Nowe obowiązki dla agentów i zakładów ubezpieczeniowych już od 1 października

Ustawa implementuje dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/97 z 20 stycznia 2016 r. w sprawie dystrybucji ubezpieczeń (Dz.Urz. UE z 2006 r. L 26, s. 17 ze zm.; dalej: dyrektywa IDD) i stanowi istotną reformę zasad sprzedaży ubezpieczeń osobowych, majątkowych i reasekuracji oraz prowadzenia działalności przez agentów, brokerów i zakłady ubezpieczeń.

Ramka 1. Opóźnione wejście w życie

Pierwotnie ustawa o dystrybucji ubezpieczeń miała wejść w życie 23 lutego 2018 r. Taki termin na wdrożenie początkowo przewidziano w dyrektywie IDD. Ze względu na liczne wnioski kierowane przez państwa członkowskie oraz zakłady ubezpieczeń i innych dystrybutorów, Parlament Europejski zwrócił się do Komisji Europejskiej z wnioskiem o ustalenie daty rozpoczęcia stosowania nowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do implementacji dyrektywy na 1 października 2018 roku. Dodatkowe 7 miesięcy miało pozwolić podmiotom prowadzącym działalność ubezpieczeniową i pośredniczącą na dostosowanie się do nowych wymagań i wprowadzenie odpowiednich procedur sprzedaży. ©℗

Wraz z wejściem w życie nowego prawa straci moc m.in. dotychczasowa ustawa z 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 2077 ze zm.), zmiany dotkną też ustaw sektorowych, w tym m.in. ustawy z 5 sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego i o Rzeczniku Finansowym (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2270).

Nowy akt prawny m.in. zmieni sposób rozumienia działalności ubezpieczeniowej ze względu na wprowadzenie jednoznacznego podziału na działalność ubezpieczeniową oraz działalność reasekuracyjną.

Skutki wejścia w życie nowego prawa z pewnością najbardziej odczują tzw. multiagencje ubezpieczeniowe, które będą musiały wprowadzić nie tylko nowe procedury związane ze sprzedażą ubezpieczeń i zarządzaniem konfliktem interesów, lecz także przygotować się na samodzielne rozpatrywanie skarg i reklamacji, które po 1 października 2018 r. klienci będą mogli kierować do nich bezpośrednio.

nowe definicje

Podstawowym celem nowej ustawy jest zapewnienie jednakowej ochrony klientom zakładów ubezpieczeń, niezależnie od kanału sprzedaży produktów ubezpieczeniowych

Ustawa wprowadza nowe pojęcie „dystrybucji ubezpieczeń”. Termin ten oznacza czynności wykonywane przez dystrybutora ubezpieczeń polegające na:

• doradzaniu, proponowaniu lub wykonywaniu innych czynności przygotowawczych zmierzających do zawarcia umów ubezpieczenia lub umów gwarancji ubezpieczeniowych;
• zawieraniu umów ubezpieczenia lub umów gwarancji ubezpieczeniowych w imieniu zakładu ubezpieczeń, w imieniu lub na rzecz klienta albo bezpośrednio przez zakład ubezpieczeń;
• udzielaniu pomocy przez pośrednika ubezpieczeniowego w administrowaniu umowami ubezpieczenia lub umowami gwarancji ubezpieczeniowych i ich wykonywaniu, także w sprawach o odszkodowanie lub świadczenie, a także
• udzielaniu informacji dotyczących jednej lub większej liczby umów ubezpieczenia lub umów gwarancji ubezpieczeniowych za pośrednictwem stron internetowych lub innych mediów oraz opracowywaniu rankingu produktów ubezpieczeniowych, o ile możliwe jest późniejsze zawarcie przez klienta umowy ubezpieczenia lub gwarancji ubezpieczenia za pośrednictwem stron internetowych lub innych mediów.

Kto będzie dystrybutorem…

Dystrybutorami ubezpieczeń będą więc nie tylko agenci i brokerzy ubezpieczeniowi, ale też porównywarki internetowe, dealerzy samochodowi, biura podróży, banki, a nawet same zakłady ubezpieczeń prowadzące sprzedaż bezpośrednią za pomocą swoich pracowników (tzw. direct).

Pojęcie „dystrybutor ubezpieczeń” zastąpi dotychczasowe, węższe pojęcie „pośrednika ubezpieczeniowego”, którego działalność sprowadzała się wyłącznie do podejmowania czynności faktycznych lub prawnych związanych z zawieraniem lub wykonywaniem umów ubezpieczenia. Rolą dystrybutora nie będzie natomiast samo pośredniczenie w zawieraniu umowy ubezpieczenia, ale też podejmowanie wszelkich czynności, których nawet dalszym skutkiem może być nabycie przez potencjalnego klienta produktu ubezpieczeniowego. Co ważne, ustawodawca nałożył na wszystkich dystrybutorów ubezpieczeń takie same obowiązki w zakresie dbania o interesy klienta, informowania czy szkoleń, dzięki czemu niezależnie od kanału sprzedaży, klientowi zagwarantowany powinien być ten sam poziom ochrony oraz udzielanych informacji.

…a kto nim nie będzie

Pojęcie dystrybucji ubezpieczeń doznaje także pewnych ograniczeń. Wyłączone z tego pojęcia będą czynności związane z ubezpieczeniami, które sprzedawane są przez dostawcę jako uzupełnienie dostarczanych towarów i obejmują ryzyka zniszczenia, utraty lub uszkodzenia tych towarów lub jako uzupełnienie świadczonych usług i obejmują ryzyko nieskorzystania z usługi, a także w przypadku sprzedaży usług w zakresie podróży ryzyko uszkodzenia lub utraty bagażu oraz inne ryzyka związane z podróżą. Dodatkowym warunkiem do spełnienia jest jednak, by wysokość składki nie przekraczała równowartości 600 euro rocznie. Przepisów ustawy nie stosuje się również do przedsiębiorców wykonujących działalność w zakresie dystrybucji ubezpieczeń, w przypadku gdy umowa ubezpieczenia lub umowa gwarancji ubezpieczeniowej są zawierane jako uzupełnienie usług świadczonych przez dostawcę, obejmują ryzyka wskazane powyżej, czas trwania usługi nie przekracza trzech miesięcy, a składka – równowartości 200 euro w złotych. Mowa tu oczywiście o ubezpieczeniach uzupełniających, sprzedawanych podczas korzystania przez klienta z innej, głównej usługi (np. sprzedaż przez linie lotnicze dodatkowego ubezpieczenia na wypadek zagubienia walizki lub opóźnienia lotu, ubezpieczenie transakcji proponowane przez bank podczas wykonywania przelewu online).

