Jak się zabezpieczyć przed roszczeniami właścicieli marek

Właściciele firm zajmujących się sprzedażą oryginalnych produktów otrzymują od właścicieli marek listy wzywające do zaniechania naruszeń praw do znaków towarowych - z reguły znaków unijnych. Częstokroć takie wezwania trafiają do sprzedających elektronikę, perfumy czy kosmetyki. Sprzedawcy najczęściej bronią się argumentem, że towary będące przedmiotem obrotu są oryginalne, nieuszkodzone, a więc pełnowartościowe. A wobec tego nie może dojść do naruszenia praw. Niestety jest to błędna argumentacja.

Naruszenie praw

Na początek warto wyjaśnić, w jakich okolicznościach dochodzi do naruszenia znaku towarowego. Otóż zgodnie z rozporządzeniem 2017/1001 z 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej rejestracja unijnego znaku towarowego skutkuje przyznaniem właścicielowi praw wyłącznych do tego znaku. Co więcej, właściciel takiego znaku jest uprawniony, by uniemożliwić wszelkim osobom trzecim, które nie posiadają jego zgody, używanie w obrocie handlowym danego oznaczenia w odniesieniu do towarów lub usług. Dotyczy to m.in. przypadku, gdy oznaczenie jest identyczne z unijnym znakiem towarowym i jest używane w odniesieniu do towarów lub usług, które są identyczne z tymi, dla których unijny znak towarowy został zarejestrowany (art. 9 ust. 1 i ust 2 lit a rozporządzenia 2017/1001). Analogicznie kwestię tę reguluje polska ustawa z 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej. Innymi słowy, właściciel unijnego znaku towarowego może zabronić jego używania w powiązaniu z towarami lub usługami, dla których ten znak został zarejestrowany. Oczywiście od tej zasady są wyjątki - inaczej bowiem nie byłby możliwy obrót towarami opatrzonymi znakami towarowymi. Otóż przepisy przewidują tzw. wyczerpanie praw do znaku towarowego. Polega ono na tym, że właściciel znaku towarowego nie jest uprawniony do zakazania jego używania w odniesieniu do towarów, które zostały wprowadzone do obrotu pod tym znakiem towarowym przez właściciela lub za jego zgodą na określonym terytorium - w przypadku unijnych znaków towarowych na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG). A zatem jeśli właściciel znaku towarowego sam wprowadził towar do obrotu na terytorium, na którym znak towarowy jest chroniony, lub wyraził na to zgodę np. swojemu dystrybutorowi, to nie może on zakazywać dalszej odsprzedaży towarów na tym terytorium. Brak takiego wprowadzenia lub zgody skutkuje tym, że na danym terytorium osoby trzecie nie mogą dokonywać obrotu towarami opatrzonymi znakiem towarowym, nawet jeśli takie towary są oryginalne - tj. wytworzone przez właściciela znaku.