Ochrona potencjalnych wierzycieli przeważa

Przez pojęcie spółki handlowej w myśl art. 3 k.s.h. należy rozumieć prawną formę współdziałania, umocowaną umową uregulowaną przepisami prawa handlowego umową spółki handlowej, w której wspólnicy albo akcjonariusze tej umowy, działając w celu zarobkowym, zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu przez wniesienie przez każdą ze stron umowy wkładów, a także – jeżeli umowa lub statut spółki w swej treści to określa – przez działanie wspólne w inny określony sposób. W rozumieniu prawa cywilnego współdziałanie dotyczy co najmniej dwóch podmiotów, przy czym spółki kapitałowe mogą mieć jednego wspólnika.

Zgodnie z art. 14 par. 1 k.s.h. przedmiotem wkładu do spółki kapitałowej nie może być świadczenie pracy bądź usług lub prawo niezbywalne. A contrario, wkład wspólnika do spółki osobowej może przyjąć również taką postać, jeśli fakt ten zostanie odpowiednio ujęty w treści umowy spółki i będzie na to zgoda wspólników spółki. Należy jednak podkreślić, że w świetle art. 107 par. 2 k.s.h. możliwość wniesienia wkładu własnego we wspomnianej postaci do spółki komandytowej przez komandytariusza jest ograniczona, jeżeli wartość pozostałych wniesionych przez komandytariusza wkładów nie przekracza wysokości sumy komandytowej. W sposób tożsamy art. 126 par. 1 pkt 1 k.s.h. określa, iż w przypadku spółki komandytowo-akcyjnej wniesienie wkładu do spółki w postaci prawa niezbywalnego lub świadczenia pracy bądź świadczenia usług jest akceptowalne jedynie w przypadku komandytariusza, w adekwatnym zakresie do tego, w jakim wnoszony wkład nie zostaje przeznaczony na pokrycie kapitału zakładowego.