Ramka 2. Uprawnieni do sprzedaży ubezpieczeń na życie

Mimo poszerzenia katalogu podmiotów zajmujących się dystrybucją ubezpieczeń, bez zmian pozostanie katalog podmiotów uprawnionych do sprzedaży ubezpieczeń na życie związanych z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym (UFK), a także ubezpieczeń na życie, w których świadczenie zakładu ubezpieczeń jest ustalane w oparciu o określone indeksy lub inne wartości bazowe. Prowadzić ją mogą wyłącznie: agent ubezpieczeniowy, broker lub zakład ubezpieczeń. ©℗

Ramka 3. W przypadku reasekuracji – odrębna forma

Ustawodawca postanowił wydzielić z kategorii dystrybucji ubezpieczeń specyficzną formę działalności ubezpieczeniowej, jaką jest dystrybucja reasekuracji. Zgodnie z ustawą jest to działalność prowadzoną wyłącznie przez dystrybutora reasekuracji, która polega na:

• doradzaniu, proponowaniu lub wykonywaniu innych czynności przygotowawczych zmierzających do zawarcia umów reasekuracji;

• zawieraniu umów reasekuracji w imieniu zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji albo bezpośrednio przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji;

• udzielaniu pomocy w administrowaniu umowami reasekuracji i ich wykonywaniu.

Podział ten jest konsekwencją przyjęcia terminologii stosowanej w dyrektywie w sprawie dystrybucji ubezpieczeń (dyrektywie IDD) i wiąże się z potrzebą wyraźnego rozgraniczenia działalności ubezpieczeniowej o szerokim charakterze z dość wąsko rozumianą sprzedażą usług reasekuracji. Inny jest też katalog podmiotów uprawnionych do dystrybucji reasekuracji – w przeciwieństwie do ubezpieczeń, gdzie jest on bardzo szeroki, do sprzedaży produktów reasekuracyjnych uprawnieni będą wyłącznie: zakład reasekuracji, zakład ubezpieczeń i broker reasekuracyjny. ©℗

Wyłączeni, ale z obowiązkami

Jednak nawet przedsiębiorcy, których działalność wyłączono z zakresu ustawy, będą zobowiązani spełnić dodatkowe obowiązki wobec klientów, w tym w szczególności:

• stosować się do zasad ogólnych dystrybucji ubezpieczeń (rzetelności, profesjonalizmu, uczciwości w postępowaniu z klientem),
• legitymować odpowiednim pełnomocnictwem udzielonym przez zakład ubezpieczeń,
• proponować wyłącznie produkty odpowiadające rzeczywistym potrzebom klienta,
• dostarczać kartę produktu,
• wskazywać ścieżkę reklamacji oraz
• tłumaczyć warunki, na jakich dokonywana jest jednoczesna sprzedaż kilku produktów ubezpieczeń w tzw. pakiecie.

Okazjonalne doradztwo – poza regulacją

Za dystrybucję ubezpieczeń nie będzie uznawane również okazjonalne doradztwo w zakresie ubezpieczeń udzielane przez przedsiębiorcę w ramach przedmiotu jego głównej działalności, o ile nie prowadzi do udzielenia pomocy w zawarciu lub wykonaniu umowy ubezpieczenia, gwarancji ubezpieczeniowej czy reasekuracji (takie usługi często świadczone są np. przez firmy consultingowe, finansowe czy doradców prawnych), obsługa roszczeń wobec zakładów ubezpieczeń, wycena szkód, a także pośredniczenie w nawiązywaniu kontaktów przez dystrybutora z potencjalnym klientem, o ile pośrednik nie bierze czynnego udziału w procesie zawierania i wykonania umowy ubezpieczenia, gwarancji ubezpieczeniowej lub reasekuracji.

prawo przyjazne konsumentom

Nowa ustawa nakłada na dystrybutorów obowiązek postępowania uczciwie, rzetelnie i profesjonalnie, zgodnie z najlepiej pojętym interesem klientów. Nowością jest m.in. obowiązkowa analiza potrzeb klienta

Zobowiązanie to ma charakter klauzuli generalnej i oznacza konieczność podejmowania przez dystrybutorów wszelkich niezbędnych czynności, by ustalić rzeczywiste potrzeby klienta i dopasować do nich odpowiedni produkt.

Sprzedaż ubezpieczenia nie będzie więc ograniczała się do samego wypełnienia z klientem wniosku o udzielenie ochrony ubezpieczeniowej. Agent lub inny dystrybutor będą musieli wcześniej dokładnie poznać sytuację klienta, jego potrzeby i możliwości finansowe, a następnie zaproponować odpowiedni produkt. Agent będzie musiał również zapewnić, aby proponowane przez niego usługi nie miały związku z uzyskiwanym wynagrodzeniem, lecz stanowiły rzeczywistą odpowiedź na potrzeby klienta. Te zasady mają na celu zapobiegać zjawisku tzw. missellingu, czyli sprzedaży niepotrzebnych lub nieodpowiednich produktów klientom w celu uzyskania dodatkowych korzyści przez agenta lub zakład ubezpieczeń. Z badań Polskiej Izby Pośredników Ubezpieczeniowych i Finansowych przeprowadzonych w 2013 r. wynika, że aż 20 proc. agentów ubezpieczeniowych stosowało praktyki missellingu i sprzedawało swoim klientom produkty ubezpieczeniowe, których nie chcieli lub nie potrzebowali. (za: dr E. Wierzbicka, „Misselling barierą rozwoju ubezpieczeń w Polsce”, ZN WSH Zarządzanie 2016 (2), s. 315–327).

