W jaki sposób zawiesić i wznowić działalność gospodarczą

Od 2008 r. przedsiębiorcy mogą korzystać z instytucji prawnej zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej. Została ona wprowadzona art. 14a ustawy z lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (u.s.d.g.). Możliwość taka była długo wyczekiwana przez osoby, które prowadziły działalność gospodarczą, zwłaszcza w sytuacji, gdy jej prowadzenie realizuje się w konkretnych okresach roku. Przykładem może być prowadzenie działalności związanej z szeroko pojętą branżą turystyczną, która co do zasady cechuje się sezonowością. Oznacza to, że tylko przez kilka miesięcy w roku dochody z prowadzenia działalności gospodarczej przynoszą wpływy wyższe niż koszty.

Skorzystanie z zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej może się również okazać konieczne w trudnych sytuacjach życiowych, jak na przykład choroba. Stąd też instytucja ta wydaje się być niezwykle przedsiębiorcą potrzebna, co nie oznacza, że brak jest wątpliwości odnośnie do stosowania w praktyce analizowanej regulacji prawnej.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że wnioski o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej, jak również o wznowienie wykonywania działalności gospodarczej należy składać na formularzach urzędowych, dostępnych w internecie pod adresem http://www.firma.gov.pl. Można składać je zarówno osobiście w dowolnym urzędzie gminy, jak i w postaci elektronicznej. Należy jednak zastrzec, że w związku z obecnie trwającą migracją danych z dotychczasowych ewidencji działalności gospodarczej prowadzonych przez wójtów, burmistrzów czy prezydentów miast, do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG), wszelkich zgłoszeń internetowych mogą dokonywać tylko ci przedsiębiorcy, którzy zarejestrowali swoją działalność już w CEIDG lub którzy już zostali do nowego systemu przeniesieni. Pozostali przedsiębiorcy powinni dokonywać wszelkich czynności rejestracyjnych (zmiany wpisów, wnioski o zawieszenie, wnioski o wznowienie) we właściwych urzędach gmin. Na wskazanej stronie internetowej znajdują się również dokładne instrukcje, które wskazują, jak powinien być wypełniony wniosek o zawieszenie lub wznowienie działalności gospodarczej.

Możliwość zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej wiąże się z określonymi prawami, ale również z obowiązkami, które zostaną wskazane w dalszej części niniejszego opracowania.

Zgodnie z art. 14a ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przedsiębiorca może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na okres od 30 dni do 24 miesięcy. Wyjątkiem jest tutaj jednak ust. 1a tego artykułu, albowiem jeżeli okres zawieszenia działalności gospodarczej obejmuje wyłącznie pełny miesiąc luty danego roku kalendarzowego, za minimalny okres zawieszenia działalności gospodarczej przyjmuje się liczbę dni miesiąca lutego przypadającą w danym roku kalendarzowym. Innymi słowy, jeżeli przedsiębiorca chce zawiesić prowadzenie działalności gospodarczej tylko na luty, to w istocie zawieszenie to będzie trwało (w zależności od tego, czy mamy do czynienia z rokiem przestępnym, czy nie) 28 lub 29 dni.

Przedsiębiorca, składając wniosek o zawieszenie działalności gospodarczej, może oznaczyć okres zawieszenia, zgodnie z art. 14a ust. 1b ustawy o swobodzie działalności gospodarczej: w dniach, miesiącach albo miesiącach i dniach. A zatem może wskazać, że chce zawiesić działalność gospodarczą na okres np. 45 dni, może wskazać, że chce zawiesić działalność na 3 miesiące albo też na 4 miesiące i 5 dni. Nie może jednak posługiwać się oznaczeniami lat albo ułamkowych części miesiąca. Nieprawidłowe będzie więc zgłoszenie o zawieszeniu działalności gospodarczej na okres 1 roku, jak również błędne będzie wskazanie okresu trzech i pół miesiąca. Błędne będzie również wskazanie okresu oznaczonego w tygodniach, np. 8 tygodni. [przykład 1]

Istotny jest również fakt, że art. 14a ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nakazuje do obliczania okresu zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej stosować przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. W szczególności ważne są tu przepisy zawarte w dziale I rozdziale 10 kodeksu postępowania administracyjnego, ze szczególnym uwzględnieniem art. 57 par. 1 - 4. Zgodnie ich treścią przyjmuje się, że bieg terminu rozpoczyna się dopiero od dnia następnego po zdarzeniu wywołującym bieg terminu.

