Fiskus i nemo tenetur
Europejski Trybunał Praw Człowieka wypowiada się okazjonalnie co do zgodności narodowych system ó w podatkowych i praktyk związanych z poborem danin publicznych. Skargi dotyczące kwestii podatkowych opierają się zazwyczaj na art. 1 Protokołu nr 1 do konwencji, kt ó ry uznaje, że państwo ma prawo „ egzekwować takie prawa, jakie uzna za konieczne (...) w celu zabezpieczenia zapłaty podatk ó w lub innych składek ” , oraz art. 6 konwencji (prawo do rzetelnego procesu sądowego). Ten ostatni artykuł stał się podstawą sprawy De Leg é p. Holandii (skarga nr 58342/15).
Sprawa dotyczyła kar podatkowych nałożonych na skarżącego w następstwie niedopełnienia przez niego obowiązku dostarczenia wszystkich istotnych informacji dla celów poboru podatku, w tym dokumentów dotyczących rachunku bankowego, który posiadał w Luksemburgu. Powołując się na art. 6 par. 1 konwencji, skarżący zarzucił, że został zmuszony do złożenia dokumentów bankowych dotyczących zagranicznego rachunku bankowego w celu wykorzystania ich w postępowaniu podatkowym, co doprowadziło do nałożenia na niego grzywny przez władze podatkowe. Tym samym miał zostać naruszony przywilej nieobciążania samego siebie, czyli zasada nemo tenetur.
Skorzystaj z PROMOCJI NA PIERWSZY MIESIĄC.
Zyskaj nielimitowany dostęp do wszystkich treści:
wyjaśnień ekspertów, raportów i pogłębionych analiz oraz narzędzi dla specjalistów.
Możesz anulować w dowolnym momencie.
Skorzystaj z PROMOCJI NA PIERWSZY MIESIĄC.
Zyskaj nielimitowany dostęp do wszystkich treści:
wyjaśnień ekspertów, raportów i pogłębionych analiz oraz narzędzi dla specjalistów.
Możesz anulować w dowolnym momencie.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.