Gmina musi poinformować nabywcę mieszkania o bonifikacie

Sposobem na uzupełnienie samorządowych budżetów jest wyzbywanie się mieszkań komunalnych. Dzięki temu gmina zaoszczędzi na administrowaniu zasobem mieszkaniowym, a także na remontach najczęściej zaniedbanych budynków. Zachętą dla przyszłych właścicieli lokali komunalnych są upusty przyznawane przez gminę przy zakupie zajmowanego mieszkania. Przyznanie takiego uprawnienia nie jest jednak obowiązkowe. Wysokość zniżki jest określana przez każdą gminę na różnym poziomie. Nabywca musi się jednak liczyć z obowiązkiem zwrotu bonifikaty wraz z waloryzacją. Taki obowiązek ciąży na nim, pod warunkiem że gmina tego zażąda. Regulacje dotyczące obowiązku zwrotu bonifikaty ulegały częstym zmianom. Niestety kolejne nowelizacje nie zawsze zawierały przepisy przejściowe, co utrudnia ich stosowanie. Problem mają z tym nie tylko samorządy, lecz także sądy rozstrzygające roszczenia gmin o zwrot zwaloryzowanej bonifikaty. Warto jest więc poznać liczne orzecznictwo w tej sprawie i poglądy ekspertów. Ułatwi to skuteczne dochodzenie roszczeń przysługujących gminie.

Zasady według ustawy

Warunki i zasady sprzedaży mieszkań komunalnych reguluje ustawa z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 z późn. zm.) dalej u.g.n. Dodatkowo kwestie szczegółowe dotyczące sprzedaży lokali określa uchwała rady gminy.

- Chociaż zasadniczo cenę nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż jej wartość określona przez rzeczoznawcę majątkowego, to uchwałą rady gminy może zostać przyznana bonifikata. Obejmuje ona cenę lokalu, w tym cenę udziału w prawie własności gruntu (związanego z własnością lokalu) lub, w przypadku gdy obejmuje on prawo użytkowania wieczystego, pierwszą opłatę z tego tytułu. Upust udzielany od ceny lokalu obejmuje wszystkie jej składniki w jednakowej wysokości - wyjaśnia Piotr Foitzik, adwokat w Kancelarii Chałas i Wspólnicy.

Gmina może swobodnie podjąć decyzję o sprzedaży lokali należących do jej zasobu i ustaleniu, które nieruchomości będą podlegać zbyciu.

- Mieszkanie komunalne lokator może wykupić wyłącznie w przypadku, gdy publiczny właściciel nieruchomości zdecyduje się je zbyć. Nic nie stoi natomiast na przeszkodzie, by powiadomić organ o chęci nabycia mieszkania, przy czym nie będzie on takim wnioskiem związany - twierdzi Michał Paprocki, radca prawny Kancelarii Radcowskiej Chmaj i Wspólnicy.

Uchwała rady gminy ma charakter generalny, a nie indywidualny i powinna określać zarówno warunki udzielania bonifikat, jak i wysokość stawek procentowych, które mają zastosowanie. Jeśli gmina postanowi to uczynić, ma swobodę w określeniu wysokości stawek procentowych bonifikaty oraz kryteriów jej przyznawania, te jednak powinny mieć charakter obiektywny i sprawiedliwy.

- Ustalenie wysokości i udzielenie bonifikaty od ustalonej ceny zbycia lokalu mieszkalnego jest wyłącznie uprawnieniem, a nie obowiązkiem właściwego organu. Niemniej jednak w praktyce bardzo często stosuje się bonifikaty w wysokości nawet 90 proc. ustalonej ceny nieruchomości - podkreśla mec. Michał Paprocki.

Jeżeli gmina postanowi zastosować bonifikaty przy zbywaniu mieszkań komunalnych, musi określić kryteria przyznawania upustu. Białostocki sąd administracyjny w wyroku z 25 sierpnia 2010 r. (syg. akt I SA/BK 403/10, Legalis) wskazał, że obowiązek określenia w uchwale warunków udzielania bonifikat przy sprzedaży nieruchomości gminnych ma na celu zapewnienie przejrzystości zasad, na jakich będą one udzielane. Nie oznacza natomiast obowiązku przyznania tych bonifikat każdemu zainteresowanemu.

