Kiedy pracownik może dochodzić od pracodawcy roszczeń uzupełniających z tytułu wypadku przy pracy

Pracownik, który uległ wypadkowi przy pracy, może przede wszystkim uzyskać świadczenia z ubezpieczenia społecznego (jednorazowe odszkodowania i rentę z tytułu niezdolności do pracy) przewidziane w tzw. ustawie wypadkowej, czyli ustawie z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (t.j. Dz.U. z 2009 r. nr 167, poz. 1322). Świadczenia te mogą jednak nie zapewnić pełnego zaspokojenia szkody pracownika, który uległ takiemu wypadkowi. Ustawa wypadkowa nie zamyka drogi do dochodzenia naprawienia pozostałej części (niezaspokojonej) szkody na podstawie przepisów kodeksu cywilnego. Pracownik lub członkowie rodziny zmarłego pracownika mogą zatem dochodzić od pracodawcy naprawienia szkód spowodowanych wypadkiem przy pracy w zakresie, w jakim nie zostały one pokryte świadczeniami z ubezpieczenia społecznego. Podstawę prawną ich roszczeń stanowią wówczas przepisy kodeksu cywilnego dotyczące tzw. czynów niezdowolonych (art. 415 i następne k.c.). Niektórzy dopatrują się też kontraktowej (wynikającej wprost z umowy o pracę) podstawy odpowiedzialności pracodawcy w tym zakresie wówczas, gdy pracodawcy można postawić zarzut niewykonania lub nienależyte wykonanie przez niego obowiązku z zakresu ochrony życia i zdrowia pracownika. Przyjmuje się jednocześnie, że cywilnoprawna odpowiedzialność pracodawcy za skutki wypadku przy pracy ma charakter uzupełniający, wobec czego pracownik nie może wystąpić z roszczeniami przewidzianymi w kodeksie cywilnym przed rozpoznaniem jego roszczeń o świadczenia przysługujące na podstawie przepisów ustawy wypadkowej.