W opisywanym przypadku powinno się przyjąć zatem, że bieg terminu zawieszenia wykonywania działalności powinien rozpocząć się dopiero następnego dnia po dniu złożenia wniosku o zawieszenie wykonywania działalności. Jednak jak wskazuje doktryna prawnicza w odniesieniu do art. 14a ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, okres zawieszenia wykonywania działalności rozpoczyna się od dnia wskazanego we wniosku, nie wcześniej jednak niż w dniu złożenia wniosku.

Wydaje się więc, że jest to uregulowanie szczególne, które uchyla stosowanie art. 57 par. 1 kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie początku biegu okresu zawieszenia wykonywania działalności. Jeżeli więc wniosek taki zostanie złożony 22 listopada 2011 r., a wskazany we wniosku początek okresu, na który zostaje zawieszone wykonywanie działalności gospodarczej, będzie również 22 listopada 2011 r., to należy przyjąć, że z tą datą rozpoczyna się okres zawieszenia wykonywanej przez niego działalności i od tego też dnia liczy się wszystkie terminy.

Zastosowanie znajdzie jednak art. 57 par. 1 zdanie 2 kodeksu postępowania administracyjnego, w którym ustawodawca wskazał, że w przypadku terminu liczonego w dniach upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Innymi słowy, jeśli przedsiębiorca złożył wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej w dniu 1 grudnia 2011 r. oraz wskazał, że początkowym dniem zawieszenia jest również 1 grudnia 2011 r., i zawiesił wykonywanie działalności na okres 30 dni, to okres zawieszenia trwa do końca (tj. do godz. 24.00) dnia 30 grudnia 2011 r.

Nie znajduje zastosowania w obliczaniu okresu zawieszenia wykonywania działalności art. 57 par. 2 kodeksu postępowania administracyjnego, który reguluje zasady obliczania terminów określonych w tygodniach, albowiem zgodnie z art. 14a ust. 1b ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie można wskazać terminu określonego w tygodniach.

Zgodnie z art. 57 par. 3 kodeksu postępowania administracyjnego, jeśli termin został określony w miesiącach, to termin taki kończy się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu. [przykład 2]

Ważne jest jednak, zgodnie z art. 57 par. 3 kodeksu postępowania administracyjnego, że jeśli w danym miesiącu brak jest dnia odpowiadającego początkowemu dniowi terminu, to za zakończenie takiego okresu uważa się upływ ostatniego dnia tego miesiąca. [przykład 3]

Bardzo istotne wydaje się w tym miejscu pytanie o to, czy po upływie okresu wskazanego we wniosku o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej (czyli okresu zawieszenia) wznowienie prowadzenia działalności następuje automatycznie. W świetle obowiązujących przepisów należy udzielić tutaj odpowiedzi negatywnej. Zgodnie bowiem z art. 14a ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej okres zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej trwa do dnia złożenia wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności, lub do dnia wskazanego w tym wniosku (tu: wniosku o wznowienie), który to dzień nie może być wcześniejszy niż dzień złożenia wniosku. A zatem przedsiębiorca we wniosku o wznowienie działalności może wskazać inny dzień ponownego rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej niż dzień złożenia takiego wniosku. Jednakże dzień wznowienia wykonywania działalności nie może być wcześniejszy niż dzień złożenia wniosku.

Powyższe oznacza, że nawet jeśli we wniosku o zawieszenie wykonywania działalności przedsiębiorca wskaże, trzydziestodniowy okres zawieszenia, to jest obowiązany do złożenia odrębnego wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania takiej działalności.