Rewolucja także w marketingu

Powyższa klauzula będzie mieć wpływ nie tylko na obsługę klientów, ale też na planowanie, organizowanie i administrowanie działalnością przez dystrybutora. Agent, broker lub zakład ubezpieczeniowy nie będą mogli już wprowadzać polityk, ustalać planów i celów sprzedaży, stosować programów motywacyjnych, budować kampanii itd., które mogłyby stanowić zachętę do proponowania poszukującemu ochrony ubezpieczeniowej określonych umów ubezpieczenia lub umów gwarancji ubezpieczeniowej, w sytuacji gdy w portfelu danego dystrybutora znajdują się inne produkty, lepiej odpowiadające potrzebom potencjalnego klienta. To po stronie dystrybutora będzie leżało wykazanie, że posiada i posługuje się odpowiednimi procedurami, zapewniającymi uczciwość i rzetelność postępowania w każdej sytuacji. Również materiały reklamowe przygotowywane przez dystrybutora będą musiały być sporządzone w sposób jasny, rzetelny i niewprowadzający w błąd, a także wyraźnie oznaczone jako marketing.

Cel analizy potrzeb

Obowiązek przeprowadzenia badania potrzeb klienta stanowi podstawowy instrument zapewniający dostosowanie produktu ubezpieczeniowego do rzeczywistych wymagań klienta oraz podjęcie przez niego świadomej decyzji. Nie jest to nowy instrument na polskim rynku ubezpieczeniowym – dotychczas analiza potrzeb była przeprowadzana przez zakład ubezpieczeń w przypadku produktów związanych z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym, a także ubezpieczeń na życie, w których świadczenie zakładu ubezpieczeń jest ustalane w oparciu o określone indeksy lub inne wartości bazowe (tj. obarczonych dodatkowym ryzykiem inwestycyjnym). Analiza ta przeprowadzana jest w formie ankiety dotyczącej potrzeb, wiedzy i doświadczenia klienta w dziedzinie ubezpieczeń na życie, a także jego sytuacji finansowej, tak aby zakład ubezpieczeń mógł dokonać oceny, jaka umowa ubezpieczenia jest odpowiednia do potrzeb ubezpieczającego. Ma to na celu ochronę klienta przed zakupem produktów obarczonych zbyt dużym ryzykiem w stosunku do oferowanego zysku lub obejmujących zbyt długi okres czasu obowiązywania umowy.

Kiedy potrzebna

Od 1 października analiza potrzeb będzie obowiązkowo przeprowadzana przez dystrybutora w stosunku do każdej osoby poszukującej ochrony ubezpieczeniowej. Niezależnie od tego, czy klient chce zakupić ubezpieczenie turystyczne na tygodniowy wyjazd do Włoch, ubezpieczyć dom obciążony hipoteką, zabezpieczyć się na wypadek śmierci lub przedłużyć OC na samochód na kolejny okres ubezpieczeniowy – obsługujący go dystrybutor będzie miał obowiązek zweryfikować, czy pożądany produkt rzeczywiście odpowiada jego potrzebom.

Jak ją przeprowadzić

Analiza potrzeb powinna być wykonywana kompleksowo i dotyczyć wszystkich ryzyk możliwych do określenia przez dystrybutora. W ustawie brak szczegółowych wytycznych, w jaki sposób analiza powinna być przeprowadzana – ustawodawca nie przewidział przykładowych wzorów ankiet tak jak przy ubezpieczeniach związanych z UFK. W praktyce oznacza to, że dystrybutor ubezpieczeń będzie musiał przeprowadzić szczegółowy wywiad z klientem, by przewidzieć, jaki zakres ubezpieczenia może mu być potrzebny. Dla przykładu: przy sprzedaży ubezpieczenia kosztów leczenia za granicą agent będzie musiał ustalić, czy w miejscu podróży ubezpieczonego panują dodatkowe zagrożenia chorobowe lub epidemiologiczne albo czy klientowi lub jego rodzinie potrzebny będzie produkt w opcji rozszerzonej o leczenie chorób przewlekłych. Ubezpieczenie mienia powinno uwzględniać miejsce jego położenia, wartość oraz charakter ewentualnych zagrożeń. Agent nie powinien również proponować ubezpieczenia mienia wielkiej wartości, jeśli klient takiego majątku nie posiada.

Co, gdy wynik jest negatywny?

Co ciekawe, efektem prawidłowo przeprowadzonej analizy potrzeb klienta może być ustalenie, że dany agent… nie posiada w ofercie produktu w pełni odpowiadającego potrzebom danego klienta. W takiej sytuacji możliwe jest przedstawienie klientowi innych ubezpieczeń – ze wskazaniem jednak, że nie odpowiadają w pełni jego zidentyfikowanym potrzebom oraz wskazaniem związanych z tym ryzyk.

Na tle analizy potrzeb w sposób szczególny uwidacznia się różnica pomiędzy działalnością agenta a brokera ubezpieczeniowego. Agent ma możliwość przedstawiania klientom wyłącznie produktów, które posiada w swojej ofercie (w przypadku agentów wyłącznych może to być nawet jeden produkt w danej kategorii). Z kolei broker ma obowiązek zbadania rynku z możliwie szerokim zakresie i dopasowania konkretnego produktu do danego klienta.

Ważne Nieprawidłowo przeprowadzona analiza potrzeb klienta może stanowić podstawę do wniesienia reklamacji.

Dowody warto zachować

Ustawa o dystrybucji ubezpieczeń nie nakłada obowiązku sporządzania analizy potrzeb w formie pisemnej. Dystrybutorzy powinni jednak mieć na uwadze, że w razie ewentualnej reklamacji klienta lub kontroli KNF właśnie zebranie informacji o kliencie w formie papierowej może okazać się jednak jedynym dowodem na zgodne z prawem działanie. W szczególności w sytuacji, gdy wpływ na sprzedaż danego produktu mają również inne czynniki (np. organizowany przez zakład ubezpieczeń konkurs dla agentów motywujący do sprzedaży konkretnego produktu poprzez dodatkowe korzyści finansowe), wyłączne wykazanie prawidłowo przeprowadzonej analizy potrzeb klienta może stanowić dowód na zgodne z prawem działanie dystrybutora.

obowiązki informacyjne.

co trzeba przekazać klientowi

Podstawowym obowiązkiem dystrybutora ubezpieczeń będzie przekazywanie potencjalnemu klientowi niezbędnych informacji dotyczących prowadzonej działalności, produktu oraz korzyści finansowych związanych z jego sprzedażą.

Zakres obowiązków będzie różnić się w zależności od charakteru dystrybutora – czy będzie to zakład ubezpieczeń, agent lub broker.

Poniżej opisujemy najważniejsze obowiązki dystrybutora w zakresie udostępniania danych i informacji.

