Czy lepiej korzystać z gwarancji, czy rękojmi

Udzielenie kupującemu gwarancji następuje bez odrębnej opłaty. Dlatego gwarant, którym może być sprzedawca, producent albo importer, nie może domagać się dopłaty do ceny zakupu mebli tylko z tego powodu, że nabywca przy zakupie otrzyma również kartę gwarancyjną. Gwarancja określa obowiązki gwaranta i uprawnienia kupującego wówczas, gdy zakupiony towar nie będzie miał wymaganych właściwości. Powinna być sformułowana w sposób jasny i zrozumiały oraz niewprowadzający w błąd. Takim uprawnieniem może być na przykład prawo do bezpłatnej naprawy i pokrycia kosztów dostarczenia towaru do serwisu. Może też określić liczbę napraw poprzedzających bezpłatną wymianę bubla na nowy egzemplarz. W gwarancji powinny też zostać podane dane potrzebne do dochodzenia roszczenia, np. nazwa i adres gwaranta lub jego przedstawiciela w kraju, czas trwania i terytorialny zasięg ochrony gwarancyjnej.

Sprzedawca, przedsiębiorca i importer nie mają jednak obowiązku udzielenia gwarancji nabywcy towaru. W takiej sytuacji konsument nie może ich zmusić do wydania mu dokumentu gwarancyjnego ani do zamieszczenia oświadczenia gwaranta na ten temat w reklamie towaru konsumpcyjnego. Z powodu braku nie muszą też obniżać ceny mebli.

Art. 13 ustawy z 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. nr 141, poz. 1176 z późn. zm.).

Gdy jednak naprawa albo wymiana dokonywane przez sprzedawcę w ramach reklamacji okażą się niemożliwe lub będą wymagały nadmiernych kosztów, to wówczas sprzedawca ma prawo odstąpić od umowy i zwrócić konsumentowi zapłaconą kwotę. Oceniając nadmierność kosztów, bierze się pod uwagę wartość towaru zgodnego z umową, rodzaj i stopień stwierdzonej niezgodności, a także niedogodności, na jakie naraziłby kupującego inny sposób zaspokojenia jego roszczeń.

W takich przypadkach kupujący też ma prawo odstąpić od umowy i żądać wypłaty ceny albo obniżenia ceny i wypłaty nadwyżki. Nie może jednak odstąpić od umowy, gdy niezgodność towaru z umową nie była istotna. Natomiast sprzedawca nie może w takim przypadku odmówić wypłacenia pieniędzy i odsyłać konsumenta do gwaranta w celu wykonywania dalszych napraw.

Art. 8 i 11 ustawy z 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. nr 141, poz. 1176 z późn. zm.).

Sprzedawca nie może odmówić przyjęcia reklamacji, jeżeli została ona złożona w terminie, tzn. w ciągu dwóch lat od zakupu wadliwego towaru i w ciągu dwóch miesięcy od ujawnienia się wady. Kupujący traci swoje uprawnienia, jeżeli przed upływem dwóch miesięcy od stwierdzenia niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową nie zawiadomił o tym sprzedawcy. Aby zachować uprawnienia, wystarczy, że wyśle zawiadomienie do sprzedawcy o wadach przed upływem tego terminu. Natomiast sprzedawca nie odpowiada za niezgodność towaru z umową, gdy została ona stwierdzona po upływie dwóch lat od wydania towaru kupującemu. Jednakże w razie wymiany wadliwego towaru na nowy termin ten biegnie na nowo.

Natomiast z odpowiedzialności za wady sprzedawcy nie zwalnia fakt udzielenia konsumentowi gwarancji przez producenta. Nie może więc odesłać go z popsutym robotem kuchennym do konsumenta. Tym bardziej że w dokumencie gwarancyjnym powinno być zawarte stwierdzenie, że gwarancja na sprzedany towar nie wyłącza, nie ogranicza i nie zawiesza uprawnień kupującego wynikających z niezgodności towaru z umową.

Art. 9, 10 i 13 ustawy z 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. nr 141, poz. 1176 z późn. zm.).

Wprawdzie obowiązek dostarczenia do sklepu towaru podlegającego reklamacji ciąży na konsumencie, ale odbywa się to na koszt sprzedawcy. Nieodpłatność naprawy i wymiany towaru w wyniku złożonej reklamacji polega na tym, że sprzedawca zwraca również kupującemu koszty, jakie poniósł w związku z demontażem, dostarczeniem, robocizną, materiałami i ponownym zamontowaniem oraz uruchomieniem naprawionego lub wymienionego egzemplarza.

Takich uprawnień konsumenta sprzedawca nie może wyłączyć ani ograniczyć na przykład w drodze umowy zawartej jeszcze przed zawiadomieniem go przez nabywcę o niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową. Nie może też domagać się, aby nabywca złożył oświadczenie o tym, że wie o wszelkich niezgodnościach towaru z umową lub że godzi się na wybór prawa obcego przy dochodzeniu roszczeń z rękojmi.

Art. 8 i 11 ustawy z 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. nr 141, poz. 1176 z późn. zm.).

Nieprawidłowości występujące przy zamontowaniu i uruchomieniu towaru uważane są za jego wady podlegające reklamacji wówczas, gdy czynności zostały wykonane przez kupującego według instrukcji otrzymanej przy sprzedaży. Składając reklamację, powinien on wskazać na niezgodność regału z umową. Niezgodność występuje również wówczas, gdy zamontowanie lub uruchomienie towaru zostało wykonane w ramach umowy sprzedaży przez sprzedawcę lub osobę, za którą ponosi on odpowiedzialność. W tej sytuacji kupujący może się domagać doprowadzenia towaru do stanu zgodnego w umową.

Konsument może złożyć reklamację również wówczas, gdy w opakowaniu części mebli przeznaczonych do złożenia brakowało niektórych elementów, co uniemożliwiło zamontowanie regału.

Art. 6 i 8 ustawy z 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. nr 141, poz. 1176 z późn. zm.).

Konsument ma prawo dochodzić swoich uprawnień z rękojmi od sprzedawcy, mimo że podczas zakupu otrzymał również gwarancję, której udzielił mu producent. Sam wybiera, czy z roszczeniami występuje do sprzedawcy (rękojmia), czy do producenta, który udzielił mu gwarancji. Nie ma obowiązku skorzystania w pierwszej kolejności z gwarancji.

Zgłaszając towar z wadą do sklepu, powinien udowodnić, że jest on niezgodny z umową, na przykład nie nadaje się do takiego celu, do jakiego zwykle bywa używany, lub jego właściwości nie odpowiadają właściwościom cechującym towar tego rodzaju. Telewizor, który nie pokazuje na ekranie obrazu, ale przekazuje tylko głos, należy uznać za towar niezgodny z umową i dlatego nabywca może żądać nieodpłatnego zreperowania go, czyli doprowadzenia do stanu zgodnego z umową, albo wymiany na nowy.

Art. 4 i 8 ustawy z 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. nr 141, poz. 1176 z późn. zm.).

Małgorzata Piasecka-Sobkiewicz

malgorzata.piasecka@infor.pl