- Rada gminy nie jest ograniczona w zakresie ustalaniu kryteriów przyznawania bonifikat. Mogą to być zarówno warunki przedmiotowe, jak i podmiotowe. Te ostatnie mogą być ukształtowane poprzez wskazanie określonej grupy podmiotów, którym upust będzie przysługiwał, jak i poprzez określenie grupy podmiotów, która takiego prawa nie będzie miała - twierdzi Maryna Kaczmarek, prawnik z kancelarii adwokackiej M. Kula.

Swoboda gminy w zakresie przyznania i wysokości upustu doznaje jednego ograniczenia. Otóż zgodnie z art. 68 ust. 3 u.g.n. cenę nieruchomości lub jej części wpisanej do rejestru zabytków obniża się o 50 proc. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i wprowadza kategoryczny, niezależny od woli zbywcy obowiązek zmniejszenia ceny sprzedaży obiektów wpisanych do rejestru zbytków.

W sytuacji, gdy zawarta umowa sprzedaży w zakresie umówionej ceny nie uwzględnia zdaniem kupującego obligatoryjnej bonifikaty, o której mowa w art. 68 ust. 3 u.g.n., to w razie sporu kupującemu służy droga powództwa cywilnego przeciwko sprzedawcy o obniżenie ceny i zwrot nadpłaty (wyrok NSA z 14 października 2010 r., syg. akt I OSK 1718/2009, LexPolonica nr 2519001). [przykład 1]

Z powrotem

Nabywca musi oddać kwotę równą bonifikacie po jej waloryzacji, jeżeli sprzeda lokal przed upływem karencji (wynosi ona 5 lat od wykupienia mieszkania) lub wykorzysta ją na inne cele, jak te, które uzasadniały udzielenie bonifikaty. Taki obowiązek wynika z art. 68 ust. 2 i ust. 2b u.g.n. Z kolei art. 2a u.g.n. określa przypadki, kiedy nabywca będzie zwolniony z tego obowiązku.

Brzmienie powyższych regulacji wielokrotnie było zmieniane. Częstotliwość i zakres nowelizacji nastręczają wielu trudności w ich stosowaniu. Dlatego w wielu przypadkach wątpliwości muszą być rozstrzygane przez Sąd Najwyższy.

Istotna zmiana art. 68 u.g.n. wprowadzona została ustawą z 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 173, poz. 1218). Nowelizacja ta wprowadziła katalog przypadków wyłączających obowiązek zwrotu bonifikaty.

Mogą zatem powstać wątpliwości, jakie przepisy należy stosować do danej sytuacji. W przypadku zdarzeń, które zaistniały przed wejściem w życie przepisów wprowadzających wspomniany wyżej katalog, zastosowanie mają przepisy obowiązujące w chwili nabycia nieruchomości z bonifikatą. [przykład 2]

Dla osoby bliskiej

Nabywca mieszkania komunalnego nie jest zobowiązany do zwrotu bonifikaty, jeżeli w okresie pięcioletniej karencji wyzbędzie się go na rzecz osoby bliskiej.

- Przez osobę bliską należy rozumieć zstępnych, wstępnych, rodzeństwo, dzieci rodzeństwa, małżonka, osoby przysposabiające i przysposobione oraz osobę, która pozostaje ze zbywcą faktycznie we wspólnym pożyciu, czyli w konkubinacie - tłumaczy mecenas Piotr Foitzik.

W celu uniemożliwienia omijania obowiązku zwrotu bonifikaty nowelizacja z 24 sierpnia 2007 r. do art. 68 dodała ust. 2a, który "przenosi" pięcioletni okres karencji na osobę bliską. To rozwiązanie ma zapobiec praktyce zbywania mieszkania najpierw na rzecz osoby bliskiej, a później osobie trzeciej, by w ten sposób uniemożliwić dochodzenie zwrotu udzielonego upustu.

- Osoba bliska będzie musiała zwrócić bonifikatę, jeżeli w okresie 5 lat od pierwotnego nabycia wyzbędzie się (z wyjątkiem na rzecz osoby bliskiej) prawa do lokalu wykupionego z upustem przez nabywcę pierwotnego lub wykorzysta go na cele inne niż uzasadniające udzielenie bonifikaty - potwierdza Piotr Foitzik.