• Informacje o produkcie ubezpieczeniowym. Dystrybutor będzie zobowiązany przedstawić w zrozumiałej formie obiektywne informacje o produkcie ubezpieczeniowym, w celu umożliwienia klientowi podjęcia świadomej decyzji. Informacja powinna być dostosowywana indywidualnie do klienta i uwzględniać złożoność oferowanego produktu oraz rodzaj i charakter klienta. Dystrybutor będzie musiał jasno i rzetelnie wyjaśnić, jakie ryzyka są objęte ochroną ubezpieczeniową, jakie są spod niej wyłączone, na jakich zasadach obliczana i płatna jest składka ubezpieczenia, jakich obowiązków musi dopełnić klient, by zachować ochronę ubezpieczeniową itp.
• Firma i siedziba dystrybutora
• Charakter otrzymywanego wynagrodzenia. Nowym i wzbudzającym liczne kontrowersje obowiązkiem po stronie dystrybutorów ubezpieczeń będzie obowiązek ujawniania wobec klienta sposobu wynagradzania za sprzedaż danego produktu ubezpieczeniowego. W przypadku agenta, zawarcie każdej umowy ubezpieczenia będzie musiało zostać poprzedzone poinformowaniem klienta czy agent otrzymuje:

– honorarium płacone bezpośrednio przez klienta,

– prowizję dowolnego rodzaju uwzględnioną w kwocie składki ubezpieczeniowej,

– inny rodzaj wynagrodzenia,

– wynagrodzenie stanowiące połączenie powyższych rodzajów wynagrodzenia.

Agent nie będzie miał obowiązku ujawniać dokładnej kwoty swojego wynagrodzenia. Zgodnie z intencją unijnego ustawodawcy klient ma jednak prawo wiedzieć, czy sposób i charakter otrzymywanego przez agenta wynagrodzenia wpływa na ofertę proponowanych produktów. W przypadku nabrania wątpliwości co do obiektywizmu przedstawionych ofert, klient będzie mógł zrezygnować z zawarcia umowy ubezpieczenia.

Ramka 4. Karta produktu

Szczególna forma dokumentu zawierającego najważniejsze informacje o produkcje przewidziana jest dla ubezpieczeń osobowych innych niż ubezpieczenia na życie oraz ubezpieczeń majątkowych. Jest to tzw. karta produktu – ustandaryzowany dokument sporządzony przez podmiot tworzący produkt ubezpieczeniowy (co do zasady – zakład ubezpieczeń), sporządzony w krótkiej i przystępnej formie (preferowana 1 strona A4), o przejrzystym układzie i strukturze, ułatwiającym jego czytanie i rozumienie przez klienta. W treści dokumentu zatytułowanego „Dokument zawierający informacje o produkcie ubezpieczeniowym” należy zawrzeć najważniejsze informacje na temat proponowanego ubezpieczenia:

• grupę i rodzaj produktu;

• krótki opis ochrony ubezpieczeniowej lub ochrony gwarancyjnej, obejmujący główne rodzaje ubezpieczanego ryzyka, sumę ubezpieczenia lub sumę gwarancyjną, a w uzasadnionych przypadkach zakres terytorialny oraz krótki opis ryzyka nieobjętego ubezpieczeniem;

• sposób opłacania składek i okresy płatności;

• główne wyłączenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń uprawniające do odmowy wypłaty odszkodowania i innych świadczeń;

• obowiązki na początku umowy ubezpieczenia lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej;

• obowiązki w czasie trwania umowy ubezpieczenia lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej;

• obowiązki w przypadku zgłoszenia roszczenia;

• okres trwania umowy ubezpieczenia lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej, w tym dzień rozpoczęcia i zakończenia ich obowiązywania;

• sposób rozwiązywania umowy.

Karta produktu ma umożliwić osobie poszukującej ochrony ubezpieczeniowej lub gwarancji ubezpieczeniowej łatwe i przystępne zapoznanie się z najważniejszymi warunkami ubezpieczenia, powinna być możliwie dokładna i nie może wprowadzać w błąd. Ustawa reguluje nawet wielkość użytej czcionki, która powinna gwarantować czytelność dokumentu, a także jego kolorystykę. Oczywiście samo przedstawienie klientowi karty produktu nie gwarantuje, że ten ją przeczyta. Na wypadek sporu lub reklamacji dystrybutor ubezpieczeń będzie jednak zmuszony wykazać, że dopełnił tego obowiązku. ©℗

Wpływ obowiązku ujawniania charakteru otrzymywanego wynagrodzenia na działalność agencyjną jest w tej trudny do przewidzenia. Z pewnością jednak będzie odczuwalny w szczególności w działalności multiagentów, banków i dealerów samochodowych, współpracujących z wieloma zakładami ubezpieczeń. Klienci mogą kierować się wiedzą o prowizji agenta w celu oceny atrakcyjności przedstawionych ofert i weryfikować, czy przyczyną przedstawienia konkretnej propozycji ubezpieczenia nie jest dodatkowa korzyść finansowa po stronie agenta.

W przypadku sprzedaży umów ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym oraz ubezpieczeń na życie, w których świadczenie zakładu ubezpieczeń jest ustalane w oparciu o określone indeksy lub inne wartości bazowe, dystrybutor musi dodatkowo ujawnić wysokość wskaźnika kosztów dystrybucji związanych z proponowaną umową.

• Ścieżka skarg i reklamacji oraz możliwość pozasądowego rozwiązania sporu.

Co jeszcze potrzebne

Ponadto agent ubezpieczeniowy będzie obowiązany przedstawić:

• Pełnomocnictwo – jedną z pierwszych czynności, jaką będzie musiał wykonać agent ubezpieczeniowy w czasie spotkania z klientem będzie przedstawienie mu pełnomocnictwa udzielonego przez zakład ubezpieczeń do zawierania w jego imieniu umów ubezpieczenia lub umów gwarancji ubezpieczeniowych. Pełnomocnictwo musi określać zakres działalności agenta (ze wskazaniem działu i grup ubezpieczeń, które może obsługiwać), wysokość maksymalnej sumy ubezpieczenia lub sumy gwarancyjnej oraz obszar jego działalności. Pełnomocnictwo pod rygorem nieważności powinno być udzielone na piśmie i nie może zawierać upoważnienia do udzielania dalszych pełnomocnictw.
• Zakłady ubezpieczeń, na rzecz których działa agent – w przypadku multiagencji, banków, dealerów samochodowych i innych podmiotów prowadzących działalność dystrybucyjną na rzecz kilku zakładów ubezpieczeń, obowiązkiem agenta będzie ujawnienie tego faktu potencjalnemu klientowi.
• Informacje o charakterze prowadzonej działalności (czy jest to agent ubezpieczeniowy, czy też agent oferujący ubezpieczenia uzupełniające).
• Numer wpisu do rejestru agentów oraz adres strony internetowej, na której jest on dostępny.
• Informacje na temat powiązań agenta z zakładem ubezpieczeniowym.