Co bardzo istotne, należy wskazać, że zgodnie z art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przedsiębiorca podlega z urzędu wykreśleniu z CEIDG w drodze decyzji administracyjnej ministra właściwego do spraw gospodarki, jeżeli nie złożył wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przed upływem okresu 24 miesięcy od dnia zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. Warto zauważyć, że konieczne jest jednak uprzednie pisemne wezwanie przedsiębiorcy, do złożenia w terminie 30 dni, wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej.

Z powyższej redakcji przepisu wynika również, że wniosek o wznowienie wykonywania działalności musi być złożony przed upływem 24 miesięcy od dnia zawieszenia działalności. Innymi słowy, przedsiębiorca pragnący kontynuować swoją działalność powinien wniosek złożyć wcześniej niż dzień, w którym upłyną 24 miesiące od dnia zawieszenia działalności. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie, aby we wniosku takim wskazać ostatni dzień upływu dwudziestoczteromiesięcznego terminu jako dzień wznowienia wykonywania działalności.

Należy równocześnie zaznaczyć, że przepisy prawa nie stoją na przeszkodzie temu, aby złożyć wniosek o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przed upływem terminu wskazanego we wniosku o zawieszenie jej wykonywania. Przepis art. 14a ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej stanowi bowiem, że stan zawieszenia trwa do dnia złożenia

wniosku o wpis informacji o wznowieniu jej wykonywania lub do dnia wskazanego w tym wniosku (tj. wniosku o wpis wznowienia wykonywania działalności). Ponadto ustawodawca w art. 14a ust. 5 u.s.d.g. wyraźnie wskazuje, że zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej oraz jej wznowienie następuje na wniosek przedsiębiorcy.

W tym miejscu należy wskazać również na art. 14a ust. 8 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, który stanowi, że zgłaszanie informacji o zawieszeniu wykonywania działalności, jak i o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej w przypadku przedsiębiorców podlegających obowiązkowemu wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego następuje na podstawie przepisów o Krajowym Rejestrze Sądowym. Przepis ten zawiera zatem odwołanie do ustawy z 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (dalej: u.KRS). Zgodnie z art. 20c ust. 1 wpis do KRS o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej polega na zamieszczeniu w dziale 6 rejestru przedsiębiorców daty rozpoczęcia zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. Analogicznie do wpisu o zawieszeniu zgodnie z ust. 2 tego artykułu rozumie się wpis o wznowieniu wykonywania działalności. Co istotne, art. 20c ust. 3 u.KRS stanowi, że wnioski takie są zwolnione z opłat sądowych i nie podlegają ogłoszeniu w Monitorze Sądowym i Gospodarczym.

Podobnie jak przewiduje u.s.d.g., regulacja zawarta w art. 20d u.KRS stanowi, że w przypadku niezłożenia wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej sąd z urzędu wszczyna postępowanie z art. 24 u.KRS, w którym wzywa podmioty zobowiązane do złożenia takiej informacji w terminie 7 dni. W przypadku niezastosowania się do takiego wezwania zgodnie z art. 24 ust. 1 u.KRS nakłada na zobowiązanych grzywnę, którą zgodnie z art. 24 ust. 2 UKRS może ponawiać. W ostateczności sąd z urzędu może wykreślić przedsiębiorcę z rejestru.

Należy również zaznaczyć, że w przypadku podmiotów podlegających wpisowi do KRS, które chcą zawiesić wykonywanie działalności, konieczne jest na podstawie art. 22a ust. 2 u.KRS dołączenie do wniosku oświadczenia o niezatrudnianiu pracowników. W sytuacji podmiotów znajdujących się w CEDIG oświadczenie takie zastępuje zaznaczenie odpowiedniej rubryki w przypadku wypełniania wniosku w internecie, na podanej wyżej stronie internetowej.

Z ustawowych regulacji wynika, że nie każdy przedsiębiorca może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej. Ustawodawca wprowadza bowiem ograniczenia w tym zakresie. Najważniejszym z takich ograniczeń jest wymóg ustanowiony w art. 14a ust. 1, w postaci niezatrudniania pracowników. Aby ocenić, co oznacza pojęcie "zatrudnianie pracowników", należy odnieść się do przepisów ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.