Nowelizacja z 24 sierpnia 2007 r. nie zawiera przepisów przejściowych, które wyjaśniałyby, jakie regulacje należy stosować do określonych stanów faktycznych, które dotyczą nie tylko chwili nabycia nieruchomości od gminy, zbycia na rzecz osoby bliskiej, lecz także zbycia przez te osoby bliskie na rzecz osób trzecich. Wątpliwość tę miał też sąd okręgowy, który wystąpił do Sądu Najwyższego z pytaniem prawnym, czy określony obecnie w przepisach obowiązek zwrotu bonifikaty ma zastosowanie do osoby bliskiej najemcy, w sytuacji gdy gmina sprzedała lokal w czasie obowiązywania przepisu w poprzedniej wersji (od 2004 r. do 2007 r.), a następnie został on podarowany osobie bliskiej już po 2007 r. Ona zaś sprzedała lokal przez upływem pięciu lat od pierwotnego nabycia.

SN w uchwale z 27 czerwca 2013 r. (syg. aktIII CZP 30/13, DGP nr 126/13) stwierdził, że obowiązek zwrotu kwoty równej bonifikacie udzielonej pierwotnemu nabywcy lokalu mieszkalnego, po jej waloryzacji, obciąża - na podstawie art. 68 ust. 2b w zw. z ust. 2 i 2a pkt 1 u.g.n. w brzmieniu po nowelizacji z 24 sierpnia 2007 r. osobę bliską, która nabyła i zbyła lokal po 21 października 2007 r.

W rozpatrywanej sprawie gmina ustanowiła odrębną własność lokalu mieszkalnego w 2007 r., sprzedając go mieszkance po uwzględnieniu stosownej bonifikaty. Kobieta rok później darowała lokal synowi. Ten również zbył mieszkanie, i to przed upływem 5 lat od dnia nabycia od samorządu. W efekcie gmina zażądała od niego 71 tys. zł tytułem zwaloryzowanej bonifikaty udzielonej matce.

Podobnie wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z 12 kwietnia 2012 r. (syg. akt II CSK 462/110). W orzeczeniu tym SN stwierdził, że obowiązek zwrotu kwoty równej bonifikacie na podstawie art. 68 pkt 2b w zw. z ust. 2 i 2a pkt 1 u.g.n. obciąża osoby bliskie, które nabyły nieruchomość i zbyły ją osobie trzeciej po wejściu w życie nowelizacji z 24 sierpnia 2007 r.

Zamiana dozwolona

Nabywca nie musi oddać zwaloryzowanej bonifikaty, gdy w okresie karencji zamieni wykupione mieszkanie na inny lokal mieszkalny albo nieruchomość przeznaczoną lub wykorzystywaną na cele mieszkaniowe.

Zamiana jest umową cywilnoprawną uregulowaną w art. 603 kodeksu cywilnego. Przez umowę zamiany każda ze stron zobowiązuje się przenieść na drugą stronę własność rzeczy w zamian za zobowiązanie się do przeniesienia własności innej rzeczy. Umowa zamiany nieruchomości rzadko jednak występuje w tej klasycznej postaci, gdyż trudno znaleźć dwie nieruchomości o tej samej wartości. Częściej strony zawierają transakcję, w której obok zamiany lokali przewidują obowiązek dopłaty określonej kwoty w celu wyrównania wartości zamienianych nieruchomości. Wówczas może powstać wątpliwość, czy zamiana nie ma charakteru umowy sprzedaży. O tym decyduje stosunek wartości dopłaty do wartości przeniesionych rzeczy lub praw.

Pomimo tych wątpliwości należy zwrócić uwagę, że w art. 68 ust. 2a pkt 4 u.g.n. jest mowa o zamianie lokalu, a nie o zawarciu umowy zamiany lokalu. Bez znaczenia jest więc wysokość ewentualnej dopłaty, jeżeli nie przewyższa ona wartości mieszkania oraz która strona umowy ją otrzymuje.

Przeznaczenie środków

Nabywca nie musi zwracać uzyskanego upustu, gdy środki uzyskane ze sprzedaży mieszkania przeznaczy w ciągu 12 miesięcy na nabycie innego lokalu mieszkalnego albo nieruchomości przeznaczonej lub wykorzystanej na cele mieszkaniowe. Tak wynika z art. 68 ust. 2a pkt 5 u.g.n. Przepis ten w praktyce powoduje wiele wątpliwości. Należy zwrócić uwagę, że mówi się w nim o przeznaczeniu środków na nabycie innego lokalu mieszkalnego, co w świetle definicji zawartej w art. 4 pkt 3b odnosi się tylko do nabycia nieruchomości.

