Autonomiczne postępowanie dyscyplinarne
W 2011 r. jeden z pracowników medycznych wysłał do dyrektora szpitala w Bayonne skargę, wskazując na działania lekarza Bonnemaison polegające na wywołaniu śmierci terminalnie chorych pacjentów, bez wiedzy ich krewnych czy rodziny. Śmierć następowała za każdym razem kilka minut po opuszczeniu przez lekarza ich pokoju. Prawnik Bonnemaisona wskazywał, że jego klient przyznał się do pomocy przy śmierci w celu zakończenia cierpień pacjentów. Prokuratura wniosła akt oskarżenia, ale lekarz został w 2014 r. uniewinniony. Sąd uznał, że nie miał on zamiaru zabicia pacjentów, a śmierć była skutkiem ubocznym podanego leku. Sąd odwoławczy uznał go za niewinnego w pięciu przypadkach i winnego śmierci szóstej ofiary. Bonne maison został skazany na dwa lata pozbawienia wolności w zawieszeniu.
Niezależnie od postępowania karnego Narodowa Izba Lekarska wszczęła postępowanie dyscyplinarne. Izba dyscyplinarna skreśliła Bonnemaisona z listy lekarzy uprawnionych do wykonywania zawodu. W 2014 r. izba odwoławcza oddaliła apelację lekarza. Naczelny Sąd Administracyjny (Conseil d’État) utrzymał rozstrzygnięcie w mocy.
W skardze do ETPC (nr 32216/15) Bonnemaison odwołał się do art. 6 par. 1 konwencji, wskazując, że izby dyscyplinarne, podobnie jak skład NSA, nie były niezawisłe. Powołując się na art. 6 par. 2, wskazał, że NSA nie wziął pod uwagę rozstrzygnięcia sądu karnego I instancji i jego uniewinnienia. Podniósł też naruszenie art. 1 protokołu 1 konwencji, ponieważ pozbawienie prawa do wykonywania zawodu skutkowało brakiem możliwości zarobkowania, mając wpływ na prawo do własności.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.