Kiedy operator telefonii ma prawo wyłączyć telefon komórkowy

Rozwiązanie kontraktu nie może się odbywać bez uprzedzenia i ze skutkiem natychmiastowym. Operator powinien poinformować o takim zamiarze oraz wyznaczyć termin spłaty zaległości. Prawo do jednostronnego wypowiedzenia umowy bez konieczności wcześniejszego uprzedzenia abonenta stanowiłoby wyłączne uprawnienie jednej ze stron umowy i doprowadziłoby do braku równowagi stron umowy. Taki zapis może stanowić niedozwolone postanowienie umowne. Kształtuje prawa i obowiązki konsumentów w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając ich interesy.

Art. 385 par. 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, poz. 93).

Wyrok Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 24 listopada 2009 roku, sygn. XVII AmC 428/09, wyrok jest nieprawomocny.

W przypadku umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych lub umów sprzedaży telefonu poza lokalem przedsiębiorstwa konsument może odstąpić od takiej umowy bez podania przyczyn, składając stosowne oświadczenie na piśmie w terminie dziesięciu dni od zawarcia umowy. Konsument zachowuje prawo do odstąpienia od umowy nawet w przypadku, gdy świadczenie usług rozpoczęło się za jego zgodą, przed upływem 10-dniowego terminu na odstąpienie od umowy.

Art. 3 ustawy z 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz.U. nr 22, poz. 271).

Konsument może złożyć skargę do prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, który w razie stwierdzenia opieszałości przedsiębiorcy telekomunikacyjnego może nałożyć karę do 3 proc. jego ubiegłorocznych przychodów. Przepisy przewidujące przeniesienie numeru komórkowego w jeden dzień obowiązują od połowy zeszłego roku. Rozporządzenie ministra infrastruktury w sprawie warunków korzystania z uprawnień w publicznych sieciach telefonicznych przewiduje, że wystarczy, aby abonent lub użytkownik pre-paid, zamierzający zachować numer, złożył wniosek o przeniesienie numeru do nowego dostawcy, upoważniając go do dokonania w swoim imieniu wszystkich formalności, w tym również do wypowiedzenia umowy z dotychczasowym dostawcą. We wniosku należy określić, czy procedura przeniesienia numeru ma dotyczyć jednego, czy kilku numerów abonenta lub użytkownika pre-paid. Wniosek o przeniesienie numeru telefonu komórkowego ma być rozpatrywany w terminie 6 godzin roboczych. Jeśli przeniesienie dotyczy abonenta telefonu stacjonarnego, czas oczekiwania powinien wynosić jeden dzień roboczy. Dłuższy termin na przeniesienie numeru zarezerwowany jest dla abonentów, którzy nie złożyli wniosku osobiście w jednostce nowego dostawcy przeznaczonej do obsługi klientów, ale w inny sposób, np. listownie czy za pośrednictwem poczty elektronicznej. Wtedy termin ten nie powinien przekraczać odpowiednio 3 i 14 dni roboczych. Po pozytywnym rozpatrzeniu wniosku abonenta i podpisaniu umowy z nowym dostawcą usług jest on zobowiązany przenieść numer najpóźniej w terminie jednego dnia roboczego (w przypadku sieci komórkowych) lub siedmiu dni roboczych (w sieciach stacjonarnych) od dnia zawarcia umowy.

Rozporządzenie ministra infrastruktury z 17 czerwca 2009 r. w sprawie warunków korzystania z uprawnień w publicznych sieciach telefonicznych (Dz.U. nr 42, poz. 290).

Taki zapis może stanowić niedozwoloną klauzulę umowną. Kształtuje prawa i obowiązki konsumentów w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając ich interesy. Uzależnia odpowiedzialność kontrahenta od spełniania przez klienta nadmiernie uciążliwych formalności. Tego typu klauzule naruszają zasadę równowagi kontraktowej. Wynikający z regulaminu trzydniowy termin zgłoszenia jest bardzo krótki, co w istocie wyklucza doręczenie wymaganego zgłoszenia za pośrednictwem poczty. Konsument musi albo doręczyć zgłoszenie osobiście, albo przesłać faksem, co może wprowadzać trudności organizacyjne i naraża na utratę czasu. Postanowienie to narusza także w sposób rażący interesy konsumentów, powodując narażenie ich na wymierne straty ekonomiczne z tytułu przyjętej procedury zgłoszenia utraty przez konsumenta karty SIM oraz zasad odpowiedzialności abonenta.

Art. 385 par. 1 i art. 385³ pkt 21 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, poz. 93).

Wyrok Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 24 listopada 2009 roku, sygn. XVII AmC 428/09, wyrok jest nieprawomocny.

Z uwagi na wymóg pisemnej formy umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, ustawa - Prawo telekomunikacyjne nakłada na przedsiębiorców obowiązek nieodpłatnego dostarczenia wraz z umową o świadczenie usług telekomunikacyjnych regulaminu oraz cennika świadczenia usług. Co więcej, na mocy kodeksu cywilnego ustalony przez jedną ze stron wzorzec umowy, w szczególności ogólne warunki umów, wzór umowy, regulamin, wiąże drugą stronę, jeżeli został jej doręczony przed zawarciem umowy. Przez skuteczne doręczenie powszechnie rozumie się nie tylko fakt fizycznego wręczenia wzorca, ale również umożliwienie drugiej stronie umowy zapoznania się z treścią wzorców, co jest niezbędne dla świadomego podjęcia decyzji o związaniu się umową na zaproponowanych warunkach. Sytuację, w której konsument musi podpisać umowę przy kurierze, można uznać za bezprawne wywieranie nacisku na klienta. Konsument składający zamówienie przez telefon może nie mieć możliwości wcześniejszego zapoznania się ze wzorcami umowy. Opisana wyżej praktyka może stawiać konsumenta przed wyborem podpisania umowy bez zapoznania się z jej warunkami albo rezygnacji z jej zawarcia. Kurier, pozostawiając na życzenie konsumenta wzorce umowy, nie musi wydawać telefonu.

Art. 384 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, poz. 93).

Art. 59 i 61 ustawy z 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. nr 171, poz. 1800).

Katarzyna Wójcik-Adamska

katarzyna.wojcik@infor.pl