Zatem czy zwolnienie od zwrotu ma zastosowanie w razie nabycia własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, skoro dotyczy ono tylko ograniczonego prawa rzeczowego do lokalu? Zdaniem Sądu Apelacyjnego w Katowicach wyrażonym w wyroku z 23 stycznia 2013 r. (syg. akt I ACa 855/2012, LexPolonica nr 5795320) w tym przypadku nabywca nie musi zwracać bonifikaty. W uzasadnieniu sąd wskazał, że własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego jest wprawdzie ograniczonym prawem rzeczowym, lecz z ekonomicznego punktu widzenia zbliżone jest do prawa własności. [przykład 3]

Wydatkowanie całej kwoty

Kolejny problem dotyczy kwestii, czy dla zwolnienia z obowiązku zwrotu bonifikaty konieczne jest, aby cała kwota, uzyskana ze sprzedaży lokalu mieszkalnego nabytego uprzednio przy zastosowaniu upustu, została przeznaczona w określonym czasie na nabycie innego lokalu mieszkalnego albo nieruchomości przeznaczonej lub wykorzystanej na cele mieszkaniowe.

- Gdy środki zostaną tylko w części przeznaczone na zakup innego lokalu, obowiązek zwrotu bonifikaty powstaje tylko proporcjonalnie do części ceny uzyskanej za lokal, która nie została na to wykorzystana - uważa mec. Piotr Foitzik.

Na powyższy temat wypowiadał się Sąd Najwyższy. W uchwale z 26 stycznia 2012 r. (syg. akt III CZP 87/11, OSNC 2012/7-8/84) stwierdził, że nabywca lokalu mieszkalnego z bonifikatą, który zbył ten lokal przed upływem pięciu lat od dnia nabycia, ma obowiązek zwrotu części bonifikaty w wysokości proporcjonalnej do kwoty uzyskanej ze zbycia, nieprzeznaczonej na nabycie innego lokalu mieszkalnego.

Podobne stanowisko SN wyraził w wyroku z 5 lipca 2012 r. (syg. akt IV CSK 602/11), w którym stwierdził, że tylko pełne spożytkowanie funduszy uzyskanych ze zbycia lokalu może prowadzić do wygaśnięcia roszczenia o zwrot bonifikaty w pełnym zakresie.

Odnośnie do wykorzystania lokalu w innym celu niż uzasadniający udzielenie bonifikaty, co również powoduje obowiązek jej zwrotu, będzie to każde inne wykorzystanie niż w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych nabywcy, jak też jego osób bliskich.

- W sytuacji gdy lokal jest wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, ale równocześnie nabywca dalej w nim zamieszkuje, obowiązek taki nie powstanie. Z kolei gdyby część lokalu została przeznaczona wyłącznie na prowadzenie działalności gospodarczej, obowiązek zwrotu bonifikaty powinien powstać proporcjonalnie w tej części - wyjaśnia Piotr Foitzik.

Spłata kredytu

Kolejne zagadnienie, które może wywołać wątpliwość, to kwestia zwolnienia z obowiązku zwrotu upustu w sytuacji przeznaczenia środków ze sprzedaży lokalu zakupionego od gminy z bonifikatą na spłatę kredytu hipotecznego zaciągniętego przez nabywcę na zakup innego mieszkania.

Problem ten rozstrzygnął Sąd Najwyższy w uchwale z 30 marca 2012 r. (syg. akt III CZP 4/12, OSNC 2012/10/116). W orzeczeniu tym stwierdził, że nabywca lokalu mieszkalnego z bonifikatą, który zbył ten lokal przed upływem pięciu lat od dnia nabycia i w ciągu 12 miesięcy przeznaczył środki uzyskane z jego sprzedaży na spłatę kredytu bankowego zaciągniętego na budowę i wykończenie budynku mieszkalnego znajdującego się na nieruchomości nabytej przed datą sprzedaży, jest zobowiązany do zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji.

