Zgoda dłużnika na cesję wierzytelności jest niepotrzebna

@RY1@i02/2013/079/i02.2013.079.18300120b.101.gif@RY2@

Agata Okorowska radca prawny z Kancelarii Prawnej Law-Taxes.pl we Wrocławiu

Nie. Zgodnie z art. 509 par. 1 kodeksu cywilnego cesja wierzytelności nie wymaga zgody dłużnika. Jednak z uwagi na możliwość dokonania cesji bez zgody dłużnika konieczne jest powiadomienie go o przelewie. Jeżeli dłużnik nie został powiadomiony o umowie cesji, to spełnienie przez niego świadczenia na rzecz dotychczasowego wierzyciela, a nie nabywcy wierzytelności, zwalnia go z długu - chyba że wiedział o przelewie wierzytelności z innych źródeł. W interesie nabywcy wierzytelności leży zatem szybkie powiadomienie dłużnika o dokonaniu cesji.

Co do zasady, można dokonać przelewu każdej wierzytelności, chyba że ustawowe przepisy wyłączają taką możliwość. Przykładowo nie można tego dokonać, gdy umownie zastrzeżono zakaz zbywania praw wynikających z umowy. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie prawa z nią związane, w szczególności roszczenie o odsetki. Możliwe jest przeniesienie na cesjonariusza całej wierzytelności, jej części lub wyłącznie świadczeń ubocznych. Przedmiotem przelewu może być wierzytelność niewymagalna, taka, której źródłem jest zobowiązanie naturalne, wierzytelność przedawniona, a nawet sporna. Można też dokonać cesji wierzytelności przyszłej, o ile jest wystarczająco określona.

Umowa cesji wierzytelności może być sporządzona w dowolnej formie prawnej. Jednak w przypadku wierzytelności stwierdzonej pismem konieczne jest zachowanie formy pisemnej dla celów dowodowych. W orzecznictwie przyjmuje się, że wierzytelność jest stwierdzona pismem również wtedy, gdy jej istnienie zostało potwierdzone przez wystawienie faktury VAT. Zasadniczo zbywca wierzytelności odpowiada za to, że zbywana wierzytelność istnieje i przysługuje mu, nie odpowiada zaś za wypłacalność dłużnika. Nie ma jednak przeszkód, aby taką odpowiedzialność przyjąć w formie umowy.

not. KT