Ramka 5. Pracodawca powie pracownikowi, czy zarabia na jego ubezpieczeniu

Wyjątkowe rozwiązanie związane z udzielaniem informacji na temat sprzedawanego produktu ubezpieczeniowego przewidział ustawodawca w stosunku do ubezpieczających w ubezpieczeniach grupowych. Są to z reguły pracodawcy, którzy zawierają ubezpieczenia opieki medycznej na rzecz swoich pracowników i ich rodzin (ale też grupowe ubezpieczenia wycieczek szkolnych, turystyczne itp.). Zgodnie z prawem, taki ubezpieczający pracodawca ma prawo uzyskać z tego tytuły wynagrodzenie od zakładu ubezpieczeń. Wraz z wejściem w życie ustawy o dystrybucji ubezpieczeń, ubezpieczający w ubezpieczeniu grupowym będzie miał obowiązek przekazania osobom zainteresowanym przystąpieniem do ubezpieczenia informacje o charakterze otrzymywanego wynagrodzenia (na tych samych zasadach, co pozostali dystrybutorzy). Ubezpieczający będzie miał też obowiązek wskazywać właściwą ścieżkę dla wniesienia skarg lub reklamacji związanych z umową (do tej pory taki obowiązek spoczywał na zakładzie ubezpieczeń). ©℗

Informacje powinny być przekazywane przez dystrybutora nieodpłatnie w formie papierowej (w przypadku brokera jest to forma pisemna) lub za pomocą innego, trwałego nośnika (np. na płycie CD, pendrivie, a nawet za pośrednictwem internetu), o ile ma to miejsce na wyraźne żądanie klienta, który ma też realną i stałą możliwość zapoznania się z dokumentami w tej formie. Klient może też w każdym czasie żądać przekazani mu dokumentów w formie papierowej.

zapobieganie konfliktom interesów

Ustawa nakłada obowiązek wprowadzenia zapobiegających im rozwiązań organizacyjnych. Ciąży on na dystrybutorach ubezpieczeń

Jednym z zagrożeń dla praw osoby poszukującej ochrony ubezpieczeniowej lub gwarancji ubezpieczeniowej jest nierzetelne i nieuczciwe postępowanie zakładu ubezpieczeń, agenta lub brokera ubezpieczeniowego. Zdaniem ustawodawcy źródłem takich zachowań może być konflikt interesów dystrybutora z interesami potencjalnego klienta, a nawet – interesami innych uczestników rynku ubezpieczeniowego. Przyczyną takiego konfliktu mogą być zarówno majątkowe, jak i osobowe interesy dystrybutora ubezpieczeń i osób działających w jego imieniu, stojące w sprzeczności z szeroko pojętym dobrem klienta oraz potrzebą działania rzetelnie, uczciwie i profesjonalnie. Najczęstszą z nich będą powiązania kapitałowe i osobowe pomiędzy zakładem ubezpieczeń i pozostałymi dystrybutorami ubezpieczeń, a także różnice w zasadach ustalania wynagrodzeń za czynności dystrybucyjne. Dla przykładu, jeżeli multiagent otrzymuje od różnych zakładów ubezpieczeń, z którymi współpracuje, prowizje różnej wysokości za sprzedaż produktów o podobnym charakterze i zakresie ochrony, klient może nabrać uzasadnionych wątpliwości, czy oferowany mu produkt rzeczywiście najlepiej odpowiada jego potrzebom, czy też po prostu przyniesie najwyższy zysk agentowi. Podobnie wygląda sytuacja w przypadku udziału przez agenta w różnego rodzaju konkursach sprzedażowych i akcjach motywacyjnych organizowanych przez zakład ubezpieczeń, które mogą wpływać na sposób i zakres oferowanych przez niego produktów wyłącznie w celu uzyskania wyższego wynagrodzenia.

Zgodnie z ustawą o dystrybucji ubezpieczeń, zakład ubezpieczeń, agent i broker ubezpieczeniowy zobowiązani są stosować rozwiązania organizacyjne zapobiegające konfliktom interesów, tak aby nie miały one negatywnego wpływu na interesy klientów wyłącznie w przypadku sprzedaży produktów ubezpieczeniowych z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym (UFK) oraz ubezpieczeń na życie, w których świadczenie zakładu ubezpieczeń jest ustalane w oparciu o określone indeksy lub inne wartości bazowe. W przypadku pozostałych produktów działania zapobiegawcze nie są potrzebne, dystrybutor może je jednak wdrożyć w organizacji, zapewniając klientom wyższą jakość obsługi.

Polityki zapobiegania

Obowiązek wprowadzenia odpowiednich rozwiązań organizacyjnych zapobiegających konfliktom interesów leży zawsze po stronie konkretnego dystrybutora, a zastosowane działania powinny być proporcjonalne do prowadzonej działalności i proponowanych umów ubezpieczenia, rodzaju dystrybutora, a także uwzględniać okoliczności związane z członkostwem danego dystrybutora w grupie przedsiębiorstw. W praktyce oznacza to, że każdy agent, multiagent i broker będą musieli przygotować własne polityki zapobiegania konfliktom interesów i wdrożyć je w przedsiębiorstwie.

Polityka powinna być sformułowana na piśmie

Jej elementem będzie po pierwsze zidentyfikowanie potencjalnych konfliktów interesów między agentem, brokerem i zakładem ubezpieczeń, w tym między ich członkami zarządu, prokurentami, pracownikami albo innymi powiązanymi z nimi osobami, a klientami, lub pomiędzy samymi klientami. Ponadto polityka powinna zawierać procedury, których należy przestrzegać, i środki, które należy przyjąć, w celu zarządzania takimi konfliktami i zapobiegania wyrządzeniu przez nie szkody interesom klienta.

