uzyskaną z popełnienia przestępstwa, chyba że sprawca lub inna zainteresowana osoba przedstawi dowód przeciwny. Niestety domniemanie to nie ma zastosowania, gdy uzyskana przez sprawcę korzyść nie ma znacznej wartości. Natomiast drugie domniemanie prawne (art. 45 par. 3 k.k.) pozwala na orzeczenie przepadku mienia pochodzącego z przestępstwa, które sprawca przeniósł na osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, chyba że zainteresowana osoba lub jednostka organizacyjna przedstawi dowód zgodnego z prawem ich uzyskania. Niestety i to domniemanie nie pozwala skutecznie zabezpieczyć mienia dla potrzeb przepadku. Powód? Chroni je tylko przed przekazaniem go przez sprawcę innej osobie, ale nie chroni już przed dalszym przekazaniem, tzn. kolejnej osobie.