Zgodnie z art. 3 kodeksu pracy pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników. Zgodnie z art. 2 kodeksu pracy pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Oznacza to, że tylko te osoby pracujące na podstawie wskazanych wyżej form zatrudnienia są pracownikami w rozumieniu kodeksu pracy. Jeśli przedsiębiorca zatrudnia chociażby jedną osobę na podstawie którejś z wyżej wymienionych form, to jest przedsiębiorcą zatrudniającym pracownika. W takiej sytuacji nie może zawiesić wykonywania działalności gospodarczej bez uprzedniego rozwiązania stosunku pracy z takim pracownikiem.

W przypadku zaś zatrudniania osób na podstawie umów cywilnoprawnych, takich jak umowa o świadczenie usług (popularnie zwana umową-zleceniem) z art. 750 kodeksu cywilnego (dalej k.c.) czy też umowa o dzieło z art. 627 k.c., przedsiębiorca nie jest pracodawcą i zgodnie z przepisami kodeksu pracy nie zatrudnia pracowników.

Z przytoczonych wyżej regulacji wynika, że warunkiem niezbędnym do skorzystania z instytucji zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej jest niezatrudnianie przez przedsiębiorcę pracowników w rozumieniu przepisów kodeksu pracy. Nie są taką formą zatrudnienia umowy cywilnoprawne (umowa-zlecenie, czy umowa o dzieło).

Niezmiernie istotna jest również odrębna regulacja dotycząca możliwości zawieszenia działalności gospodarczej przez wspólników spółki cywilnej. Z regulacji ustawowych - art. 4 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wynika bowiem, że za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. W takim przypadku zgodnie z art. 14a ust. 2 u.s.d.g. zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej przez wspólnika jest skuteczne tylko wówczas, gdy zostanie ona zawieszona przez wszystkich wspólników.

W konsekwencji należy również się zastanowić nad tym, czy jeśli przedsiębiorcą jest osoba partycypującą w kilku różnych spółkach cywilnych, może zawiesić wykonywanie działalności tylko w jednej z nich. Otóż zgodnie z art. 14a ust. 2a rozwiązanie takie jest dopuszczalne. Wynika to bowiem z faktu, że status przedsiębiorcy wynika w takim przypadku przede wszystkim z okoliczności prowadzenia spółki cywilnej. A zatem, nawet jeśli zostanie zawieszone wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie jednej z kilku spółek cywilnych, w których dany podmiot jest wspólnikiem, to nie można ekstrapolować tego rozwiązania na pozostałe spółki. Byłoby to niezgodne ze swobodą prowadzenia działalności gospodarczej oraz z samym charakterem umowy spółki cywilnej, która służy przecież do osiągania określonych krótkoterminowych czy długookresowych wspólnych celów wspólników.

Ponadto, zgodnie z art. 14a ust. 2b ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w sytuacji, w której przedsiębiorca wykonuje działalność gospodarczą w różnych formach prawnych, np. w określonych sprawach działa jako przedsiębiorca będący osobą fizyczną, w innych zaś jako wspólnik spółki cywilnej, a dodatkowo prowadzi spółkę jawną, może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej w jednej z tych form.

Najważniejszym obowiązkiem przedsiębiorcy, który zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej, jest rzeczywiste zaprzestanie jej prowadzenia. Ustawodawca w art. 14a ust. 3 u.s.d.g. wskazał wyraźnie, że w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorca nie może wykonywać działalności gospodarczej i osiągać bieżących przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Jest to zatem, jak wskazuje doktryna, swoisty przestój w prowadzeniu tej działalności, wstrzymanie aktywności ekonomicznej przedsiębiorcy.