Przykładowo, procedury zapobiegania konfliktom interesów powinny obejmować:

• zapobieganie wymianie informacji pomiędzy osobami, które uczestniczą w działalności mogącej rodzić konflikt interesów;
• metody oddzielnego nadzoru nad osobami, które w ramach swoich podstawowych zadań prowadzą działalność w imieniu lub świadczą usługi na rzecz klientów, których interesy mogą ze sobą kolidować, lub którzy w inny sposób reprezentują różne, potencjalnie sprzeczne interesy, w tym interesy pośrednika ubezpieczeniowego lub zakładu ubezpieczeń;
• usunięcie wszelkich bezpośrednich powiązań między płatnościami, w tym wynagrodzeniem, o ile takie powiązania mogą rodzić konflikt interesów;
• środki pozwalające wyeliminować lub ograniczyć niepożądany wpływ jakichkolwiek osób na sposób prowadzenia działalności w zakresie dystrybucji;
• politykę dotyczącą prezentów i korzyści.

Ramka 6. Kiedy istnieje sprzeczność

Zgodnie z rekomendacjami KNF dla zakładów ubezpieczeń dotyczących systemu zarządzania produktem z 22 marca 2016 r., za konflikt interesów uznaje się znane zakładowi ubezpieczeń okoliczności, które mogą doprowadzić do sprzeczności między interesem zakładu lub podmiotu powiązanego z zakładem (w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 31 ustawy z 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej), a obowiązkiem działania przez zakład w sposób rzetelny, z uwzględnieniem najlepiej pojętego interesu klienta tego zakładu. Konfliktem interesu nie są rozbieżności dotyczące oczekiwań klienta i zakładu w odniesieniu do przedmiotu i zakresu ochrony, wysokości składki oraz działań prewencyjnych i ograniczających skutki wystąpienia zdarzenia ubezpieczeniowego na etapie negocjacji warunków umowy ubezpieczenia, pod warunkiem że działania te prowadzone są przez zakład lub osobę powiązaną zgodnie z najlepszą wiedzą i uwzględnieniem interesu i potrzeb ubezpieczeniowych klienta.

W rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 2017/2359 z 21 września 2017 r. uzupełniającym dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/97 w odniesieniu do wymogów informacyjnych i zasad prowadzenia działalności mających zastosowanie do dystrybucji ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych (Dz.Urz. UE z 2017 r. L 341, s. 8) konflikt interesów opisany jest jako sytuacja, w ramach której interes dystrybutora jest rozbieżny z interesem, jaki ma klient lub potencjalny klient w uzyskaniu określonego wyniku działalności w zakresie dystrybucji ubezpieczeń oraz może wywrzeć szkodliwy dla klienta wpływ na wynik działalności w zakresie dystrybucji. Przypadki, w których dochodzi do konfliktu interesów, to w szczególności sytuacje, gdy pośrednik ubezpieczeniowy lub zakład ubezpieczeń, odpowiednia osoba lub dowolna osoba bezpośrednio lub pośrednio powiązana z nimi stosunkiem kontroli:

a) może osiągnąć zysk finansowy lub uniknąć straty finansowej, potencjalnie ze szkodą dla klienta;

b) ma powody natury finansowej lub innej do tego, by ponad interes danego klienta przedkładać interes innego klienta lub grupy klientów;

c) jest w znacznym stopniu zaangażowana w opracowywanie ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych lub zarządzanie nimi, zwłaszcza gdy taka osoba ma wpływ na ustalanie ceny tych produktów lub koszty ich dystrybucji. ©℗

Informacje dla klienta

Jeżeli rozwiązanie organizacyjne zastosowane przez dystrybutora ubezpieczeń w celu zapobiegania konfliktom interesów okażą się w danej sytuacji niewystarczające, pośrednik lub zakład ubezpieczeń będą zobowiązani poinformować klienta, przed zawarciem umowy ubezpieczenia, o źródle i charakterze konfliktu, w tym w szczególności wyjaśnić, czy uzyskiwana prowizja z tytułu umowy ubezpieczenia jest uzależniona od wolumenu zawartych umów. Zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2017/2359 ujawnienie konfliktu interesów ma być środkiem ostatecznym, stosowanym wyłącznie wtedy, gdy dystrybutor nie może mu zapobiec w żaden inny sposób. Dystrybutor będzie więc zobowiązany nie tylko wyjaśnić klientowi ryzyko, na jakie jest narażony wskutek konfliktu interesów, ale też przyznać się, że stosowane przez dystrybutora rozwiązania organizacyjne są niewystarczające, by odpowiednio chronić interes klienta.

Informacje dotyczące ogólnego charakteru lub źródła konfliktu interesów klient powinien otrzymać na papierze lub innym trwałym nośniku.

nowość: obowiązek doskonalenia zawodowego

Dystrybutorzy i ich współpracownicy będą musieli się ciągle doszkalać. Rocznie oznacza to co najmniej 15 godzin nauki

Osoby wykonujące czynności agencyjne, czynności brokerskie w zakresie ubezpieczeń lub reasekuracji, osoby wykonujące czynności dystrybucyjne zakładu ubezpieczeń oraz osoby wykonujące czynności dystrybucyjne zakładu reasekuracji będą miały obowiązek doskonalenia umiejętności w tym m.in. przez uczestnictwo w co najmniej 15 godzinach szkolenia zawodowego rocznie.

Co w programie

Szkolenia dla dystrybutorów obejmą m.in. następujące tematy:

• umowy ubezpieczenia i reasekuracji;
• podstawowe przepisy regulujące dystrybucję ubezpieczeń, a także z zakresu prawa ochrony konsumentów, ochrony danych osobowych, zapobiegania praniu pieniędzy, prawa podatkowego oraz zabezpieczenia społecznego i prawa pracy;
• organizacja systemu emerytalnego i świadczeń gwarantowanych;
• obsługa skarg i reklamacji;
• zarządzanie konfliktami interesów;
• obsługa roszczeń;
• standardy etyki zawodowej;
• zagadnienia finansowe.

