Uproszczenie przepisów pomoże przedsiębiorcom

Jednym z najważniejszych elementów transformacji ekonomicznej była ustawa z 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej. Weszła w życie z początkiem 1989 roku i przyczyniła się w znaczącym stopniu do wprowadzenia przemian rynkowych w kraju.

Ustawa ta w pierwotnej wersji liczyła tylko 54 artykuły. Wprowadziła zasadę, zgodnie z którą podejmowanie i prowadzenie działalności gospodarczej jest wolne i dozwolone każdemu na równych prawach, z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa. Przyczyniło się to do szybkiego rozwoju przedsiębiorczości. Uruchamiano wiele nowych firm i tworzono miejsca pracy.

Kolejna istotna zasada wprowadzona przez ustawę przewidywała, że podmioty gospodarcze w ramach prowadzonej działalności mogą "dokonywać czynności i działań, które nie są przez prawo zabronione". W ówczesnych warunkach bardzo ważny był również przepis przewidujący, że podmiot gospodarczy może zatrudniać pracowników w nieograniczonej liczbie i bez pośrednictwa organów zatrudnienia. Ponadto ustawa przewidywała, że podmioty gospodarcze - niezależnie od typu własności - na jednolitych zasadach podlegają obciążeniom publiczno-prawnym oraz korzystają z kredytów bankowych.

Ustawa o działalności gospodarczej uchwalona pod koniec 1988 roku do tej pory zwana jest ustawą Wilczka, który był ministrem przemysłu w ostatnim rządzie PRL. Według ekspertów jest ona konstytucją polskiej przedsiębiorczości i póki co niedoścignionym wzorem aktu prawnego dającego najwięcej do tej pory wolności gospodarczej, mimo że przyjętego w czasie realnego socjalizmu i stacjonującej w Polsce armii rosyjskiej. Zdecydowana większość jej przepisów jest zgodna z aktualnymi wymogami Unii Europejskiej poza zróżnicowaniem sytuacji zagranicznych podmiotów gospodarczych działających na naszym rynku.

Ustawa była wielokrotnie zmieniana. Formalnie obowiązywała do końca 2000 roku.

Została zastąpiona przez ustawę z 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej, której większość przepisów weszło w życie z dniem 1 stycznia 2001 r. W pierwotnej wersji ten nowy akt prawny miał już 100 artykułów, czyli niemal dwukrotnie więcej niż ustawa o działalności gospodarczej z końca 1988 roku.

Prawo działalności gospodarczej zawierało m.in. definicję przedsiębiorcy. Jak wynikało z uregulowań ustawowych, przedsiębiorca to osoba fizyczna, osoba prawna oraz niemająca osobowości prawnej spółka prawa handlowego, która zawodowo, we własnym imieniu podejmuje i wykonuje działalność gospodarczą. Za przedsiębiorców uznano także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej.

Prawo działalności gospodarczej zostało zastąpione przez ustawę z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Ustawa ta weszła w życie 21 sierpnia 2004 r. i obowiązuje do tej pory. Jej pierwotna wersja zawierała 111 artykułów. W kolejnych latach ustawa była nowelizowana.

Bardzo istotny jest przepis obecnej ustawy umożliwiający przedsiębiorcy złożenie do właściwego organu administracji publicznej lub państwowej jednostki organizacyjnej wniosku o wydanie pisemnej interpretacji dotyczącej stosowania przepisów dotyczących płacenia danin publicznych i składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne. Wniosek o wydanie interpretacji może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych.

We wniosku o wydanie interpretacji przedsiębiorca jest zobowiązany przedstawić stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe, a także własne stanowisko w danej sprawie. Udzielenie interpretacji następuje w decyzji, od której przysługuje odwołanie. Wniosek o wydanie interpretacji podlega opłacie w wysokości 40 zł, którą należy wpłacić w terminie 7 dni od złożenia wniosku. W razie nieuiszczenia opłaty w terminie wniosek pozostawia się bez rozpatrzenia.

Obowiązujące przepisy ustawy przewidują rozwiązania mające ułatwić rejestrację i rozpoczęcie działalności. Otóż przedsiębiorca - generalnie - może podjąć działalność gospodarczą w dniu złożenia wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym.

Wpisowi do ewidencji podlegają przedsiębiorcy będący osobami fizycznymi. Ponadto przedsiębiorca ma prawo we wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej określić późniejszy dzień podjęcia działalności gospodarczej niż dzień złożenia wniosku.

Obecne regulacje przewidują również, że spółka kapitałowa w organizacji może podjąć działalność gospodarczą jeszcze przed uzyskaniem wpisu do rejestru przedsiębiorców.

Przedsiębiorca niezatrudniający pracowników może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na okres do 24 miesięcy.

@RY1@i02/2014/231/i02.2014.231.00000240a.803.jpg@RY2@

Krzysztof Tomaszewski

@RY1@i02/2014/231/i02.2014.231.00000240a.804.jpg@RY2@