Fiskus i nemo tenetur
Europejski Trybunał Praw Człowieka wypowiada się okazjonalnie co do zgodności narodowych system ó w podatkowych i praktyk związanych z poborem danin publicznych. Skargi dotyczące kwestii podatkowych opierają się zazwyczaj na art. 1 Protokołu nr 1 do konwencji, kt ó ry uznaje, że państwo ma prawo „ egzekwować takie prawa, jakie uzna za konieczne (...) w celu zabezpieczenia zapłaty podatk ó w lub innych składek ” , oraz art. 6 konwencji (prawo do rzetelnego procesu sądowego). Ten ostatni artykuł stał się podstawą sprawy De Leg é p. Holandii (skarga nr 58342/15).
Sprawa dotyczyła kar podatkowych nałożonych na skarżącego w następstwie niedopełnienia przez niego obowiązku dostarczenia wszystkich istotnych informacji dla celów poboru podatku, w tym dokumentów dotyczących rachunku bankowego, który posiadał w Luksemburgu. Powołując się na art. 6 par. 1 konwencji, skarżący zarzucił, że został zmuszony do złożenia dokumentów bankowych dotyczących zagranicznego rachunku bankowego w celu wykorzystania ich w postępowaniu podatkowym, co doprowadziło do nałożenia na niego grzywny przez władze podatkowe. Tym samym miał zostać naruszony przywilej nieobciążania samego siebie, czyli zasada nemo tenetur.
W wyroku z 4 października 2022 r. trybunał zauważył, że chociaż nakaz wydany w postępowaniu podatkowym dotyczył jedynie ujawnienia informacji dotyczących rachunków bankowych prowadzonych za granicą po 31 grudnia 1995 r., De Legé dostarczył informacje o rachunkach od 31 grudnia 1994 r. Inspektor podatkowy wykorzystał zatem wyciągi bankowe i zestawienia oszczędności dotyczące 1995 r. w celu oszacowania rzeczywistej kwoty podatku dochodowego i składek na krajowy system ubezpieczeń społecznych za 1995 r., jak również do ponownego ustalenia odpowiedniej kary podatkowej.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.