W terminie 18 miesięcy

Obowiązek odbycia szkolenia zawodowego w przypadku agentów powstaje z pierwszym dniem roku kalendarzowego następującego po roku, w którym osoba wykonująca czynności agencyjne została wpisana do rejestru pośredników ubezpieczeniowych, a pierwsze szkolenie powinno odbyć się nie później niż w terminie 18 miesięcy od dnia wpisu. Zakład ubezpieczeniowy, agent i broker są zobowiązani zapewnić odpowiedni poziom merytoryczny szkolenia oraz przeprowadzenie go przez osoby posiadające odpowiednie wykształcenie i doświadczenie zawodowe.

Ustawa przewiduje możliwość przeprowadzenia szkoleń w formie e-learningu z zastrzeżeniem, że takie szkolenie musi zakończyć się obowiązkowym testem. Ukończenie szkolenia z sukcesem wiąże się natomiast z otrzymaniem odpowiedniego certyfikatu uczestnictwa.

szczególne zmiany w zakresie działalności agencyjnej

Ustawa wprowadza definicję agenta oferującego ubezpieczenia uzupełniające. Nie sprzedaje on ubezpieczeń na życie oraz odpowiedzialności cywilnej

Jest to szczególny rodzaj agenta działającego na podstawie umowy agencyjnej zawartej z zakładem ubezpieczeń, który wykonuje działalność dystrybucyjną za wynagrodzeniem jako działalność uboczną wobec głównego przedmiotu działalności, a ponadto sprzedaje wyłącznie ubezpieczenia uzupełniające dostarczane towary lub świadczone usługi oraz co do zasady nie dystrybuuje ubezpieczeń na życie oraz odpowiedzialności cywilnej.

Jakie wymogi

Agent oferujący ubezpieczenia uzupełniające musi spełnić te same przesłanki, co zwykły agent ubezpieczeniowy, m.in. w zakresie posiadania pełnej zdolności do czynności prawnych, niekaralności lub obowiązku wpisu do rejestru (choć tym razem będzie to rejestr nie agentów, lecz agentów oferujących ubezpieczenia uzupełniające). Musi też zdać egzamin dla osób wykonujących czynności agencyjne, choć w jego przypadku zakres tematyczny będzie węższy niż dla zwykłego agenta. Agent oferujący ubezpieczenia uzupełniające będzie podlegał co do zasady tym samym obowiązkom ustawowym, co pozostali dystrybutorzy ubezpieczeń.

Ramka 7. Trudniej na egzaminie

Zgodnie z projektowanymi aktami wykonawczymi do ustawy o dystrybucji ubezpieczeń, poszerzony zostanie katalog zagadnień na obowiązkowym egzaminie dla osób ubiegających się o wykonywanie czynności agencyjnych w bankach i spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych (SKOK). Dotychczasowy zakres egzaminu dla tych podmiotów był ograniczony do zagadnień podstawowych (20 pytań w porównaniu do 100, na które odpowiedź musieli znać kandydaci na „zwykłych” agentów). Zdaniem KNF banki jako agenci ubezpieczeniowi powinny jednak wykonywać czynności agencyjne przy pomocy osób fizycznych posiadających wiedzę i umiejętności analogiczne do osób fizycznych wykonujących pozostałe czynności agencyjne. KNF zwraca szczególną uwagę na zakres rodzajowy, ilość i powszechność zawierania umów ubezpieczenia za pośrednictwem banków, a także pojawiające się zarzuty dotyczące niskich kwalifikacji merytorycznych osób zajmujących się dystrybucją ubezpieczeń w bankach i SKOK-ach. ©℗

Ramka 8. Przechowywanie przez 10 lat. Bez wątpliwości

Ustawa rozwiewa też wątpliwości powstałe na gruncie dotychczas obowiązujących przepisów w zakresie obowiązku przechowywania przez zakład ubezpieczeń dokumentów związanych z umową agencyjną z agentem ubezpieczeniowym. Okres ten od 1 października 2018 r. wyniesie 10 lat. ©℗

OC obowiązkowe

Kolejną ze zmian jest nałożenie na zakłady ubezpieczeń obowiązku badania, czy agenci ubezpieczeniowi oraz agenci oferujący ubezpieczenia uzupełniające, którzy współpracują z więcej niż jednym zakładem ubezpieczeń w zakresie tego samego działu ubezpieczeń, zawarli umowę ubezpieczenia OC. Jest to rezultat ponoszenia przez multiagentów odpowiedzialności za szkody powstałe z tytułu wykonywania działalności agencyjnej. Za szkodę wyrządzoną przez agenta wyłącznego, jak dotychczas, będzie odpowiadał tylko zakład ubezpieczeń.

Reklamacje

Nowością jest też rozpatrywanie skarg i reklamacji klienckich przez dystrybutorów ubezpieczeń innych niż zakłady ubezpieczeniowe. Do tej pory obowiązek ten spoczywał wyłącznie na zakładach ubezpieczeń i był szczegółowo uregulowany w ustawie z 5 sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego i o Rzeczniku Finansowym. Ustawa o dystrybucji ubezpieczeń rozszerza ten katalog o brokerów ubezpieczeniowych, multiagentów i multiagentów oferujących ubezpieczenia uzupełniające. Podmioty te będą mieć obowiązek rozpatrzenia, w terminie 30 dni, reklamacji klienta w zakresie niezwiązanym z udzielaną ochroną ubezpieczeniową. W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin ten może zostać wydłużony do 60 dni. Ponadto ustawa wprowadza możliwość składania reklamacji przez osoby prawne oraz jednostki nieposiadające osobowości prawnej.

brokerzy ubezpieczeniowi

Ustawa zachowuje istniejący w praktyce rozdział dystrybutorów ubezpieczeń na brokerów i agentów. Łączenie obu funkcji jest niedopuszczalne

Broker ubezpieczeniowy wykonuje bowiem czynności w imieniu lub na rzecz podmiotu poszukującego ochrony ubezpieczeniowej, natomiast agent ubezpieczeniowy wykonuje czynności w imieniu lub na rzecz zakładu ubezpieczeń. Wyraźnie przewidziano, że działalność brokerską może wykonywać osoba fizyczna lub prawna tylko, jeżeli otrzyma stosowne zezwolenie (wydawane w drodze decyzji administracyjnej) oraz zostanie wpisana do rejestru brokerów. Broker nie może przy tym pozostawać w żadnych relacjach, w tym umownych, z zakładami i agentami ubezpieczeniowymi. Wprowadzono również dalszy podział na brokera ubezpieczeniowego i brokera reasekuracyjnego. Obowiązki nakładane w przepisach ustawy wyłącznie na brokera ubezpieczeniowego nie mają zastosowania do brokera reasekuracyjnego.