Nabywca, który sprzedaje mieszkanie zakupione z bonifikatą w okresie karencji, nie zawsze ma świadomość, jakie rodzi to dla niego konsekwencje. Chociaż transakcja pomiędzy gminą a lokatorem ma charakter cywilnoprawny, to jednak klasyczna równowaga stron jest w pewien sposób naruszona. Niewątpliwie stroną silniejszą jest gmina, która dyktuje warunki umowy, nie rzadko też jej treść. Lokator może jedynie zgodzić się z nimi albo je odrzucić. Gmina musi więc pouczyć i poinformować nabywcę o przypadkach, kiedy będzie on musiał zwrócić kwotę udzielonego upustu.

Brak takiego pouczenia może bowiem być powodem oddalenia powództwa o zwrot bonifikaty. Taka sytuacja miała miejsce w sprawie, która stała się przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego w wyroku z 15 kwietnia 2011 r. (syg. akt II CSK 494/10, LEX nr 1027172). W orzeczeniu tym SN stwierdził, że w relacjach z władzą publiczną obywatel, będący w nich słabszym partnerem, ma prawo pozostawać w przekonaniu, iż działanie jej organów nie narazi go na konflikt z prawem, nie spowoduje dla niego negatywnych konsekwencji finansowych. Konsekwencją zaniechania pouczenia kupującego o obowiązku zwrotu bonifikaty w określonych okolicznościach była w tej sprawie odmowa przyznania ochrony prawnej jednostce samorządu terytorialnego, która żądała zwrotu bonifikaty, oraz uznanie, że żądanie to naruszało w tym stanie faktycznym zasady współżycia społecznego (art. 5 k.c.).

Waloryzacja upustu

Zwrotowi podlega bonifikata po jej waloryzacji. Powinna być ona dokonana na dzień, w którym gmina powzięła informację o zbyciu nieruchomości. Z tym dniem powinna bowiem wystąpić z żądaniem zwrotu bonifikaty.

Ewentualna zwłoka samorządu w wystąpieniu z żądaniem zwrotu bonifikaty nie może skutkować wydłużeniem okresu waloryzacji. Sąd Najwyższy w wyroku z 7 lipca 2011 r. (syg. akt II CSK 683/10, LexPolonica nr 3876660) stwierdził, że celem waloryzacji świadczenia pieniężnego jest dostarczenie wierzycielowi takiej samej wartości ekonomicznej, jaką miała jego wierzytelność w chwili powstania. Obowiązek zwrotu kwoty równej zwaloryzowanej bonifikaty udzielonej najemcy powstaje z chwilą dalszego zbycia prawa do lokalu w okolicznościach objętych przepisem art. 8 ust. 2 u.g.n., jednak po uprzednim zażądaniu jej zwrotu przez właściwy organ. Bezczynność wierzyciela w tym zakresie nie powinna być, także z uwagi na zasady współżycia społecznego, źródłem zwiększenia świadczenia dłużnika przez przyznanie wierzycielowi waloryzacji za czas aż do wystąpienia o jego zasądzenie. Roszczenie wierzyciela staje się w takiej sytuacji wymagalne w dniu, w którym świadczenie powinno być spełnione, gdyby wezwał on dłużnika do wykonania zobowiązania w możliwie najkrótszym terminie. Sprzedaż jest stosunkiem cywilnoprawnym, dlatego sprawa zwrotu części ceny (bonifikaty) jest sprawą z zakresu prawa cywilnego, która podlega rozpoznaniu w postępowaniu sądowym ze względu na brak przepisu, który przekazywałby sprawę o żądanie zwrotu bonifikaty do właściwości innych organów.

WAŻNE

Obowiązek zwrotu bonifikaty nie dotyczy upustu udzielonego od ceny nieruchomości lub jej części wpisanej do rejestru zabytków

WAŻNE

Dla zwolnienia ze zwrotu bonifikaty nie ma znaczenia wielkość zamienianych lokali. Możliwa jest więc zamiana większego mieszkania (nabytego z bonifikatą) na mniejsze lokum

WAŻNE

Warunki zwolnienia od obowiązku zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji mają zastosowanie do pierwotnych nabywców nieruchomości, a nie do osób im bliskich, na rzecz których zbyły nieruchomość (wyrok SN z 14 lipca 2010 r., syg. akt V CSK 15/2010, Biuletyn SN 2010/9)

PRZYKŁAD 1

Upust 50 proc. dla zabytku

Najemca lokalu mieszkalnego, położonego w budynku wpisanym do rejestru zabytków na podstawie aktu notarialnego wykupił od gminy mieszkanie. Burmistrz nie uwzględnił art. 68 ust. 3 u.g.n. i nie udzielił bonifikaty od ceny nabycia nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków. Nabywca wniósł pozew do sądu cywilnego. Ten nakazał gminie zastosować 50-proc. upust i zwrócić nabywcy nadpłatę.

