Kolejna zmiana „warzywniaka”. Czy na pewno ku stabilizacji rynku?

29 września zeszłego roku w życie weszła większość przepisów ustawy o wdzięcznej nazwie: ustawa o zmianie niektórych ustaw w związku z zapewnieniem rozwoju rynku finansowego oraz ochrony inwestorów na tym rynku (Dz.U. z 2023 r. poz. 1723), branżowo nazywanej „warzywniakiem”. O zmianach, które niesie za sobą, napisano i powiedziano już wiele, jednak pewne kwestie spotykają się z brakiem zrozumienia na rynku, budząc pewne refleksje, a nawet sprzeciw. Jedną z nich niewątpliwie jest wprowadzenie minimalnej wartości zapisu na obligacje w ustawie o obligacjach z 15 stycznia 2015 roku (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2244 ze zm.).

Minimalny zapis dotyczy osób niebędących klientami profesjonalnymi w rozumieniu ustawy o obrocie instrumentami finansowymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 646 ze zm.) – dla ułatwienia w dalszym tekście określmy je mianem inwestorów indywidulnych (w znacznej mierze chodzi o osoby fizyczne). Zmiana, o której mowa powyżej, znajduje się w art. 8a ustawy o obligacjach, który to przepis wprowadza nowość w postaci określenia, iż klient będący inwestorem indywidualnym może nabyć obligacje o wartości nominalnej nie mniejszej niż 40 tys. euro (lub równowartość tej kwoty w polskiej walucie). Ograniczenie to nie obowiązuje, gdy obligacje są dopuszczone do obrotu na zorganizowanym rynku (np. Catalyst) albo mają być przedmiotem wniosku o dopuszczenie do obrotu na takim rynku. Ten swoisty cenzus majątkowy jest analogiczny do ograniczenia w nabywaniu certyfikatów funduszy inwestycyjnych zamkniętych niebędących funduszami publicznymi (gdzie certyfikaty nie są dopuszczone do obrotu zorganizowanego). Wprowadzanie takich ograniczeń, zdaniem ustawodawcy, ma na celu ochronę inwestorów indywidualnych, jednak spotyka się ono także ze stanowczą opozycją ze strony rynku.