Nie oznacza to jednak, że przedsiębiorca nie może podejmować żadnych działań związanych z problematyką prowadzonej przez siebie działalności. Wg art. 14a ust. 4 pkt 1 - 4 oraz pkt 6 u.s.d.g. przedsiębiorca, który zawiesił wykonywanie działalności, może:

● wykonywać wszelkie czynności niezbędne do zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów - a zatem może przede wszystkim dochodzić swoich należności na drodze sądowej, jak również w postępowaniu egzekucyjnym czy starać się o zawarcie ugody,

● może przyjmować należności powstałe przed datą zawieszenia wykonywania działalności, jak również ma obowiązek regulować zobowiązania z tego okresu,

● ma prawo zbywać własne środki trwałe i wyposażenie,

● ma prawo (albo obowiązek) uczestniczyć w postępowaniach sądowych, postępowaniach podatkowych i administracyjnych związanych z działalnością gospodarczą wykonywaną przed zawieszeniem wykonywania działalności gospodarczej,

● ma prawo osiągać przychody finansowe, także z działalności prowadzonej przed zawieszeniem wykonywania działalności gospodarczej.

Przedsiębiorca, który zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej, jest również zwolniony z szeregu obowiązków względem organów administracyjnych o charakterze publicznoprawnym. Przede wszystkim nie ma obowiązku do pokrywania zaliczek na podatek dochodowy (tak art. 44 ust. 10 w zw. z art. 44 ust. 3 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku od osób fizycznych, t.j. Dz.U. 2010 r., nr 51, poz. 307 ze zm.). Podobnie w sytuacji, gdy podmiot uiszcza podatek od osób prawnych (art. 16c pkt 5 i art. 25 ust. 5a - 5d ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku od osób prawnych, t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 54, poz. 654 ze zm.) Ponadto przedsiębiorca taki, na podstawie art. 13 pkt 4, jak również na podstawie art. 36a ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. z 2009 r., nr 205, poz. 1585), nie podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu i wypadkowemu, jak też zwolniony jest ze składania deklaracji rozliczeniowej.

Przedsiębiorca zachowuje jednak również wiele obowiązków. Do najważniejszych należy wskazać zgodnie z art. 14a ust. 4 pkt 5 oraz pkt 7 ustawy o swobodzie działalności gospdoarczej. W pierwszym z tych przepisów ustawodawca wskazuje, że przedsiębiorca ma obowiązek wykonywać wszelkie obowiązki nakazane przepisami prawa. Oznacza to w szczególności, że nadal ma obowiązek regulowania swoich należności podatkowych, czyli zapłaty m.in. podatku od osób fizycznych albo od osób prawnych czy też podatku VAT. W tej sferze zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej nie powoduje wygaśnięcia zobowiązań podatkowych powstałych w trakcie prowadzenia tej działalności, a przed jej zawieszeniem. Tak samo jest w przypadku, gdy przychód zostanie osiągnięty już po zawieszeniu działalności, z tytułu wcześniej wykonanych umów. Ponadto przedsiębiorca nadal ma obowiązek składania rocznego zeznania podatkowego.

W art. 14a ust. 4 pkt 7 u.s.d.g. ustawodawca wskazał, że przedsiębiorca, który zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej, może zostać poddany kontroli na zasadach przewidzianych dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą.

Wznowienie wykonywania działalności nie następuje automatycznie po upływie wskazanego we wniosku o zawieszenie okresu zawieszenia wykonywania działalności

Przedsiębiorca we wniosku wskazał, że zawiesza działalność gospodarczą na pięć miesięcy i dwa tygodnie. Takie zgłoszenie jest nieprawidłowe. Okres zawieszenia działalności gospodarczej może być określony tylko w dniach, miesiącach lub miesiącach i dniach.

Okres zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorca rozpoczął 31 grudnia 2011 r., a wykonywanie działalności zostało zawieszone na okres 3 miesięcy. Okres ten upływa więc z końcem 31 marca 2012 r.

Przedsiębiorca zawiesił wykonywanie działalności w 31 grudnia 2011 r. oraz wskazał dwumiesięczny okres zawieszenia. Termin zawieszenia wykonywania działalności upływa zatem 29 lutego 2012 r.