PRZYKŁAD 2

Stosowanie przepisów

Andrzej L. wykupił mieszkanie komunalne z bonifikatą 20 października 2007 r. Transakcja miała miejsce przed 22 października 2007 r. (tj. przed wejściem w życie nowelizacji). Następnie zbył ten lokal z przeznaczeniem środków na cele inne niż mieszkaniowe. Na nabywcy lokalu mieszkalnego będzie spoczywał obowiązek zwrotu uzyskanej bonifikaty. W tym przypadku nie ma znaczenia, czy zbycie nastąpiło przed czy po wejściu w życie nowelizacji ustawy. Istotny jest bowiem moment zakupu mieszkania wraz z bonifikatą.

WAŻNE

W razie zbiegu praw do bonifikat stosuje się jeden upust cenowy korzystniejszy dla nabywcy

Kiedy nabywca nie odda

Nabywca nie ma obowiązku zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po waloryzacji w przypadku:

● zbycia wykupionego mieszkania osobie bliskiej,

● zamiany lokalu mieszkalnego na inny lokal mieszkalny albo nieruchomość przeznaczoną lub wykorzystywaną na cele mieszkaniowe,

● sprzedaży lokalu mieszkalnego, jeśli środki uzyskane z jego sprzedaży przeznaczone zostaną w ciągu 12 miesięcy na nabycie innego lokalu mieszkalnego albo nieruchomości przeznaczonej lub wykorzystanej na cele mieszkaniowe.

WAŻNE

Roszczenie o zwrot kwoty bonifikaty po jej waloryzacji podlega 10-letniemu terminowi przedawnienia

PRZYKŁAD 3

Wezwanie do zwrotu

Lokatorka komunalnego mieszkania nabyła go na własność z bonifikatą 60-proc. Wartość lokalu ustalona przez rzeczoznawcę wynosiła 143 997 zł. Lokatorka za lokal zapłaciła 57 598,80 zł. W okresie karencji mieszkanie odsprzedała za 240 tys. Kilka miesięcy później nabyła ona spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego za kwotę 160 tys. zł. Pozostałe środki uzyskane ze sprzedaży mieszkania, nabytego od gminy z upustem, lokatorka wykorzystała na remont nowo nabytego lokalu. Gmina wezwała lokatorkę do zwrotu udzielonej bonifikaty po jej zwaloryzowaniu, tj. kwoty 87 874,05 zł. Po dwukrotnym nieskutecznym wezwaniu do dobrowolnego zwrotu bonifikaty gmina wniosła pozew o zapłatę. Sąd stwierdził, że chociaż nabyła własnościowy lokal spółdzielczy, może skorzystać ze zwolnienia. Z tym że nie przeznaczyła całej kwoty ze sprzedaży na zakup innego lokalu. Taki warunek wynika z art. 68 ust. 2a pkt 5 u.g.n. Sąd orzekł, że lokatorka zachowała prawo do zatrzymania części uzyskanej bonifikaty. Jest ona stosunkiem ceny, jaką zapłaciła za nowy lokal, do wysokości środków, które uzyskała ze sprzedaży lokalu nabytego od gminy, tj. w 0,67 tej części. Wynika to z następującego obliczenia:

160 000 zł : 240 000 zł = 0,666, w zaokrągleniu 0,67;

Właścicielka nie musi więc zwracać gminie:

87 874,05 zł × 0,67 = 58 875,61 zł

Zatem musi ona oddać gminie:

87 874,05 zł - 58 875,61 zł, czyli 28 998,44 zł

WAŻNE

Za środki przeznaczone na nabycie nowego lokalu uznaje się wszelkie wydatki ściśle związane z nabyciem tego lokalu, a więc także np. koszty notarialne, opłaty sądowe, wynagrodzenie pośrednika

Leszek Jaworski

dgp@infor.pl