Klient powinien udzielić brokerowi pełnomocnictwa w formie pisemnej, przy czym inaczej niż w przypadku pełnomocnictwa od zakładu dla agenta, nie wskazano w przepisach, by forma ta zastrzeżona była pod rygorem nieważności. Takie rozróżnienie budzić może pewne zdziwienie, tym bardziej że broker ma obowiązek udostępnienia dokumentu pełnomocnictwa przy pierwszej czynności wobec zakładu ubezpieczeń. W ramach podstawowych obowiązków brokera jest udzielenie klientowi porady w zakresie najwłaściwszej umowy. Klient z udzielenia mu takiej porady może zrezygnować, składając w tym celu pisemne oświadczenie. Oprócz tego broker spełnić ma wiele obowiązków informacyjnych podobnie jak agent. Brokera nie ominie również wymóg ustawicznego szkolenia zawodowego lub posiadania ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, przy czym dotyczyć ma ono szkód zarówno po stronie klienta, jak i po stronie zakładu ubezpieczeń.

usługi świadczone transgranicznie

Dyrektywa IDD wymogła na polskim ustawodawcy rozbudowanie przepisów dotyczących możliwości transgranicznego świadczenia usług dystrybucji ubezpieczeń

Zarówno agenci, jak i brokerzy z poszczególnych krajów UE mogą korzystać z tzw. swobody prowadzenia działalności (czyli np. mają prawo zakładania oddziałów w innych państwa członkowskiego), jak i tzw. swobody świadczenia usług (czyli np. mając siedzibę w jednym państwie mogą prowadzić sprzedaż usług na terenie innego państwa bez formalnego zakładania tam oddziału). Obie te formy wymagają spełnienia pewnych formalności uregulowanych w ustawie, przy czym w dużej mierze są to obowiązki obejmujące wymianę informacji z organem nadzoru. Jedynie w wyjątkowych przypadkach (np. gdy sytuacja finansowa nie pozwala na założenie oddziału za granicą) dopuszczalne jest podjęcie przez organ decyzji skutkującej uniemożliwieniem założenia oddziału w innym państwie członkowskim.

kontrole knf i odpowiedzialność

Ustawa zbiera kompleksowo w osobnym rozdziale kwestie dotyczące nadzoru nad działalnością pośredników ubezpieczeniowych. Wprowadza przy tym zmiany wynikające z dyrektywy IDD

Komisja Nadzoru Finansowego, podobnie jak dotychczas, sprawować ma nadzór zarówno nad działalnością agentów ubezpieczeniowych, agentów oferujących ubezpieczenia uzupełniające, zakładów ubezpieczeń korzystających z tych agentów, jak i brokerów. Oprócz badania zgodności z prawem prowadzonej działalności w stosunku do brokerów KNF będzie dodatkowo uprawniona do badania ich stanu majątkowego.

Brokerzy zobowiązani są również do składania sprawozdań z prowadzonej działalności obejmujących podstawowe informacje finansowe. KNF może również zostać wyznaczona jako organ nadzoru dla pośrednika z innego państwa członkowskiego UE, jeżeli główne miejsce wykonywania działalności tego pośrednika znajdować będzie się na terytorium Polski.

W ramach sprawowanego nadzoru KNF uzyskała uprawnienia do żądania wyjaśnień i informacji, a także do nakładania na dystrybutora ubezpieczeń określonych sankcji w razie odmowy poddania się kontroli lub utrudniania przeprowadzania czynności kontrolnych, a także sankcji za naruszenia obowiązków w zakresie dystrybucji umów ubezpieczenia. Za dokonane naruszenia organ nadzoru będzie uprawniony m.in. do wydania publicznego oświadczenia wskazującego odpowiedzialnego dystrybutora oraz charakter naruszenia, nakazania zaprzestania naruszeń, zawieszenia w czynnościach członka zarządu odpowiedzialnego za dokonanie naruszenia, wykreślenia z rejestru pośrednika ubezpieczeniowego dokonującego naruszenia prawa, a także nałożenia wysokiej kary pieniężnej. Ten sam katalog sankcji proponuje się zastosować w razie naruszenia przez dystrybutora określonych w ustawie przepisów o charakterze prokonsumenckim.

Ramka 9. Unijny organ nadzoru

Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA) – to organ ustanowiony na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 z 24 listopada 2010 r. Dyrektywa IDD zobowiązuje EIOPA do publikowania na swoich stronach internetowych rejestru elektronicznego zawierającego wykaz pośredników ubezpieczeniowych i agentów oferujących ubezpieczenia uzupełniające, którzy zgłosili zamiar prowadzenia działalności transgranicznej. Informacje te EIOPA uzyskiwać ma od państw członkowskich. Przepisy ustawy wprowadzają podstawę prawną umożliwiającą KNF przekazywanie EIOPA informacji z rejestru pośredników ubezpieczeniowych dotyczących pośredników ubezpieczeniowych i agentów oferujących ubezpieczenia uzupełniające wykonujących działalność na terytorium innego państwa członkowskiego UE przez oddział lub w inny sposób niż przez oddział w ramach swobody świadczenia usług. Ponadto organ nadzoru na swojej stronie internetowej powinien zamieścić odsyłacz do rejestru EIOPA zawierający wykaz pośredników ubezpieczeniowych oraz agentów oferujących ubezpieczenia uzupełniające wykonujących działalność transgranicznie. EIOPA, jeżeli zwróci się do niego odpowiedni organ nadzorczy, wydawać ma również rozstrzygnięcia w przypadku pośredników wykonujących usługi transgranicznie i naruszających przepisy w państwie przyjmującym. ©℗

Oprócz obowiązków w zakresie nadzoru nad zakładami ubezpieczeń i dystrybutorami KNF ma również kilka dodatkowych zadań. Komisja zobowiązana jest do informowania Komisji Europejskiej o trudnościach, jakie napotykają te podmioty w prowadzeniu działalności poza UE, do udziału w procedurze związanej z transgranicznym świadczeniem usług i prowadzeniem działalności, a także do publikowania tzw. informacji o zasadach dobra ogólnego mających zastosowanie przy wykonywaniu dystrybucji ubezpieczeń na terytorium Polski. ©℗