Przedsiębiorca pragnący kontynuować swoją działalność powinien wniosek złożyć wcześniej niż dzień, w którym upłyną 24 miesiące od dnia zawieszenia działalności

Pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę.

Pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników.

Par. 1. Przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca - do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem.

Par. 1¹. Zatrudnienie w warunkach określonych w par. 1 jest zatrudnieniem na podstawie stosunku pracy, bez względu na nazwę zawartej przez strony umowy.

Par. 1². Nie jest dopuszczalne zastąpienie umowy o pracę umową cywilnoprawną przy zachowaniu warunków wykonywania pracy, określonych w par. 1.

Par. 2. Pracownikiem może być osoba, która ukończyła 18 lat. Na warunkach określonych w dziale dziewiątym pracownikiem może być również osoba, która nie ukończyła 18 lat.

Par. 3. Osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych może bez zgody przedstawiciela ustawowego nawiązać stosunek pracy oraz dokonywać czynności prawnych, które dotyczą tego stosunku. Jednakże gdy stosunek pracy sprzeciwia się dobru tej osoby, przedstawiciel ustawowy za zezwoleniem sądu opiekuńczego może stosunek pracy rozwiązać.

Ustawa z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz.U. 1998 r., nr 21, poz. 94 ze zm.)

Przy ustalaniu, czy kierowca był pracownikiem przedsiębiorcy wykonującego przewóz na potrzeby własne, nie można się oprzeć tylko na nazwie łączącej strony umowy i definicji z art. 2 k.p. Należy badać treść umowy, a status kierowcy oceniać na podstawie art. 2 k.p. w związku z art. 22 par. 1, par. 1¹, par. 1² k.p. Tylko jeśli łączący strony stosunek prawny nie zawiera cech stosunku pracy można przyjąć, że kierowca nie jest pracownikiem przedsiębiorcy.

W prawie cywilnym przedmiot umowy-zlecenia został ujęty wąsko, co wyraźnie ją różnicuje od umowy o pracę. Umowa-zlecenie w znaczeniu sensu stricto obejmuje zobowiązanie do dokonania czynności prawnej, a w znaczeniu sensu largo obejmuje czynności o charakterze faktycznym. Z tych to powodów nie można umowy-zlecenia traktować jako umowy o pracę. W ustawie o transporcie drogowym brak jest przepisu szczególnego, który pozwalałby na przyjęcie innego znaczenia pojęcia pracownika niż to zdefiniowane w kodeksie pracy.

@RY1@i02/2011/235/i02.2011.235.215000400.806.jpg@RY2@

Jak zawiesić działalność gospodarczą

@RY1@i02/2011/235/i02.2011.235.215000400.807.jpg@RY2@

Dr Maksymilian Cherka, adwokat, adiunkt w Katedrze Prawa i Postępowania Administracyjnego WPiA UW, wspólnik w Elżanowski Cherka & Wspólnicy Kancelaria Prawna Sp. k.

Dr Maksymilian Cherka

adwokat, adiunkt w Katedrze Prawa i Postępowania Administracyjnego WPiA UW, wspólnik w Elżanowski Cherka & Wspólnicy Kancelaria Prawna Sp. k.

@RY1@i02/2011/235/i02.2011.235.215000400.808.jpg@RY2@

Jacek Piecha, doktorant w Katedrze Prawa i Postępowania Administracyjnego WPiA UW, prawnik w Elżanowski Cherka & Wspólnicy Kancelaria Prawna Sp.k.

Jacek Piecha

doktorant w Katedrze Prawa i Postępowania Administracyjnego WPiA UW, prawnik w Elżanowski Cherka & Wspólnicy Kancelaria Prawna Sp.k.

Ustawa z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. 2010 r. nr 220, poz. 1447 ze zm.).

Ustawa z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.).

Ustawa z 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz.U. z 2007 r. nr 168, poz. 1186 ze zm.).

Ustawa z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz.U. 1998 r., nr 21, poz. 94 ze zm.).

Ustawa z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. 1964 r., nr 16, poz. 93 ze zm.).