W jakich okolicznościach pracownicy mogą złożyć pozew grupowy
Pracodawca przez dwa miesiące nie wypłacał pracownikom części wynagrodzenia, tłumacząc to trudnościami finansowymi. Nie otrzymali jednak wypowiedzeń zmieniających warunki płacy. Pracodawca tłumaczył, że w następnych miesiącach zaległe wynagrodzenie zostanie im wyrównane. Tak się jednak nie stało. Jeden z pracowników namówił pozostałych - łącznie 15 osób - do wystąpienia do sądu przeciwko pracodawcy. Z prasy dowiedział się o możliwości wnoszenia pozwów grupowych i chciałby skorzystać z takiego prawa. Pracownicy liczą, że jeżeli wszyscy razem wystąpią przeciwko pracodawcy, nie narażą się na ryzyko zwolnienia z pracy.
Pracownik oraz jego współpracownicy mogą skorzystać z uregulowanej w kodeksie postępowania cywilnego instytucji współuczestnictwa formalnego. Stosownie do art. 72 par. 1 pkt 2 k.p.c. kilka osób może w jednej sprawie występować w roli powodów, jeżeli przedmiot sporu stanowią roszczenia jednego rodzaju, oparte na jednakowej podstawie faktycznej i prawnej. W opisanym przykładzie spełnione zostały powyższe warunki, bowiem wszyscy pracownicy będą dochodzić roszczeń o zapłatę wynagrodzenia (roszczenia jednego rodzaju) w oparciu o jednakową podstawę faktyczną (brak zapłaty przez pracodawcę) i prawną (odpowiedzialność za niewykonanie umowy o pracę). Konieczne będzie jednak spełnienie jeszcze jednego warunku - właściwość sądu musi być uzasadniona zarówno dla każdego roszczenia osobno, jak i dla wszystkich wspólnie. W sprawach o wynagrodzenie za pracę sąd rejonowy właściwy będzie wówczas, gdy wartość przedmiotu sporu nie przekracza 75 000 złotych. Pracownicy tylko wtedy będą mogli wystąpić ze wspólnym powództwem, gdy suma dochodzonych kwot, tj. suma dwumiesięcznych wynagrodzeń wszystkich 15 osób nie przekroczy 75 000 złotych. Istotne jest, że pracownicy nie mają obowiązku ujednolicenia swoich roszczeń co do wysokości. Możliwe jest zatem złożenie wspólnego pozwu nawet wtedy, gdy pracownik będzie domagał się zasądzenia kwoty 6 000 złotych tytułem dwumiesięcznego wynagrodzenia, zaś kolega, który mniej zarabiał, zażąda kwoty 4 000 złotych.
Wystąpienie ze wspólnym powództwem wiąże się z pewnymi ułatwieniami procesowymi. Z jednej strony każdy współuczestnik działa w imieniu własnym, nie może więc zgłaszać żądań w imieniu pozostałych. Z drugiej strony, sąd prowadzi wspólne postępowanie dowodowe. Dowód przeprowadzony na wniosek jednego z pracowników może być korzystny dla pozostałych. Pracownikom może być łatwiej udowodnić swoje racje, gdy działają wspólnie. Mogą także ustanowić wspólnego pełnomocnika, co pozwoli im ograniczyć koszty prowadzenia procesu. Ponadto, jeżeli jeden z nich podejmie się prowadzenia procesu, może działać jako pełnomocnik pozostałych współuczestników.
Ponadto ustawodawca wprowadził możliwość grupowego dochodzenia roszczeń przez minimum dziesięć osób. Wchodząca w życie 19 lipca 2010 roku ustawa o dochodzeniu roszczeń w postępowaniu grupowym (Dz.U. z 2010 r. nr 7, poz. 44) będzie miała jednak tylko zastosowanie w sprawach o roszczenia o ochronę konsumentów, z tytułu odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny oraz z tytułu czynów niedozwolonych. Sprawy pracownicze nie zostały objęte tą regulacją. Pozew grupowy pracownicy będą mogli wnieść jedynie w szczególnych przypadkach, przykładowo gdy zostaną pokrzywdzeni przez pracodawcę czynem niedozwolonym (np. zniszczenie mienia osobistego pracowników z winy pracodawcy).
@RY1@i02/2010/087/i02.2010.087.168.010b.001.jpg@RY2@
Joanna Klimowicz, radca prawny
Joanna Klimowicz
radca prawny
Art. 72-74 ustawy z 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 43, poz. 296 z późn. zm.).
Ustawa z 17 grudnia 2009 r. o dochodzeniu roszczeń w postępowaniu grupowym (Dz.U. z 2010 r. nr 7, poz. 44).
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.
Wpisz adres e-mail wybranej osoby, a my wyślemy jej bezpłatny dostęp do tego artykułu